Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μνήμη Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Προσθέτοντας κάτι ακόμη σε όσα είχα γράψει στο παρελθόν για το σύντροφο και φίλο που μας άφησε πριν δεκαεφτά χρόνια.

Κάτι που έχει ξεχωριστή σημασία και που έχει έρθει ξανά στην επιφάνεια με την προβολή του ντοκιμαντέρ της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού «Στο Χιλιοστό». Κάτι που πέρα από τις δηλώσεις, ή τις αποκαλύψεις, που επισημαίνουν πολλοί, αποτελεί, κατά την άποψη μου, το σκληρό πυρήνα, το δίδαγμα, στην ουσία, όλης εκείνης της τραγικής περιόδου: την προσπάθεια ερμηνείας, από τη μεριά του ΣΥΡΙΖΑ και των στελεχών του, με επικεφαλής τον Τσίπρα, της οικονομικής πραγματικότητας με απλοϊκούς πολιτικούς όρους.

Την επιβολή, με άλλα λόγια, της ιδεολογίας επάνω στην πραγματικότητα.

Πάμπολλα είναι τα σχετικά παραδείγματα που παρελαύνουν κατά τη διάρκεια του ντοκιμαντέρ: από την άρνηση να συναντηθούν «οι υπουργοί» με τους «τεχνοκράτες», την επιμονή, ακόμη και σήμερα, των στελεχών της τότε κυβέρνησης να επιμένουν πως η διαπραγμάτευση αφορούσε την πολιτική σύγκρουση και όχι τη συγκεκριμένη οικονομική ανάλυση, μέχρι το «χαμένο κίτρινο φάκελο» με τα στοιχεία της ελληνικής οικονομίας.

Και θυμάμαι τις φορές που συναντιόμουν με τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη τον όγκο των φακέλων που κουβαλούσε μαζί του, ή που συσσωρεύονταν στο γραφείο του ως ευρωβουλευτή, και που τους συμβουλευόταν κάθε τόσο, επιμένοντας πως «μόνο με συγκεκριμένα στοιχεία αντιμετωπίζονται οι δύσκολες καταστάσεις, αλλιώς θα μένουμε στα κούφια λόγια». Μας λείπει λοιπόν ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης.

Και όχι μόνο για τις πρωτοποριακές ιδέες του αλλά και για την επιμονή του στους «φακέλους» του.

Ιδιαίτερα σε μια εποχή που τα «κούφια λόγια» έχουν κάνει πάλι την εμφάνιση τους, με κίνδυνο να μας οδηγήσουν ξανά «στο χιλιοστό».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους