Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η πρώτη μου επαφή με την αναπηρία δεν έγινε μέσα από βιβλία, ημερίδες ή “ευαισθητοποιημένες” καμπάνιες.

Δεν ξεκίνησε με θεωρία.

Ξεκίνησε με έναν σκύλο.

Έναν σκύλο με εξωτερική οστεοσύνθεση στο πόδι.

Και αργότερα, με ακρωτηριασμό.

Μέχρι τότε ήμουν άλλο ένα συνηθισμένο προϊόν της κοινωνίας μας.

Έβλεπα την αναπηρία από μακριά.

Όπως οι περισσότεροι άνθρωποι: αφηρημένα, επιφανειακά, απο απόσταση, χωρίς πραγματική κατανόηση.

Και ξαφνικά βρέθηκα απέναντι σε κάτι που δεν περίμενα.

Όχι στη δυσκολία του ζώου.

Αυτή δεν το απασχολούσε.

Βρέθηκα απέναντι στα βλέμματα των ανθρώπων.

Στον οίκτο.

Στη δήθεν “συμπόνια”. Στην αδιακρισία.

Στην αίσθηση πως ένα σώμα που δεν είναι “κανονικό” προκαλεί αμηχανία στους γύρω του.

Τότε ακόμα δεν καταλάβαινα πλήρως τι έβλεπα.

Νόμιζα ότι αφορά μόνο ένα ζώο.

Κάποια στιγμή μιλούσα με τον Άρη Σταθάκη, με την εκπομπή «Από τη θέση του οδηγού». Και του είπα μια φράση που τελικά άλλαξε πολλά μέσα μου: «Αν ήταν άνθρωπος; Αν ήταν το παιδί μου και όχι ο σκύλος μου; Τι θα έκανε η κοινωνία;» Η απάντησή του ήταν άμεση: «Τα ίδια και χειρότερα.» Μετά με ρώτησε: «Τον Αντώνη Ρέλλα τον ξέρεις;» Δεν τον ήξερα τότε.

Σήμερα όχι μόνο τον ξέρω, αλλά τον θεωρώ φίλο.

Και μέσα από εκείνον, αλλά και μέσα από άλλους ανθρώπους που γνώρισα αργότερα, άρχισα να βλέπω την πραγματικότητα πίσω από τη λέξη “αναπηρία”. Όχι θεωρητικά. Κανονικά. Ωμά.

Σε μια παραλία, ο Αντώνης έβγαλε το τεχνητό μέλος του για να μπει στη θάλασσα.

Και κάποιος του φώναξε: «Φύγε από εδώ ρε αλήτη, τρομάζεις τα παιδιά μας.» Μια φράση αρκετή για να καταλάβεις πόσο βαθιά άρρωστη μπορεί να γίνει η ιδέα της “κανονικότητας”. Γιατί το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ το τεχνητό μέλος.

Το πρόβλημα ήταν πως κάποιοι έβλεπαν έναν άνθρωπο και δεν μπορούσαν να διαχειριστούν ότι το σώμα του δεν ταίριαζε στην εικόνα που είχαν μάθει να θεωρούν αποδεκτή.

Από εκεί ξεκίνησαν όλα.

Γνώρισα ανθρώπους όπως ο Αντώνης Ρέλλας, ο Παναγιώτης Τσίγκανος, ο Νίκος Βουλγαρόπουλος, ο Γιώργος Φλώρος, η Άννα, ο Γιάννης, ο Βασίλης και πολλούς ακόμη.

Και σταμάτησα να βλέπω “ανάπηρους”. Άρχισα να βλέπω ανθρώπους.

Ανθρώπους με χιούμορ, θυμό, όνειρα, νεύρα, επιθυμίες, φιλοδοξίες, έρωτες, δύναμη, αδυναμίες.

Όχι “σύμβολα”. Όχι “ήρωες”. Όχι “καημένους”. Ανθρώπους.

Και τότε κατάλαβα κάτι που δεν μου είχε μάθει ποτέ η κοινωνία: Η αναπηρία δεν είναι αυτό που αποκλείει τους ανθρώπους.

Οι κοινωνίες το κάνουν.

Οι σκάλες.

Τα στενά πεζοδρόμια.

Τα βλέμματα.

Η λύπηση.

Η αδιαφορία.

Η ιδέα ότι κάποιοι άνθρωποι “δεν υπολογίζονται” όταν σχεδιάζουμε τον κόσμο.

Από τότε το έβαλα σκοπό ζωής: Ό,τι κάνω να είναι προσβάσιμο σε όλους.

Όχι μόνο στους αρτιμελείς.

Όχι μόνο σε όσους περπατούν, βλέπουν, ακούν ή κινούνται “κανονικά”. Σε όλους.

Γιατί η προσβασιμότητα δεν είναι χάρη.

Δεν είναι φιλανθρωπία.

Δεν είναι “ειδική μεταχείριση”. Είναι το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να συμμετέχει στη ζωή χωρίς να πρέπει πρώτα να αποδείξει ότι αξίζει να υπάρχει μέσα σε αυτήν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους