Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΕΠΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΦΑΓΟΥΡΑ (7 YEARS ITCH 1955) του Μπίλι Ουάιλντερ με τους: Μέριλιν Μονρόε, Τομ Ιγουελ, Έβελιν Κέινς. Καλημέρα.

Δεν είναι μόνο το ότι η Marilyn βάζει τα εσώρουχά της στο ψυγείο για να ξεπεράσει τον καύσωνα.

Το φιλμικό περιβάλλον του Seven Years Itch είναι ακριβώς αυτό το βασίλειο του φετιχισμού, η αποθέωση του φαντασιακού.

Το καλώδιο του στρογγυλού ανεμιστήρα απέναντι από το τετράγωνο air condition, το λευκό φόρεμα σε συνδυασμό με το λευκό μπουρνούζι, το ξεχασμένο κουπί για το κανό που λειτουργεί και ως μοχλός για την ανάπτυξη της ιστορίας, το σιφόνι της μπανιέρας που βουλώνει η Μέριλιν με το δαχτυλάκι του ποδιού της, το τζιν με τη… σόδα, είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που όχι μόνο δικαιώνουν τη σημειολογία ως την πιο ασφαλή μέθοδο για την ανάγνωση και την ερμηνεία του κόσμου, αλλά αναδεικνύουν την έννοια του φετίχ σε όλες της πιθανές εκδοχές του.

Η ετυμολογία της λέξης καταλήγει με ασφάλεια στην λατινική γλώσσα (< factitius/ facere) και υποδεικνύει πως είναι το αντικείμενο που χρησιμοποιείται χρησιμοθηρικά- αμιγώς «για να κάνει». Ο Wilder ακολουθεί πιστά τους κανόνες του λεξιλογίου και τοποθετεί τα αντικείμενά του στα κάδρα και τα πλάνα του έτσι ώστε να οδηγούν το ένα στο άλλο, ενώνει τις τελίτσες για να διαγράψει το τελικό πορτρέτο.

Στο πορτρέτο αναπαρίσταται ο αρχέτυπος μεσοαστός που αναζητά νοερούς τρόπους και τόπους φυγής.

Αυτός είναι και που επιβεβαιώνει, εμμέσως πλην σαφώς, τον ορισμό που αποδίδει ο Μαρξ στο φετίχ, καθιστώντας το όργανο επιβολής του κεφαλαίου (ως καταναλωτικό αγαθό και είδος πολυτελείας που ξεχωρίζει αποκλειστικά για το συμβολικό του περιεχόμενο). Και πάλι, ο σκηνοθέτης τραβά τη γραμμή που ενώνει το Μαρξισμό με την ψυχανάλυση εικονογραφώντας το φετίχ ως μετωνυμία του ανθρώπινου σώματος.

Μόνο που αν ο Freud κατέληγε και πάλι στη λυδία λίθο του (υπεραπλουστεύοντας, θα έλεγε κανείς πως λόγιζε το φετίχ ως οποιοδήποτε υλικό μέσο αποπροσανατολισμού από την απειλή του ευνουχισμού…), ο Wilder αξιοποιεί το ιδεολογικό οπλοστάσιο της ψυχανάλυσης για να αποδείξει πως οι ήρωες που τον ενδιαφέρουν για να κινηματογραφεί είναι το ένα και το αυτό πρόσωπο.

Ο “Bud” Baxter της Γκαρσονιέρας, η Sabrina, η Norma Desmond της Λεωφόρου της Δύσης, ο Don Birnam του Lost Weekend, ο Walter Neff του Double Indemnity είναι οι άνθρωποι που υποκύπτουν στα πάθη τους αφού πρώτα υποκύψουν στη ζωηρή τους φαντασία.

Όσο για το λευκό φόρεμα της Μέριλιν; Έτσι όπως φουσκώνει και ξεφουσκώνει πάνω από τον αεραγωγό του μετρό, η έκταση του ρούχου θα μπορούσε να λειτουργήσει ως αλληγορία για την έκσταση του να βλέπεις σινεμά.

Ανεβαίνει και αυξάνει τις προσδοκίες, πυροδοτεί τα όνειρα και τις ονειρώξεις, κρύβει αυτά που ο θεατής περιμένει να δει. http://www.cine.gr/film.asp?id=679&page=4

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους