Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Σεβαστή και Νίτσα. Εμφύλιος. Γεντί Κουλέ Οκτώβριος 1948" Η ιστορία δύο κοριτσιών που καταδικάστηκαν σε θάνατο.

Οι μελλοθάνατοι περιμένουν κάθε μέρα το άκουσμα του ονόματός τους, ιδίως τα χαράματα γύρω στις τέσσερις τα ξημερώματα, την εκτέλεσή τους, ζουν διαρκώς με τον εφιάλτη του θανάτου.

Η απόφαση του Στρατοδικείου ορίζει για τον θανατοποινίτη: Εκτέλεση από την τρίτη ημέρα μετά την καταδίκη.

Οποιαδήποτε μέρα μετά την τρίτη, τα δύο κορίτσια περίμεναν να τις πάρουν για εκτέλεση, δεσμοφύλακας ήταν ένας ηλικιωμένος χωροφύλακας.

Όταν άνοιγε το κελί και έλεγε, "Καλημέρα", ήταν όλα καλά.

Όμως γινόταν ο Χάρος όταν ξεστόμιζε, "Σε θέλουν στη Διεύθυνση" που σήμαινε ότι σε πάνε για εκτέλεση.

Αυτό το καρτέρι του θανάτου ήταν το μεγαλύτερο βασανιστήριο, ένα βασανιστήριο που δεν συγκρινότανε με κανένα άλλο.

Η πρώτη εκ των πρωταγωνιστών της ιστορίας μας, η θανατοποινίτισσα Σεβαστή, είναι μόλις 18 ετών, γεμάτη νιάτα και σφρίγος, όμορφη, με δίψα για τη ζωή.

Η δεύτερη είναι η Νίτσα 23 ετών, καθηγήτρια, στο ίδιο κελί με τη Σεβαστή.

Ήταν μεγάλη παρηγοριά γι αυτές τις γυναίκες να έχει η μία την άλλη.

Σ΄ ένα επισκεπτήριο που είχε η Σεβαστή από την μητέρα του αρραβωνιαστικού της, μιας απλοϊκής γερόντισσας, η νεαρή κοπέλα ζήτησε από την πεθερά της να της φέρει ένα λευκό φόρεμα ώστε να ντυθεί στα άσπρα, γιατί ήθελε να πεθάνει ντυμένη νύφη.

Η καημένη η γριά, πρωί - πρωί την άλλη μέρα πήρα ξανά την ανηφόρα για το Επταπύργιο ώστε να ικανοποίηση την τελευταία επιθυμία της Σεβαστής.

Όταν άνοιξε η βαριά εξωτερική πόρτα είπε στον δεσμοφύλακα: -Καλημέρα παιδάκι μου, να έχεις την ευχή της Παναγιάς, ήρθα να δω τη νύφη μου, τη Σεβαστή Θεοφανίδου που θα την εκτελέσουν, κάνε μου τη χάρη και φέρε την που έχω να της δώσω ρούχα. -Καλά περίμενε, είπε ο δεσμοφύλακας.

Σε λίγο έφεραν τη Σεβαστή, αφού την αγκάλιασε και τη φίλησε, της είπε: -Πήγα η ίδια στην αγορά και το διάλεξα.

Οι φύλακες άνοιξαν σκίζοντας το δέμα και όταν είδαν το άσπρο φόρεμα απόρησαν. -Τι, άσπρο φουστάνι της έφερες; Αυτό θα λερώνεται κάθε τόσο.. -Θα το φορέσει μόνο μία φορά.

Είπε η ηλικιωμένη γυναίκα. Η Σεβαστή και η Νίτσα, ζούσαν περιμένοντας το Χάρο μετά τις τέσσερις τα μεσάνυχτα, να ανοίξει η πόρτα του κελιού και να πουν σε μια από τις δύο, ντύσου σε θέλουν στη Διεύθυνση.

Ώσπου τα ξημερώματα μιας μέρας, ο θάνατος ήρθε και άνοιξε απροειδοποίητα η πόρτα του κελιού.

Ο ηλικιωμένος φύλακας μπήκε και δίχως να αντικρύσει τις δύο γυναίκες, απλά γύρισε προς τη Σεβαστή και τρεμάμενη φωνή της είπε: -Σεβαστή Θεοφανίδου, σε θέλουν στη Διεύθυνση.

Με τη βοήθεια της Νίτσας, η Σεβαστή φόρεσε το άσπρο νυφικό της, χτενίστηκε και στολίστηκε όσο καλύτερα γινόταν.

Ύστερα οι δύο φίλες αγκαλιάστηκαν, φιλήθηκαν και χώρισαν, για να αντιμετωπίσει η μία το θάνατο και η άλλη τη μοναξιά της αναμονής. -Νίτσα αντίο, φώναξε η Σεβαστή αφήνοντας το κελί τους, αντίο φίλοι συγκρατούμενοι, αντίο φυλακή.. Οι φυλακισμένοι άντρες και γυναίκες ξύπνησαν, άρχισαν να φωνάζουν συνθήματα και να τραγουδούν.

Ξύπνησαν και οι φρουροί στρατιώτες, οι φύλακες και οι υπάλληλοι της φυλακής.

Εκείνες τις στιγμές κανένας δεν κοιμόταν.

Μία γυναικεία φωνή ακούστηκε: Σεβαστούλα στο καλό, θα σε θυμόμαστε πάντοτε.. Έξω από το γραφείο της Διεύθυνσης περίμενε μια ομάδα μελλοθανάτων που θα εκτελούνταν μαζί της. Η Σεβαστή φτάνει ντυμένη στ΄ άσπρα, όμορφη, καμαρωτή, περήφανη, μα προπάντων νέα.

Σαν την είδαν ο βασιλικός Επίτροπος, ο διευθυντής, οι φύλακες, οι θανατοποινίτες και το στρατιωτικό απόσπασμα, έμειναν άφωνοι.

Η ομάδα των θανατοποινιτών ήταν άγνωστοι στη Σεβαστή, αλλά δεν την ένοιαζε με ποιους θα πήγαινε στο θάνατο.

Σάμπως είχε το δικαίωμα να διαλέξει τους συνταξιδιώτες της για τον άλλο κόσμο; Ο βασιλικός Επίτροπος αναγνωρίζοντας το κορίτσι από το Στρατοδικείο, ξαφνικά μπαίνει στο γραφείο του διευθυντή, φωνάζει τον Αρχιφύλακα.

Με σιγανή φωνή αλλά αυστηρό ύφος του λέει: Όχι τη Θεοφανίδου, την άλλη σου είπα να φέρεις τη Νίτσα, την Παπαδοπούλου.

Κάτω από τα παγωμένα βλέμματα των άλλων, ο Αρχιφύλακας οδηγεί τη Σεβαστή πίσω στο κελί της και στο άνοιγμα της πόρτας βρίσκεται μπροστά της όρθια η Νίτσα. -Τι έγινε Σεβαστή; Αναβλήθηκε η εκτέλεση; Τη ρωτά. -Όχι Νίτσα μου, δεν αναβλήθηκε η εκτέλεση.. Έκαναν λάθος δήθεν για να μου σπάσουν τα νεύρα, να με λυγίσουν, να με αναγκάσουν να υπογράψω δήλωση μετανοίας.. Ο Αρχιφύλακας τρέμοντας από την τραγικότητα της στιγμής ψέλλισε: -Εσένα παιδί μου Νίτσα, εσένα θέλουν στη Διεύθυνση.

Ψύχραιμη, θαρραλέα η Νίτσα Παπαδοπούλου, αγκαλιάζει την άφωνη Σεβαστή και την παρακαλεί να της χαρίσει το άσπρο της φόρεμα, το νυφικό, για να πάει εκείνη ντυμένη νύφη μπροστά στο εκτελεστικό.

Όμορφη κι αυτή νέα, σαν μια ηρωική μορφή φάνταζε μέσα στο κελί του τρόμου.

Ντύθηκε και κίνησε να παραδώσει τα νιάτα της στον Χάρο.

Πόσο δυνατός μπορεί να γίνει κάποιες στιγμές ο άνθρωπος; Τι σθένος φωλιάζει μέσα του; Η Νίτσα Παπαδοπούλου οδηγήθηκε μαζί με τους άλλους θανατοποινίτες μπροστά στο απόσπασμα και εκτελέστηκε.

Εκτελέστηκαν όλοι για την ιδεολογία τους.

Ιδεολογίες που στη χώρα μας δημιούργησαν χάσματα μεταξύ δυο πόλων.

Ιδεολογίες που έφεραν τον καταραμένο Εμφύλιο. Τον Εμφύλιο που ακόμα και σήμερα χωρίζει την Ελλάδα στα δύο. "Δεν θα τη ξαναδώ ποτέ πια" Γράφει στις σημειώσεις της η Σεβαστή Θεοφανίδου που η ποινή της μετατράπηκε σε ισόβια.

Τρία χρόνια αργότερα της δόθηκε χάρη και παντρεύτηκε τον αρραβωνιαστικό της Πέτρο Πετράκη.

Στη γωνιά που καθόταν η Νίτσα Παπαδοπούλου, τώρα βρίσκονται τα ρούχα της, δεν ήρθε κανείς να τα ζητήσει. Πηγή: Σημειώσεις από το βιβλίο του Πέτρου Πετράκη, που είχα δανειστεί πριν μερικά χρόνια από φίλο και δεν σημείωσα τον τίτλο του. (https://www.youtube.com/watch?v=o5IkUVoRaec&t=149s&fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTAAYnJpZBEwNURXenJreld2TXRUVVVkMnNydGMGYXBwX2lkEDIyMjAzOTE3ODgyMDA4OTIAAR71X8S3luQV_LhYtYvz0-NlHJuavfz7ckVSfFW6BzDjfsmTcMgvXFvaxybrjA_aem_bEH4HRZxBeOYN0Pc35ZReA)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους