Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κόμμα Τσίπρα: Ο επίλογος μιας αποτυχημένης περιόδου Η ανακοίνωση του νέου κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα δεν σηματοδοτεί μια νέα αφετηρία για την πολιτική ζωή του τόπου, αλλά την απλή παράταση ενός επίλογου.

Χωρίς οργανικές ρίζες στην κοινωνική βάση, η δυναμική του εγχειρήματος δείχνει να εξαντλείται πρόωρα στα στενά όρια ενός κλειστού κύκλου πιστών χειροκροτητών.

Στη συλλογική συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, το όνομα του ιδρυτή του παραμένει αναπόσπαστα συνδεδεμένο με τρία κομβικά ιστορικά ορόσημα που καθόρισαν την πορεία του: 1. Το «Βατερλώ» του 2015: Η βίαιη διάψευση των προσδοκιών, η οικονομική περιπέτεια της δήθεν «σκληρής διαπραγμάτευσης» και η τελική συνθηκολόγηση με το τρίτο μνημόνιο τραυμάτισαν ανεπανόρθωτα την αξιοπιστία του.

Για τη μεγάλη πλειονότητα των πολιτών, η περίοδος εκείνη ταυτίστηκε με μια βαθιά πολιτική ανακολουθία. 2. Η Συμφωνία των Πρεσπών: Μια επιλογή που προκάλεσε έντονη εθνική και πολιτική πόλωση, αποξενώνοντας οριστικά το εγχείρημά του από ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, τη μεσαία τάξη και το πατριωτικό κέντρο, δημιουργώντας ένα μόνιμο τείχος καχυποψίας. 3. Η Αυταρχική Διακυβέρνηση και η Ιδεολογική Εξαπάτηση: Η περίοδος εκείνη σφραγίστηκε από μια πρωτοφανή ανακολουθία λόγων και έργων.

Ενώ προεκλογικά κυριάρχησαν οι υποσχέσεις για εκδημοκρατισμό και «κατάργηση των ΜΑΤ», η πραγματικότητα της εξουσίας υπήρξε εντελώς αντίθετη.

Η «πρώτη φορά» χρησιμοποίησε κατ' επανάληψη τις δυνάμεις καταστολής για να πλήξει τους ίδιους τους αδύναμους πολίτες (συνταξιούχους, εργαζόμενους, κινήματα κατά των πλειστηριασμών). Αυτή η βίαιη επιβολή, σε συνδυασμό με τις παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη, τις μεθοδεύσεις στα ΜΜΕ και τον διχαστικό λόγο του «ή εμείς ή αυτοί», αποκάλυψε ένα βαθιά αυταρχικό μοντέλο εξουσίας που αποξενώθηκε πλήρως από το κοινό αίσθημα δικαίου.

Όταν λοιπόν ένα πολιτικό εγχείρημα γεννιέται «από τα πάνω», χωρίς να εκφράζει ένα ζωντανό, επίκαιρο κοινωνικό ρεύμα, είναι καταδικασμένο να εγκλωβιστεί στην παγίδα της νοσταλγίας και της αυτοαναφορικότητας.

Αντί για μια φρέσκια πρόταση απέναντι στα σύγχρονα αδιέξοδα των πολιτών, το νέο αυτό κόμμα μοιάζει περισσότερο με μια προσπάθεια υστερόγραφης ιστορικής δικαίωσης.

Η ουσία: Στην πολιτική, η φθορά του παρελθόντος δεν παραγράφεται με μια αλλαγή μαρκίζας.

Χωρίς καθαρό λόγο και κοινωνικό έρεισμα, η κίνηση αυτή θα καταγραφεί απλώς ως η τυπική λήξη μιας περιόδου που η κοινωνία έχει ήδη προσπεράσει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους