Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποτε μπορεί να είχε και ένα νόημα. Θυμάμαι τη μακαρίτισσα την Κύα να μου τηλεφωνεί τα πρωϊνά έξαλλη: Πάλι βεβήλωσαν το αγόρι στο Ναβαρίνο.

Είχαμε ειδική κατηγορία βεβηλώσεις και καταστροφές στο δημόσιο χώρο.

Γράφαμε πύρινα άρθρα για την καφρίλα, την έλλειψη παιδείας, σεβασμού... Όσο περνούν τα χρόνια όλο αυτό το θεωρώ απάλευτο.

Βλέποντας το αγόρι χθες μπρούμυτα μέσα στο νερό στο συντριβάνι αισθάνθηκα για πρώτη φορά πως δεν έχει νόημα πια ειλικρινά.

Να γράφουμε να μιλάμε να παλεύουμε.

Όταν τα πάντα γύρω ωθούν στη βία, από τον ανιψιό του Πρωθυπουργού μέχρι τον τελευταίο οπαδό ομάδας, από τον αντιδήμαρχο στην Κρήτη που σκότωσε το γατάκι χτυπώντας το στον τοίχο μέχρι τον κάθε πολιτικό που κάθεται μέσα σε αρχαιολογικό χώρο με τα παπούτσια να πατούν τις αρχαιότητες μιλάμε για σωσμό; Αυτή η εικόνα είναι η μοίρα μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους