Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🔴 Οι εφεδρείες του Αστικού Συστήματος: Οπορτουνιστικός Εκφυλισμός και Αντιδραστικός Λαϊκισμός 🔴 Στη φάση της παρατεταμένης δομικής κρίσης του καπιταλισμού, η αστική τάξη αναδιατάσσει το πολιτικό της προσωπικό.

Μπροστά στον κίνδυνο μιας γνήσιας ταξικής ριζοσπαστικοποίησης, το σύστημα κατασκευάζει νέα πολιτικά αναχώματα.

Δύο τέτοια μορφώματα, φαινομενικά ετερόκλητα αλλά απολύτως συμπληρωματικά, ξεπροβάλλουν στο πολιτικό σκηνικό: το νέο εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα και το προσωποπαγές μόρφωμα της Μαρίας Καρυστιανού. 🔴 Το νέο κόμμα Τσίπρα αποτελεί την ύστατη προσπάθεια νεκρανάστασης του χρεοκοπημένου κυβερνητικού οπορτουνισμού, φυσική συνέχεια της ιστορικής προδοσίας που μετέτρεψε το περήφανο «Όχι» σε ταπεινωτικό «Ναι» στις επιταγές του κεφαλαίου, της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Αυτό το κακόγουστο πολιτικό «καραγκιοζιλίκι» έχει μοναδικό σκοπό τον εξευτελισμό ιστορικών εννοιών.

Βαφτίζουν «Αριστερά» την πειθήνια διαχείριση της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, τον σεβασμό στην «κανονικότητα» των αγορών και την πλήρη υποταγή στο ΝΑΤΟ.

Με ρητορεία κενού ριζοσπαστισμού, το τσιπρικό μόρφωμα επιχειρεί να σβήσει την ταξική πάλη, υποκαθιστώντας την με έναν άχρωμο «δικαιωματισμό» που δεν αγγίζει ποτέ την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής. 🔴 Από την άλλη, το Μόρφωμα Καρυστιανού αναδύεται ως η επιτομή του μικροαστικού, αντιδραστικού λαϊκισμού (ένα πραγματικό θερμοκήπιο εκφασισμού). Εργαλειοποιώντας πολιτικά το συλλογικό τραύμα, χτίζει ένα όχημα εξαιρετικά επικίνδυνο, απευθυνόμενο σε έναν αφηρημένο «λαό» χωρίς ταξικά κριτήρια.

Όμως, όταν η πολιτική αποκόπτεται από το ποιος παράγει και ποιος εκμεταλλεύεται, η οργή τυφλώνεται, ανοίγοντας την κερκόπορτα στις πιο σκοτεινές ιδεολογίες.

Πρόκειται για ένα φασιστοειδές στη δομή του μόρφωμα, που αντικαθιστά το πολιτικό πρόγραμμα με κραυγές για αόριστη «κάθαρση» και την οργάνωση με την τυφλή ακολουθία σε «σωτήρες». Η δήθεν «αντισυστημική» του οργή δεν στρέφεται κατά του καπιταλισμού, γι' αυτό νομοτελειακά θα καταλήξει να χτυπά το εργατικό κίνημα.

Ακόμα και το αίτημά του για «Δικαιοσύνη» καλλιεργεί την επικίνδυνη αυταπάτη πως το αστικό κράτος των μονοπωλίων, που δολοφονεί στα τρένα και τα εργοτάξια, μπορεί, αν πιεστεί ηθικά, να «αυτοκαθαρθεί». 🔴 Εν τέλει, και τα δυο κόμματα δεν είναι παρά οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Αποτελούν τα παράλληλα εργαλεία της αστικής στρατηγικής για την ενσωμάτωση και τον αφοπλισμό του λαού. 🔴 Το πρώτο μόρφωμα (Τσίπρας) αναλαμβάνει να εγκλωβίσει τους εργαζόμενους στον θεσμικό καθωσπρεπισμό, στην ηττοπάθεια και στη λογική της «εφικτής διαχείρισης» της φτώχειας τους.

Το δεύτερο (Καρυστιανού) λειτουργεί ως χοάνη απορρόφησης της μικροαστικής απελπισίας, εκτρέποντάς τη σε ένα ανώδυνο για το κεφάλαιο, τυφλό και ολοκληρωτικό μονοπάτι.

Και τα δύο έχουν τον ίδιο κρυφό παρονομαστή: συγκαλύπτουν τον πραγματικό εχθρό και δρουν ως συμπληρωματικοί κυματοθραύστες απέναντι στον μοναδικό κίνδυνο που τρέμει το σύστημα: την ανεξάρτητη, οργανωμένη και επαναστατική πάλη της εργατικής τάξης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους