Η ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ ΣΤΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΝΒΑ! Περιμέναμε μια πιο δύσκολη πρόκριση για τους Knicks, ή τουλάχιστον μια υποψία μάχης στους Τελικούς της Ανατολής, αλλά μάλλον υποτιμήσαμε την χαμηλή ανθεκτικότητα...

Πλήρες Κείμενο:

Η ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ ΣΤΟΥΣ ΤΕΛΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΝΒΑ! Περιμέναμε μια πιο δύσκολη πρόκριση για τους Knicks, ή τουλάχιστον μια υποψία μάχης στους Τελικούς της Ανατολής, αλλά μάλλον υποτιμήσαμε την χαμηλή ανθεκτικότητα των Cavaliers σε συνθήκες πίεσης και την προθυμία τους να πετάνε γρήγορα την ασπίδα στα δύσκολα.

Η προέλαση των Knicks στην Ανατολή, με 11 σερί νίκες στα playoffs, δεν είναι απόδειξη του ότι αυτοί είναι καμιά υπερομάδα αλλά προϊόν της κατάστασης αποσύνθεσης της περιφέρειας της Ανατολής την φετινή χρονιά.

Προσωπικά μόνο μια ομάδα θεωρώ πως μπορούσε να τους κοντράρει φέτος, και αυτή ήταν οι Celtics.

Aπό τη στιγμή που οι Celtics επέλεξαν το χαρακίρι με τη Φιλαδέλεφεια, ο δρόμος προς τους Τελικούς για τους Knicks ήταν ορθάνοιχτος.

Αρκεί φυσικά να έκαναν κάποια αυτονόητα πράγματα.

Και τα έκαναν: λιγότερο Brunson ball, με τον Towns σε ρόλο δημιουργού (αναίτια συκοφαντημένος παικταράς -έχει 6 ασιστ για 1 λάθος στα playoffs, σουτάρει 48% τρίποντο, είναι επιτέλους αυτός που θέλουμε εδώ και χρόνια να είναι), περισσότερη ένταση στην άμυνα, δημιουργική αξιοποίηση του πάγκου τους, αψεγάδιαστο execution στο transition.

Kαι φυσικά μπόλικο τρίποντο. Oι Knicks επιβεβαίωσαν ότι είναι μια εξαιρετική shooting team (σουτάρουν με 40% από το τρίποντο στα playoffs), και μπορεί όλοι να αναπαράγουμε το κλισέ ότι "η άμυνα φέρνει τίτλους", όμως το να μπορείς να βάλεις την μπάλα στο καλάθι από απόσταση όχι μόνο σου δίνει σκορ από μόνο του, αλλά ξεκλειδώνει και δυνατότητες για πιο εύκολο σκορ από τις κοντινές αποστάσεις.

Αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων ότι η στρατηγική των Knicks να κάνουν το all-in με την απόκτηση του Bridges ήταν η σωστή.

Δεν νομίζω πως δεν καταλάβαιναν στη Νέα Υόρκη ότι πληρώνουν τεράστια υπεραξία για τον Bridges.

Πήραν όμως έναν παίκτη που θα τους βοηθούσε σίγουρα, θα τους έκανε καλύτερους, και ο οποίος ταίριαζε στο προφίλ της ομάδας.

Δεν επένδυσαν οι Knicks λοιπόν σε star quality, αλλά σε έναν παίκτη που θα τους εξασφάλιζε ότι θα είναι στο "κόλπο" για τα επόμενα χρόνια.

Και αν οι συγκυρίες βοηθήσουν, να μπορέσουν να κερδίσουν την Ανατολή.

Και να που οι Celtics είχαν τα προβλήματα που είχαν, οι Pacers ήταν εκτός βλέψεων για φέτος, και η Νέα Υόρκη είναι στους τελικούς.

Κομβικό ρόλο βέβαια έπαιξε και η πολύ τολμηρή απόλυση του Thibodeau και η πρόσληψη στη θέση του κόουτς του Mike Brown.

Δύο πράγματα αγόρασαν οι Knicks προσλαμβάνοντας τον Brown: την αξιοποίηση του Towns ως playmaking ψηλού (έγινε, έστω και με καθυστέρηση) και την απόκτηση βάθους με την ουσιαστικότερη και πιο εκτεταμένη συμμετοχή του πάγκου.

Και πράγματι ο πάγκος των Knicks, στο πολύ πιο απαιτητικό σε ποσά ενέργειας σύγχρονο μπάσκετ, αποτελεί όπλο τους για τη φετινή τους πορεία.

Και όχι αδυναμία όπως τις προηγούμενες χρονιές. ΜcBride, Shamet (σουτάρει 60% τρίποντο στα playoffs - lol), Alvarado, Clarkson συνιστούν ένα εξαιρετικά πλούσιο και μπαρουτοκαπνισμένο backcourt, από παίκτες που μπορούν να σου φέρουν άνα πάσα στιγμή ένα καλάθι. Ο Mitchell Robinson είναι το φόβητρο που θέλουν οι Knicks στις 2 ρακέτες, ενώ υπάρχουν και άλλες καλές εφεδρείες πίσω από αυτούς (θα ξεσκόνιζα τον Sochan για τους τελικούς του ΝΒΑ όπου μπορεί να παίξει ρόλο στο μαρκάρισμα του SGA). Όλα τα ωραία που γράφουμε για τους Knicks βρήκαν και τα έκαναν βέβαια απέναντι στο ΑΣΤΕΙΟ Cleveland.

Είναι απόδειξη της φετινής κατάντιας της Ανατολής ότι οι Cavaliers βρέθηκαν στους τελικούς της, αυτή η ομάδα πριν 3 χρόνια θα είχε αποκλειστεί πανεύκολα από τον πρώτο γύρο.

Έχει νόημα να μιλήσουμε για το μπάσκετ, όταν μπροστά στα μάτια μας βλέπουμε μια τέτοια ΠΡΩΤΟΦΑΝΩΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ πνευματική προσέγγιση της σειράς των τελικών περιφέρειας; Οι Cavs λέρωσαν τα βρακιά τους στο game 1, υφιστάμενοι τη μεγαλύτερη ανατροπή των τελευταίων 30 χρόνων - να πούμε εδώ ότι η τακτική του Brown με τα συνεχή double teams στον Harden τους έδωσε το παιχνίδι στο πιάτο - εμφανίστηκαν αναίτια νωθροί στο κρίσιμο game 3, και πέταξαν ΜΕ ΑΙΣΧΡΟ ΤΡΟΠΟ την ασπίδα μπροστά στο κοινό τους στο game 4. Mαχητικότητα 0, Αξιοπρέπεια 0, Τσίπα 0. Υπεύθυνος φυσικά είναι ο προπονητής τους, ο Κenny Atkinson, ο "φιλικός προς τους παίκτες" Atkinson, που αντί να τους χώσει καμιά σφαλιάρα μπας και ξυπνήσουν, έβγαινε να τους νταντέψει κιόλας.

Όχι ότι δεν έχουν και οι παίκτες τις ευθύνες τους, και δεν αναφέρομαι στον μισθοφόρο Harden αλλά στους άλλους, στους Μitchell και Allen και Mobley, που έβλεπες την ήττα και την υποταγή να κολυμπάνε στο βλέμμα τους.

Και για να τελειώνει και η καραμέλα με τον Harden, που ο κόσμος αρέσκεται να χρησιμοποιεί ως αποδιοπομπαίο τράγο: ξέρετε ποιος είναι πρώτος σε λεπτά συμμετοχής ως τώρα στα φετινά playoffs; o 37χρονος Harden, με 672 λεπτά και 37 λεπτά ανά παιχνίδι.

Ποιος προπονητής δεν θα καταλάβαινε ότι ο Harden σε αυτή την ηλικία δεν μπορεί να κουβαλήσει τόσο φορτίο, ποιος θα τον άφηνε να μαρκάρει σε iso καταστάσεις των Brunson για απανωτές κατοχές, όπως στο κλείσιμο του game 1; Tι να πρωτοπεί κανείς, γνωρίζαμε ότι το Cleveland θα έχει θέματα με την άμυνά του στο μισό γήπεδο, οκ. ΕΙΝΑΙ ΕΙΚΟΝΑ ΟΜΑΔΑΣ ΑΥΤΗ στην transition defense; Aυτή η ομάδα ήθελε να πάει στα finals; Eίναι δυνατόν μια ομάδα με τόσο επιθετικό ταλέντο και τόσο shooting να γράφει εν έτει 2026 100 offensive rating μέσα στη σειρά; (δηλαδή ένα πόντο ανά κατοχή). Οι Cavs από άποψη ταλέντου δεν υπολείπονται και σε τίποτα από τη Νέα Υόρκη, θα μπορούσαν κάλλιστα να είχαν πάρει το game 1, και είχαν σωρεία ελεύθερων σουτ στο game 2 που δεν έγραψαν (το Cleveland είχε στη σειρά το απίστευτα χαμηλό 32% σε wide open 3p shots, και 21% σε open 3p shots). Το 4-0 είναι ταπεινωτικό και απόλυτα δίκαιο - και είναι προϊόν τόσο ενός εντελώς αφελούς κοουτσαρίσματος από τον Atkinson όσο και των εγγενών δομικών αστοχιών στην κατάρτιση του πιο ακριβού φετινού ρόστερ στο ΝΒΑ.

Ποιο είναι το κύριο δομικό πρόβλημα του Cleveland; Ομάδα που ως νο1 έχει σούτινγκ γκαρντ χωρίς playmaking skills, τον Donovan Mitchell δηλαδή, χρειάζεται και έναν ακόμα γκαρντ δίπλα του που να μπορεί να παράσχει αυτό το playmaking.

Αυτού του είδους τα γκαρντ όμως είναι συνήθως μικρόσωμα και ευάλωτα στην άμυνα, το είδαμε το έργο και με τον Garland τα προηγούμενα χρόνια.

Εκ των πραγμάτων λοιπόν είτε ο Mitchell θα έπρεπε να πατάει στον άσο - είναι ανεξήγητο πως τόσα χρόνια δεν το έχει κάνει - ώστε να μπορέσεις να βάλεις δίπλα του στην περιφέρεια ένα δυνατό defensive stopper να βοηθήσει στην περιφερειακή σου άμυνα.

Τα analytics συνηγορούν υπέρ αυτού, ο Mitchell χωρίς Σρέντερ ή Χάρντεν δίπλα του ήταν +21.3 net σε 35 λεπτά στα playoffs.

Aν βάλεις στην εξίσωση και το ότι κανείς από τους Mobley-Allen δεν μπορεί να κάνει space the floor, και ότι το office του Cleveland ποτέ δεν βρήκε τον 3&D forward να πλαισιώσει την ομάδα, καταλαβαίνουμε το πόσο εύκολο είναι όχι μόνο να σκοράρει κανείς στην άμυνα των Cavs αλλά και να κλειδώσει την επίθεσή τους αγνοώντας το επιθετικό παιχνίδι του Mobley (το έκαναν με κυνισμό οι Knicks, ο Mobley είχε το απογοητευτικό 28% τρίποντο στη σειρά). Στο σύγχρονο μπάσκετ που κυριαρχούν οι versatile παίκτες, στο μπάσκετ των forwards, oι Cavaliers κατόρθωσαν να φτιάξουν ένα ρόστερ με πολλά γκαρντ και σέντερ, χωρίς κανέναν αξιόπιστο forward.

Η φαινομενική επιτυχία, με τη συμμετοχή σε τελικους Ανατολής, δεν πρέπει να καλύψει τις δομικές ανεπάρκειες του ρόστερ, που για μένα χρειάζεται ριζική ανακαίνιση.

Ο ατιμωτικός αποκλεισμός από τους Knicks ίσως βοηθήσει τους Cavaliers να πάρουν σωστές - και σκληρές - αποφάσεις για το μέλλον τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους