Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🙏 Έτσι θα σε θυμάμαι εγώ. Στην κορυφή του τραπεζιού. Λιγομίλητος, αυθεντικός, δύσκολος καμιά φορά, αλλά αληθινός.

Από εκείνους τους ανθρώπους που δεν φτιάχτηκαν για να αρέσουν σε όλους, αλλά για να στέκονται όρθιοι.

Και στάθηκες.

Από το χωριό μας, μέχρι την Κορέα.

Από τα ταξίδια σου, μέχρι τις μάχες που έζησες και τις έκανες παράσημο χωρίς να ζητήσεις κάτι πίσω.

Η δικαίωσή σου ήρθε μετά από χρόνια, με την αναγνώριση από τον Μιλτιάδη τον Καράτζη.

Για εμάς ήσουν "ο Κορεάτης μας". Ο τελευταίος Ήρωας της γενιάς σου.

Ένας άνθρωπος που κουβαλούσε ιστορία χωρίς να τη φωνάζει.

Σε θυμάμαι με ένα μικρό ελληνικό καφέ στο καφενείο της πλατείας.

Να κρατάς λίγα για σένα και να βρίσκεις πάντα τρόπο να περισσεύουν όλα για εμάς.

Για έναν γιατρό, για ένα δίπλωμα, για έναν υπολογιστή, για ένα σπίτι στην Αθήνα που κατάφερες να βρεις από το χωριό.

Ήξερες να το κάνεις.

Με καθαρό μυαλό, ένστικτο και εκείνη τη σπάνια ικανότητα να βλέπεις πιο μακριά από τους άλλους.

Μας έδινες περηφάνια. Μέτρο.

Σωστό και λάθος.

Μας έμαθες πως ο άνθρωπος μπορεί να έχει λίγα και να στέκεται σαν να έχει ολόκληρο κόσμο μέσα του.

Στο τέλος πάλεψες όπως έζησες.

Χωρίς φόβο.

Με πείσμα.

Με αξιοπρέπεια.

Καθίσαμε δίπλα οι δυο μας.

Τις τρεις τελευταίες ώρες.

Προσπάθησα να σε κρατήσω λίγο ακόμα, όπως τότε που δε με άφηνες να φύγω από το χωριό. Θυμάσαι; Μα εσύ είχες πάρει πάλι την απόφασή σου να ταξιδέψεις.

Μόνος, ήσυχος, εθελοντής.

Κατάλαβα ότι ο χρόνος τελείωνε και σου φώναξα "παππού!". Κούνησες το κεφάλι σου στιγμιαία, σαν να μου είπες "αντίο παιδί μου". Και μετά έφυγες.

Έτσι θα σε θυμάμαι εγώ.

Σαν μια βαριά, καθαρή φωνή μέσα μου, που θα εμφανίζεται πάντα την κατάλληλη στιγμή για να μου θυμίζει ποιος είμαι... και από πού βαστώ. ΥΓ. Στη φωτογραφία είχες βάλει πάλι το καπελάκι σου και μου 'λεγες για τον Αντρέα. "Μόνο αυτός" έλεγες...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους