Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η αλήθεια είναι ότι πάντα πίστευα πως ο πατέρας είναι ο στυλοβάτης της οικογένειάς.

Είναι ο ήρωας ο οποίος παίρνει την τύχη της οικογένειας στα χέρια του.

Αυτός που θυσιάζεται για τα παιδιά του, που είναι το καταφύγιο μας όταν όλοι μας εγκαταλείπουν , ή όταν πέφτουμε θύματα των δικών μας λαθών.

Είναι αυτός που μας σταματά όταν είμαστε στο χείλος του γκρεμού και είμαστε έτοιμοι να τα παρατήσουμε όλα.

Είναι αυτός που πάντα φυλάει κάποια αποθέματα θάρρους, δύναμης και ελπίδας ,αλλά ίσως και κάποιο οικονομικό στήριγμα ,για να τα παραδώσει σ' εμάς όταν τα χρειαζόμαστε.

Είναι αυτός που μας λέει πως όλα τα προβλήματα έχουν κάποια λύση.

Και όταν φεύγει από την ζωή , είμαστε σίγουροι ότι αυτός είναι ικανός να βρει μια λύση ακόμα και από την άλλη ζωή για να μας βοηθήσει.

Είναι τόσο δυνατός και σοφος που είναι ικανός να νικήσει και τους νόμους της φυσικής και πως πάντα θα έχει μια λύση για μας, ακόμα και από τα επουράνια.

Ίσως αυτά μου τα υπαγορεύει ο άρρηκτος δεσμός που υπάρχει πάντα ανάμεσα σε πατέρα και κόρη.

Τα τελευταία όμως χρόνια που σχεδόν ανελλιπώς διαβάζω τα κείμενα του Ομφαλού της γης ανακάλυψα και κάποιους τύπους γυναίκας -μητέρας που ίσως τους είχα υποτιμήσει.

Τα κείμενα αυτά φτάνουν πολύ πίσω , στο 1940-1950 ,στο 1922 και ακόμα πιο μακριά και ιδίως σε περιόδους πολέμων και φτώχειας , και πολλές φορές, σε απομακρυσμένες περιοχές.

Εδώ θα σταθώ στη γυναίκα - θυσία που με εντυπωσίασε.

Αλλά, πάρ' όλο που δεν θα ήθελα το πρότυπο μας να γίνει η γυναίκα ιερομάρτυρας, δεν μπορώ να κρύψω τον θαυμασμό μου και τον σεβασμό μου για αυτές . Η γυναίκα αυτή, από την ημέρα που θα παντρευόταν και θα έκανε παιδιά , έπρεπε να ξεχάσει την ανθρώπινη και κυρίως την γυναικεία της υπόσταση.

Ο ρόλος της ήταν να δουλεύει αγόγγυστα μέρα και νύχτα, μέσα και έξω από το σπίτι.

Να υπηρετεί σύζυγό , παιδιά , γονείς και πεθερικά, και στο σπίτι και στα χωράφια.

Η μοναδική της ευτυχία ήταν να χαϊδεύει τα ξανθόμαλλα ή καστανόμαυρα κεφαλάκια των παιδιών της και να παίρνει χαρά ,όταν μπορούσε να τους προσφέρει αγάπη και φαγητό και να τα βλέπει να μεγαλώνουν.

Όταν ο άντρας της ήταν καλός , ήταν τυχερή.

Όταν ήταν απλώς λίγο τεμπέλης, λίγο πότης, λίγο γλεντζές λίγο χαρτοπαίκτης και λίγο αδιάφορος, πάλι τα πράγματα δεν είταν τόσο τραγικά.

Όταν όμως ήταν και μεθύστακας και κακοποιητής ,τότε τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα.

Αλλά, σε όλες τις περιπτώσεις, η γυναίκα πάντα ήταν αφοσιωμένη στα δικά της καθήκοντα , ανεξάρτητα από τον σύζυγό.

Εκείνος την δουλειά του, και εκείνη την δική της.

Μπορούσε να ετοιμάσει φαγητό για όλους, και εκείνη να μείνει νηστική.

Και πάντα φύλαγε κάπου λίγα τρόφιμα για έκτακτη ανάγκη . Γύριζε τα βουνά για να μαζέψει κάθε είδους χόρτα για να τα βρασει και να φάνε.

Έκανε αλεύρι από οποιοδήποτε υλικό , για παράδειγμα από χαρούπια, για να φτιάξει ένα είδος ψωμιού.

Αχ, και εκείνο το τελετουργικό , να κόψουν το βράδυ το ψωμί στα τέσσερα ή στα έξι ή στα δέκα , να το σταυρώσουν και να το απολαύσουν ευλαβικά γύρω από το φτωχικό τους τραπέζι! Επίσης, η γυναίκα , όταν ο άντρας ήταν στον πόλεμο, πόσες φορές δεν έκρυψε εκείνους που τους κυνηγούσε ο εχθρός, με κίνδυνο της ζωής της, και πόσες φορές δεν τάισε και ξένα παιδάκια και ανθρώπους πεινασμένους, από το υστέρημα της.

Κυκλοφορούσε πάντα σκυφτή, πολλές φορές μαυροφορεμένη και μαντηλοδεμενη με μπαλωμένα ρούχα, με γκρίζα μαλλιά και έραβε και μπάλωνε ρούχα και παπούτσια για τα παιδιά της.

Ποτέ δεν κοίταζε τον εαυτό της στον καθρέφτη γιατί είχε αποχαιρετίσει για πάντα την ιδέα της θηλυκότητας.

Ήθελε απλώς να ήταν καθαρή και συγυρισμένη.

Πόσες φορές , ιδίως όταν δεν υπήρχε σύζυγος, δεν βγήκε να ζητήσει και την πιο δυσκολη δουλειά για να θρέψει τα παιδιά της.

Πόσες φορές δεν βγήκε να ζητιανέψει για ένα κομμάτι ψωμί.

Και ιδίως όταν υπήρχε κάποιος χρόνιος ασθενής στο σπίτι , αυτό σήμαινε πως η γυναίκα μπορεί να μην ξανάβγαινε ποτέ από αυτό.

Το σπίτι γινόταν φυλακή.

Μόνη, σκυφτή , με τα μάτια χαμηλά , και αγόγγυστα ανακούφιζε τις ανάγκες του ασθενή και μετά δόξαζε και τον Θεό.

Παραδείγματα αυτής της γυναικας- θυσίας , είναι για μένα οι " φουστάνες" από την Σταχομαζώχτρα του Παπαδιαμάντη, καθως και η γιαγιά από το Χρώμα του φεγγαριού της Αλκυόνης Παπαδάκη , που ήταν και οι δύο γιαγιάδες.

Μια τέτοια γυναίκα, είναι μια λαμπάδα αναμμένη που σκορπά το φως της και την ζεστασιά της στα παιδιά της, αδιαμαρτύρητα , και χωρίς να ζητήσει τίποτα για τον εαυτό της.

Νιώθει πως ο λόγος της ύπαρξης της , είναι αυτός.

Να πάρει πάνω της όλα τα βάρη της φτώχειας και της αρρώστιας και του πολέμου , και να είναι ευχαριστημένη επειδή προσφέρει σε κάποιους που έχουν περισσότερη ανάγκη από την ίδια.

Επειδή έτσι είναι η τάξη των πραγμάτων.

Και επειδή ο Θεός έδωσε αυτό τον τιμητικό ρόλο στην γυναίκα : να φροντίζει και να προστατεύει.

Τα κοριτσίστικα ξέγνοιαστα χρόνια , για όσες τα έζησαν , γιατί δεν τα έζησαν όλες, τελειώνουν πολύ γρήγορα και μετά έρχεται ο καιρός της θυσίας και της πλήρους αυταπάρνησης.

Έτσι τα όρισε ο Θεός και πρέπει να τον ευχαριστεί . Τα πάντα πλέον πρέπει να γίνονται για τα παιδιά, δηλαδή για το μέλλον και χαλάλι τους! Και αυτή η λαμπάδα θα φωτίζει και θα ζεσταίνει για πολλά χρόνια.

Μέχρι που στο τέλος θα καεί κι αυτή. Υ. Γ. Δεν μου αρέσει να γράφω υστερόγραφο, αλλά θα ήθελα να σας πω ,πως το ότι τα γράφω ,δεν σημαίνει ότι συμμερίζομαι τις σκέψεις αυτών των γυναικών αλλά τις θαυμάζω και τις σέβομαι . από μια φίλη της σελίδας μας

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους