Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετώπισε ο ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια δεν ήταν μόνο οι δημόσιες συγκρούσεις της κορυφής ή οι προσωπικές στρατηγικές στελεχών πρώτης γραμμής.

Ήταν και ένας ολόκληρος μηχανισμός μικρής εσωκομματικής εξουσίας που αναπτύχθηκε στις τοπικές οργανώσεις, στα γραφεία βουλευτών, στους μετακλητούς και στις κάθε είδους κομματικές “αυλές”. Και αυτό είναι κάτι που πολλοί απλοί άνθρωποι της παράταξης το έβλεπαν χρόνια, αλλά ελάχιστοι τολμούσαν να το πουν δημόσια.

Σήμερα, βλέπουμε πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν στη διάλυση του κόμματος, να εμφανίζονται ξανά ως “αυθόρμητα κινήματα πολιτών” υπέρ ενός νέου πολιτικού εγχειρήματος του Τσίπρα.

Οι ίδιοι άνθρωποι που μετακινούνται από βουλευτή σε βουλευτή, από μηχανισμό σε μηχανισμό και πολλές φορές από χώρο σε χώρο, πάντα με έναν κοινό παρονομαστή: την προσωπική πολιτική επιβίωση.

Δεν μιλάμε εδώ για ανθρώπους της βάσης που αγωνίστηκαν ιδεολογικά ή κοινωνικά.

Μιλάμε για επαγγελματίες του κομματισμού.

Για στελέχη που επί χρόνια λειτουργούσαν ως αποσπασμένοι και μετακλητοί, κάποιοι επί επτά μέχρι 10 και 11 @ συνεχόμενα χρόνια, χωρίς ποτέ να αξιολογηθεί ουσιαστικά το έργο τους, η κοινωνική τους παρουσία ή η πραγματική πολιτική τους προσφορά.

Άνθρωποι που, αντί να βρίσκονται δίπλα στην κοινωνία και στα προβλήματα του κόσμου, λειτουργούσαν συχνά σκοτεινά γύρω από τα συμφέροντα μικρών εσωκομματικών ομάδων και προσωπικών μηχανισμών.

Ένα κλειστό σύστημα αλληλοστήριξης, εξυπηρετήσεων και εσωτερικών ισορροπιών που στην ουσία αναπαρήγαγε ακριβώς τις ίδιες νοοτροπίες που η Αριστερά υποτίθεται πως ήρθε να αλλάξει από τις εποχές του παλιού ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Και κάπου εκεί γεννήθηκε μεγάλο μέρος της απαξίωσης.

Γιατί όταν ο πολίτης βλέπει: τα ίδια πρόσωπα να ανακυκλώνονται συνεχώς, ανθρώπους χωρίς κοινωνικό αποτύπωμα να αποκτούν ρόλους, εσωκομματικές ομάδες να λειτουργούν σαν κλειστές παρέες εξουσίας, και κάθε διαφωνία να αντιμετωπίζεται με αποκλεισμούς ή μηχανισμούς, τότε παύει να πιστεύει ότι υπάρχει συλλογικό όραμα.

Αρχίζει να πιστεύει ότι υπάρχουν μόνο προσωπικές καριέρες.

Αυτό είναι ίσως το πιο κρίσιμο σημείο για οποιοδήποτε νέο εγχείρημα θελήσει να εκφράσει ξανά τον προοδευτικό χώρο.

Δεν αρκεί ένα νέο όνομα, ένα νέο λογότυπο ή μια νέα πολιτική αφήγηση.

Αν ανακυκλωθούν οι ίδιες νοοτροπίες, οι ίδιες παρέες και οι ίδιοι μικρομηχανισμοί, το αποτέλεσμα θα είναι ίδιο.

Γι’ αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία η στάση που θα κρατήσει ο ίδιος ο Τσίπρας απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα.

Θα επιλέξει ξανά τους “γνωστούς”, τους επαγγελματίες του κομματικού σωλήνα και τους προσωπικούς μηχανισμούς; Ή θα τολμήσει πραγματική ανανέωση, αξιολόγηση και πολιτική λογοδοσία; Ίσως ήρθε η ώρα να μπει ένα αυτονόητο ερώτημα: Τι πρόσφερε πραγματικά το κάθε στέλεχος στην κοινωνία, στην παράταξη και στους ανθρώπους που υποτίθεται εκπροσωπεί; Γιατί η Αριστερά δεν μπορεί να ζητά αξιολόγηση παντού στην κοινωνία και να φοβάται την αξιολόγηση μέσα στο ίδιο της το σπίτι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους