Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τον Jan Fabre τον έφερε ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα στην Αθήνα το 2016 σαν τρόπαιο ευρωπαϊκού εκσυγχρονισμού και τον πέταξαν έξω σαν μολυσμένο σώμα μέσα σε λιγότερο από δύο μήνες.

Τον κάλεσαν στο Μέγαρο Μαξίμου, φωτογραφήθηκαν δίπλα του σαν να εγκαινίαζαν τη νέα ευρωπαϊκή Ελλάδα της κρίσης, του έδωσαν πλήρη ελευθερία, τον παρουσίασαν ως διεθνές διαβατήριο πολιτιστικής αναγέννησης και μόλις κατάλαβαν τι πραγματικά σημαίνει να δίνεις εξουσία σε έναν ξένο επιμελητή, άρχισε η δημόσια σφαγή του.

Το πιο βίαιο δεν ήταν οι αντιδράσεις.

Ήταν η υποκρισία.

Ολόκληρο το πολιτιστικό σύστημα που επί δεκαετίες μιλά για «εξωστρέφεια», «διεθνείς συνεργασίες» και «ανοιχτά σύνορα», αντέδρασε στον Φαμπρ σαν μεσαιωνική συντεχνία που βλέπει να μπαίνει ξένος έμπορος στην αγορά της.

Ξαφνικά όλοι ανακάλυψαν την ελληνικότητα της Επιδαύρου, την ανάγκη προστασίας των εγχώριων καλλιτεχνών, την πολιτιστική αξιοπρέπεια της χώρας.

Λες και μέχρι εκείνη τη στιγμή το ελληνικό θέατρο ζούσε σε κάποια υψηλή αυτάρκεια και όχι μέσα σε έναν μικρό κλειστό μηχανισμό αμοιβαίων εξυπηρετήσεων, επιχορηγήσεων και διαρκούς ανακύκλωσης των ίδιων προσώπων.

Το «persona non grata» της Σφρνδόνης δεν ήταν πράξη προοδευτικής αντίστασης.

Ηλταν πολιτιστικός προστατευτισμός μεταμφιεσμένος σε ηθική ευαισθησία. Ο Τσίπρας τότε ήθελε τον Φαμπρ γιατί πίστευε ότι ένας διάσημος Ευρωπαίος καλλιτέχνης θα λειτουργούσε σαν πολιτιστικό QE για μια χώρα σε χρεοκοπία.

Μια κυβέρνηση που διαπραγματευόταν με τρόικες και μνημόνια φαντάστηκε ότι μπορεί να παράγει διεθνές κύρος μέσω ενός Βέλγου performance artist που μιλούσε για πολυπολιτισμικότητα, Κόκκινους Διαβόλους και γέφυρες πολιτισμών.

Ήθελαν να δείξουν ότι η Ελλάδα παραμένει «ευρωπαϊκή», «προοδευτική», «διεθνής». Και τελικά αποκάλυψαν το ακριβώς αντίθετο: ότι το ελληνικό πολιτιστικό σύστημα ανέχεται το διεθνές μόνο ως ντεκόρ.

Όχι ως πραγματική μεταβίβαση ισχύος.

Και τώρα, δέκα χρόνια μετά, η ίδια αισθητική επιστρέφει σαν φάρσα.

Όχι πια με το «βελγικό πνεύμα» αλλά με τα χρώματα της Barcelona.

Ο ίδιος πολιτικός που κάποτε υποσχόταν ότι «θα αλλάξει την Ευρώπη», εμφανίζεται τώρα σαν curator της ίδιας του της εικόνας: μπλε και κόκκινες αποχρώσεις, «ομάδες πρωταθλήματος», καταλανικές αναφορές, πολιτική μεταμφιεσμένη σε launch αθλητικού brand.

Από τους Κόκκινους Διαβόλους του Βελγίου στη Barça: η ίδια αγωνία να δανειστείς ξένα σύμβολα για να καλύψεις το κενό μιας χώρας που έχει πάψει να παράγει δική της αφήγηση.

Το σχεδόν γελοίο βέβαια είναι ότι εκείνοι που κάποτε παρουσίαζαν τον Φαμπρ ως απειλή «αποεθνικοποίησης» χειροκροτούν σήμερα χωρίς αμηχανία μια πολιτική αισθητική φτιαγμένη εξ ολοκλήρου από διεθνές ποδοσφαιρικό branding και γαλλικό πρακτορείο δημοσίων σχέσεων.

Τότε τους τρόμαζε ο Βέλγος σκηνοθέτης που μιλούσε για γέφυρες πολιτισμών και σήμερα τους συγκινεί μια καταλανική χρωματική παλέτα που πουλάει επαναστατικότητα μέσω marketing.

Δηλαδή ακριβώς αυτό που υποτίθεται ότι πολεμούσαν. Ο Φαμπρ μπορεί τελικά να είχε δει πολύ νωρίς αυτό που ερχόταν.

Όχι επειδή ήταν προφήτης, αλλά επειδή κατάλαβε πριν από τους άλλους ότι η πολιτική θα μετατραπεί ολοκληρωτικά σε αισθητική διαχείριση συμβόλων και εικόνων.

Το 2016 τρόμαξαν επειδή ο Φαμπρ πήγε να κάνει το Φεστιβάλ performance.

Το 2026 ανακαλύπτουν ότι ολόκληρη η πολιτική τους ζωή έχει ήδη γίνει performance… απλώς με χειρότερους σκηνοθέτες.

Κάποτε η ελληνική αριστερά μιλούσε για λαούς, κοινωνίες, εργάτες και Ιστορία.

Σήμερα φωτογραφίζεται μέσα σε μπλε και κόκκινες αποχρώσεις αναζητώντας «ομάδα πρωταθλήματος». Από το «βελγικό πνεύμα» στα χρώματα της Barcelona, μάλλον αυτή είναι τελικά η πιο ακριβής ακτινογραφία της μεταπολιτευτικής εξάντλησης.

Μια χώρα που δεν παράγει πια σύμβολα αλλά νοικιάζει ξένα.

Και το πιο ειρωνικό απ’ όλα; Τελικά δεν «βελγοποιήθηκε» ποτέ το Φεστιβάλ Αθηνών.

Βελγοποιήθηκε αργότερα η ίδια η πολιτική ζωή της χώρας μόνο που χωρίς σοβαρή τέχνη, χωρίς πολιτική τόλμη και με πολύ περισσότερους επικοινωνιολόγους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους