Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σπιρτόκουτο (2003), Ταινία του Γιάννη Οικονομίδη. Η άσβεστη οργή, η βία, η ασχήμια, η απαξίωση, η ανουσιότητα, η αμορφωσιά, ο ρατσισμός, ο σεξισμός, η αηδία, οι ΦΩΝΕΣ, οι προσβολές, η πατριαρχία, η τυραννία, η σεξουαλική εκμετάλλευση, το αυτομίσος κι ο σαδισμός του, η νευρασθένεια, το ψέμα, η ηθική υποκρισία, ο αέναος πόλεμος (χωρίς εκεχειρία), οι υπερβολές, η σεξουαλική περιφρόνηση, οι τοξικότητες, τα κόμπλεξ (ανωτερώτητας-κατωτερότητας, μεγαλομανικά, σεξουαλικά, έμφυλα) κι οι προβολές τους, η αστάθεια, παντού ένα ναρκοπέδιο, η αναρχία, το χάος, η ψευτομαγκιά, η μαλακία (της γλώσσας, της συνείδησης, του κορμιού), το αδιέξοδο, η τρέλα, το ξέρασμα, η καταστροφικότητα, η σαπίλα, οι προδοσίες, τα στοιχειά, οι συμβιβασμοί, τ' απωθημένα, τα ξεσπάσματα, οι μαστούρες (τσιγάρο, χάπια, ποδόσφαιρο, σίριαλ, καφές, μαλακία, γλυκά, δουλειά, λεφτά), τα εγκεφαλικά (πως τα γλύτωσε ο Ερρίκος Λίτσης;), οι ραδιενεργές (βλ. ακτινογραφίες) και πυρηνικές εκρήξεις ταυτόχρονα, της ξεσκισμένης στις ραφές (ατελείωτες τσόντες παντού) μικροαστικής νεοελληνικής οικογένειας.

Μια καθόλου ευχάριστα ψυχαγωγική (σε ταράζουν σε αφόρητα ντεσιμπέλς των βρωμερών στομάτων - πατέρα, γιου, μάνας, κόρης - σε κάθε αισθητικό, ηθικό, λογικό, έμφυλο, εργασιακό, σχεσιακό, παιδαγωγικό επίπεδο... θες να αποδράσεις από το τρελάδικο ή να χαπακωθείς αλλιώς φοβάσαι ότι θα γίνεις βίαιος κι εσύ από το στρες) γραφική τραγωδία ζωντανών νεκρών να ανάβουν, να πυρπολούν, να εξερράγωνται, να ακρωτηριάζονται, με τα εγκαύματά τους, μεσ' στο κλειστοφοβικό πυρακτωμένο (συμβολικά, χωρίς A/C κατακαλόκαιρο, όταν οι βίες κι ο υδράργυρος χτυπάει κόκκινο...) τσιμεντοκλουβί τους (όλη η ταινία γυρισμένη σε μια 70τ.μ. μεζονέτα) χωρίς καμία ουσιαστική αυτογνωσία, σύνδεση, αυθεντική επικοινωνία, αγάπη, ευγένεια, υποστήριξη ή γαλήνη.

Ακόμη κι όταν καταρρέει ψυχοσωματικά (γιατί μόνο η "υγεία" μετράει...) βλέπουμε κάτι περιστασιακές προσωρινές και μισόψυχες "πυροσβεστικές" παρεμβάσεις (και φτου κι απ την αρχή εμπρησμοί χαρακτήρων και ζωών...). Παρακολουθούμε το ξεδιάντροπο γδύσιμο-γδάρσιμο μιας δήθεν οικο-γένειας (όπως πολλές μικρο-μεσοαστικές έτσι ήταν τις προηγούμενες γενιές και πολλές ακόμα είναι πιο "διακριτικά" - σε χαμηλότερα ντεσιμπέλς οργής, απαξίωσης και τοξικότητας), βλέπουμε φυλακισμένα θηρία και κανίβαλους μονομάχους στο Κολοσσαίο (του Κορυδαλλού) να ξεσπάνε, να σφάζονται, ανίκανοι, απαίδευτοι στα όρια, την ενσυναίσθηση, την απλή ευγένεια, να μένουν εκεί σκλαβωμένοι από συνήθεια και βόλεμα, ανάγκες, ντροπή και ανίερους θεσμούς... Και μόνο εγκαταλελλειμένοι πια, στη φυλακή της σιωπής τους, να ηρεμούν (δεν ξεσπούν δηλαδή, απουσίας στόχου)... ενώ οι καταραμένες αυτοπεριφρονητικές ερινύες τους τούς τρώνε σαν σκουλήκια το μυαλό... Καταμόναχοι. Έρμοι. Σάπιοι.

Ούτε καν αξιολύπητοι.

Ζωντανά αποστροφικά κουφάρια.

Είχα να τη δω 20 χρόνια την ταινία.

Τότε θυμάμαι δεν άντεξα να την τελειώσω.

Την απαξίωσα μάλιστα ως σκουπίδι.

Οι δραματικές υπερβολές (death by overdose) της κοινωνικοψυχολογικής παθολογίας καμιά "αναψυχή" για τον ψυχολόγο. (Σαν να πηγαίνεις για χαλαρό ποτάκι σαββατόβραδο στο κολαστήριο της Λέρου των 1970s...). Μα τώρα αποφασισμένος την άντεξα (σαν υποχρεωτικό εργαστήριο "ψυχοπαθολογίας") και την εκτίμησα. (Σημ. στο Cinobo την είδα.) * Μην καταντήσετε έτσι.

Τόση οργή, τόση περιφρόνηση, τόση βία, τόση ασχήμια και τοξικότητα ούτε σε πόλεμο με τους χειρότερους εχθρούς σου δεν αντέχεται. Τόσες ΦΩΝΕΣ... Οικιακή κόλαση.

Ύπουλα σαν τη ραδιενέργεια σε μολύνει η περιφρόνηση κι η οργή.

Φύγετε (όπως κι η κόρη του σατράπη) όσο πιο μακρυά μπορείτε.

Δεν είναι δουλειά σας να σώσετε τους εχθρικούς διαταραγμένους. (Ή θα καείτε μαζί τους ή θα τους σκοτώσετε για να σωθείτε). Στείλτε τους σε ψυχίατρο.

Απαιτείστε το. Εσείς μόνο τους αθώους ευάλωτους να σώσετε. Αρχίζοντας με τους εαυτούς σας... Δρ. Μάνος Ζαχαριουδάκης 26.Μαΐ.26

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους