Original Post

Πλήρες Κείμενο:

3. Η Μητέρα όλων των Μαχών: O Iδεολόγος του Κλασικού Φιλελευθερισμού George Finlay

------------------------------------------------------------------------- O George Finlay (1799 –1875) ήταν ένας εύπορος Βρετανός σκωτζέζικης καταγωγής, ο οποίος ήρθε στην Ελλάδα το 1823.

Έμαθε την ελληνική γλώσσα και έγραψε το βιβλίο για την ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης ("History of the Greek Revolution") το 1861.

Υπηρέτησε ως γραμματέας του Άγγλου φιλέλληνα Φράνκ Άστινγκς (Frank Abney Hastings) πάνω στο θρυλικό ατμοκίνητο πολεμικό «Καρτερία» και πήρε μέρος σε πραγματικές ναυμαχίες.

Τί γράφει λοιπόν για τα πρώτα επαναστατικά συντάγματα; «Οι κοτζαμπάσηδες και οι Φαναριώτες συνέταξαν νόμους που στα χαρτιά έμοιαζαν με τα πιο ελεύθερα ευρωπαϊκά πολιτεύματα , όμως ο σκοπός τους δεν ήταν να δώσουν δύναμη στον λαό, αλλά να νομιμοποιήσουν τη δική τους τοπική εξουσία.

Η κεντρική διοίκηση ήταν ανίσχυρη και η τυραννία των τοπικών αρχόντων παρέμεινε άθικτη πίσω από το Σύνταγμα.» «Η πάλη για τη συνταγματική εξουσία μετατράπηκε γρήγορα σε έναν αγώνα για τη διανομή των χρημάτων του δημοσίου ταμείου και των ξένων δανείων.

Οι προύχοντες επεδίωκαν να κρατήσουν την κυβέρνηση υπό τον έλεγχό τους για να καρπώνονται τις προσόδους και να φορολογούν τον λαό με τον ίδιο αυθαίρετο τρόπο που είχαν μάθει υπό την οθωμανική κυριαρχία.» Δηλαδή, εδώ ο Finlay επιβεβαιώνει ότι τα συντάγματα νομιμοποιούσαν την πολιτικογενή ολιγαρχία και συμφέροντά της, και δεν προστάτευαν από την αυθαιρεσία της εξουσίας.

Φίνλεϊ και Καποδίστριας

---------------------------------------------------------------------- Ο Φίνλεϊ ήταν ιδεολογικά προσκείμενος στον κλασικό φιλελευθερισμό.

Έτσι, παρότι αναγνωρίζει το τί παρέλαβε ο Καποδίστριας το 1828 (χάος, αναρχία, χρεωκοπία, διάλυση κ.α.) δηλαδή τις ειδικές καταστάσεις εκείνης της περιόδου, ασκεί επικριτική κριτική στον Καποδίστρια για απολυταρχική διακυβέρνηση χωρίς να σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζει τις ικανότητες και τις καλές προθέσεις του Καποδίστρια. Ο Φίνλεϊ αναγνωρίζει ότι ο Καποδίστριας είχε ειλικρινή επιθυμία να βελτιώσει τη ζωή του απλού λαού και να πατάξει την αυθαιρεσία των κοτζαμπάσηδων και των καπεταναίων κάτι που όλα τα προηγούμενα συντάγματα δεν έκαναν.

Μετά το Καποδίστρια

------------------------------------------------------------------------ Μετά την απελευθέρωση, ο Φίνλεϊ αποφάσισε να μην επιστρέψει στη Βρετανία.

Αγόρασε γη στην Αττική (κυρίως στην περιοχή της Πλάκας, όπου έζησε μέχρι τον θάνατό του το 1875) και προσπάθησε να ασχοληθεί με τις αγροτικές καλλιέργειες, χωρίς μεγάλη επιτυχία.

Για πολλά χρόνια εργάστηκε ως ειδικός ανταποκριτής της κορυφαίας βρετανικής εφημερίδας The Times στην Αθήνα. Ο Φίνλεϊ κατηγόρησε και τον Όθωνα για απολυταρχισμό.

Ήταν ορκισμένος εχθρός της Απόλυτης Μοναρχίας του Όθωνα και των Βαυαρών και υποστήριξε ένθερμα την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου (1843) που ανάγκασε τον Όθωνα να παραχωρήσει Σύνταγμα.

Θεωρούσε την ατομική ιδιοκτησία ιερή και τόνιζε ότι το κράτος δεν πρέπει να επεμβαίνει στην οικονομία παρά μόνο για να προστατεύει τον πολίτη.

Αυτός είναι ο λόγος που ο Φίνλεϊ εξοργίστηκε με το ελληνικό κράτος όταν του απαλλοτρίωσε τα κτήματα για να φτιαχτούν οι Βασιλικοί Κήποι καθυστερώντας του την αποζημίωση.

Έτσι, επικοινώνησε με τη Βρετανική κυβέρνηση και συνέβαλλε στην Υπόθεση Πατσίφικο (ναυτικός αποκλεισμός Πειραιά). Συνοπτικά

------------------------------------------------------------------------- Ενώ ως φιλελεύθερος ιδεολόγος λάτρευε την ιδέα των Συνταγμάτων όπως της Επιδαύρου και του Άστρους ως ιστορικός που έζησε τα γεγονότα, έβλεπε ότι στην πράξη οι κοτζαμπάσηδες χρησιμοποιούσαν αυτά τα συντάγματα υποκριτικά και ότι ήταν έτσι σχεδιασμένα για να εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους.

Ήταν ο φερετζές της νομιμότητάς τους. Ο Finlay παρέμεινε προσκολλημένος στο φιλελεύθερο κοινοβουλευτικό πρότυπο και δεν εξέτασε εναλλακτικά μικτά πολιτεύματα (λ.χ. πολυβιανά συστήματα). Ως ιδεολόγος του κλασικού φιλελευθερισμού, θεωρούσε ότι η ιστορία κινείται μόνο προς μία κατεύθυνση: την καθαρή, αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία βρετανικού τύπου.

Για τον Φίνλεϊ, οποιαδήποτε παρέκκλιση προς μια «ισχυρή κεντρική χείρα» (ακόμα και αν ήταν αναγκαία λόγω του Πολυβιανού κύκλου των πολιτευμάτων για να αποφευχθεί η αναρχία) αποτελούσε οπισθοδρόμηση, τυραννία και ασυγχώρητο πολιτικό έγκλημα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους