Ας δούμε ψύχραιμα τι συμβαίνει με Μαρινάκη - Μητσοτάκη Η σχέση ανάμεσα στην οικογένεια Μητσοτάκη και την οικογένεια Μαρινάκη δεν είναι μια απλή συμμαχία· είναι ένα πολυετές σίριαλ διαπλοκής...
Ας δούμε ψύχραιμα τι συμβαίνει με Μαρινάκη - Μητσοτάκη Η σχέση ανάμεσα στην οικογένεια Μητσοτάκη και την οικογένεια Μαρινάκη δεν είναι μια απλή συμμαχία· είναι ένα πολυετές σίριαλ διαπλοκής, οικονομικών συμφερόντων και παρασκηνιακών διευθετήσεων που ξεκινά από τη Μεταπολίτευση και καταλήγει στη χθεσινή, πρωτοφανή χειροδικία στο ΟΑΚΑ.
Όταν δύο πυλώνες του ίδιου συστήματος εξουσίας συγκρούονται πλέον σώμα με σώμα, η κατανόηση του χρονικού αυτής της «λυκοφιλίας» είναι απαραίτητη για να δει κανείς πώς φτάσαμε στο σημερινό ξεγύμνωμα.
Η σχέση δεν ξεκίνησε με τον Κυριάκο και τον Βαγγέλη, αλλά πηγαίνει μια γενιά πίσω. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης & Μιλτιάδης Μαρινάκης: Ο πατέρας του εφοπλιστή, Μιλτιάδης (Ηρακλειώτης στην καταγωγή), διατηρούσε στενή φιλία με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.
Το 1985, ο Μιλτιάδης Μαρινάκης κατέβηκε υποψήφιος βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία μετά από προσωπική προτροπή του επίτιμου προέδρου της. Οι Κουμπαριές ως επισφράγιση της "αγάπης" Η σχέση επισφραγίστηκε με κοινωνικούς δεσμούς. Η Ντόρα Μπακογιάννη πάντρεψε τον Βαγγέλη Μαρινάκη, ενώ έγινε και νονά του πρώτου του γιου.
Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέλαβε την ηγεσία της ΝΔ, ο όμιλος Μαρινάκη (ΜΜΕ, Alter Ego, Mega, Βήμα, Νέα) μετατράπηκε στο ισχυρότερο επικοινωνιακό όπλο για την ανατροπή του ΣΥΡΙΖΑ.
Η τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ είχε ανοίξει μέτωπα με τον εφοπλιστή για τηλεοπτικές άδειες και δικαστικές υποθέσεις (Noor 1). Τα ΜΜΕ του Μαρινάκη σφυροκοπούσαν καθημερινά την αριστερά, ανοίγοντας διάπλατα τον δρόμο για την κυριαρχία της ΝΔ το 2019.
Η αντιπολίτευση κατηγορούσε σταθερά τη ΝΔ ότι λειτουργεί ως πολιτικός δικηγόρος των συμφερόντων του εφοπλιστή.
Η λυκοφιλία άρχισε να ραγίζει όταν το «επιτελικό κράτος» θεώρησε ότι μπορεί να ελέγξει πλήρως τον επιχειρηματία, και ο επιχειρηματίας θεώρησε ότι η κυβέρνηση του χρωστάει την ύπαρξή της.
Κάπου εδώ ξεκινάει ο χαμός. Το Καλοκαίρι 2022 βγαίνει Το Σκάνδαλο των Υποκλοπών (Predator) Αυτή είναι η αφετηρία του παρασκηνιακού πολέμου.
Αποκαλύπτεται ότι το σύστημα του Μαξίμου, υπό την καθοδήγηση του ανιψιού του Πρωθυπουργού, Γρηγόρη Δημητριάδη, παρακολουθούσε μέσω του κακόβουλου λογισμικού Predator στενούς συνεργάτες του Μαρινάκη, υπουργούς, αλλά και τον ίδιο. Ο Μαρινάκης εξοργίζεται. Τα ΜΜΕ του (Βήμα, Νέα) αλλάζουν γραμμή μέσα σε μια νύχτα και αρχίζουν να ξεμπροστιάζουν το «παρακράτος των υποκλοπών». Ο Δημητριάδης εξαναγκάζεται σε παραίτηση.
Το λάδι στην φωτιά ήρθε τον Νοέμβριο του 2022: Το Ποδόσφαιρο ως Πεδίο Μάχης.
Μετά από ένα επεισοδιακό ντέρμπι Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού, η διοίκηση των «ερυθρολεύκων» εξαπολύει μετωπική επίθεση στην κυβέρνηση, μιλώντας για «φασιστικό παρακράτος» που ελέγχει το ποδόσφαιρο. Το Μαξίμου απαντά ότι «δεν δεχόμαστε εκβιασμούς από επιχειρηματίες». Τον Μάρτιο του 2024 βγαίνει Το Μπάζωμα των Τεμπών και οι Παραιτήσεις Το περιοδικό «Το Βήμα» δημοσιεύει το συγκλονιστικό ρεπορτάζ για τη μονταζιέρα και την αλλοίωση των ηχητικών ντοκουμέντων των Τεμπών το ίδιο βράδυ της τραγωδίας. Το Μαξίμου παθαίνει πανικό, μιλάει για «οργανωμένα οικονομικά συμφέροντα» που θέλουν να ρίξουν την κυβέρνηση.
Εκεί έγινε και Το Μυστικό Δείπνο Μέσα στην κρίση, αποκαλύπτεται ότι δύο κορυφαίοι υπουργοί (Παπασταύρου και Μπρατάκος) επισκέφθηκαν το σπίτι του Μαρινάκη για ποτό προκειμένου να «γεφυρώσουν» το χάσμα.
Η συνάντηση διαρρέει, ο Μητσοτάκης «καρατομεί» τους δύο στενούς του συνεργάτες και ο πόλεμος γίνεται ολοκληρωτικός.
Οι ποινικές διώξεις ως τελευταία άμυνα του Μαξίμου δεν αργούν να έρθουν.
Το κράτος απαντά με δικαστική πίεση.
Η διοίκηση της ΠΑΕ Ολυμπιακός (συμπεριλαμβανομένου του Μαρινάκη) παραπέμπεται για την υπόθεση της δολοφονίας του αστυνομικού Λυγγερίδη και την οπαδική βία, με την κατηγορία της χρηματοδότησης εγκληματικής οργάνωσης.
Ο εφοπλιστής δηλώνει δημόσια: «Δεν εκβιάζομαι, ο Πρωθυπουργός τελεί υπό καθεστώς πανικού». Συμπερασματικά λοιπόν Στη μάχη μεταξύ ενός εκλεγμένου Πρωθυπουργού και ενός συστημικού ολιγάρχη, ο χρόνος δουλεύει πάντα υπέρ του δεύτερου.
Οι πολιτικοί είναι αναλώσιμοι διαχειριστές μιας εξουσίας με ημερομηνία λήξης, ενώ το real estate, τα καράβια, τα ΜΜΕ και οι ποδοσφαιρικοί στρατοί δεν χάνουν την ισχύ τους στις επόμενες εκλογές.
Γιατί όμως το Μαξίμου μπήκε σε έναν πόλεμο που, με μαθηματική ακρίβεια, θα το βγάλει χαμένο; Η απάντηση κρύβεται σε τρία συγκεκριμένα τυφλά σημεία της κυβερνητικής στρατηγικής: 1. Η Ύβρις του «Επιτελικού» Μονοπωλίου Η ομάδα γύρω από τον Μητσοτάκη και τον ανιψιό του πίστεψε στην αυταπάτη της απόλυτης παντοδυναμίας.
Θεώρησαν ότι έχοντας στα χέρια τους τον κρατικό μηχανισμό, την ΕΥΠ, τις δικαστικές ηγεσίες και τα ψηφιακά συστήματα παρακολούθησης (Predator), θα μπορούσαν να μετατρέψουν τους μεγαλοεπιχειρηματίες σε «υποτακτικούς υπηρέτες». Το λάθος τους: Ξέχασαν ότι στην Ελλάδα η ολιγαρχία δεν είναι δημιούργημα του κράτους, αλλά το κράτος είναι συχνά δημιούργημα της ολιγαρχίας.
Όταν προσπάθησαν να εκβιάσουν τους «χρηματοδότες» τους, η ισορροπία τρόμου έσπασε. 2. Το Ένστικτο της Άμεσης Επιβίωσης Η κυβέρνηση δεν επέλεξε αυτόν τον πόλεμο από θέση ισχύος, αλλά από απόγνωση.
Όταν ο όμιλος Μαρινάκη αποφάσισε να βγάλει τη μονταζιέρα των Τεμπών στο «Βήμα» το 2024, το Μαξίμου κατάλαβε ότι αν δεν απαντούσε με διώξεις (οπαδική βία, εγκληματική οργάνωση), θα κατέρρεε μέσα σε λίγες εβδομάδες.
Προτίμησαν, λοιπόν, έναν μακροχρόνιο πόλεμο φθοράς με έναν δισεκατομμυριούχο, παρά την άμεση πολιτική τους αυτοκτονία. 3. Η Αυταπάτη της «Νέας Γενιάς» Ολιγαρχών Υπάρχει μια συγκεκριμένη οικονομική εξήγηση πίσω από τον πανικό τους.
Μέσω των 36 δις του Ταμείου Ανάκαμψης, το Μαξίμου προσπάθησε να κατασκευάσει ένα νέο, δικό του επιχειρηματικό μπλοκ.
Μοίρασαν το χρήμα σε συγκεκριμένους «φίλους» εργολάβους και ενέργειάρχες, πιστεύοντας ότι έτσι θα υποβαθμίσουν την ισχύ των παραδοσιακών παικτών (όπως ο Μαρινάκης). Η πραγματικότητα: Το παλιό χρήμα αποδείχθηκε πολύ πιο βαθιά ριζωμένο και σκληρό για να μετατοπιστεί από μερικές απευθείας αναθέσεις.
Όταν το πολιτικό παρακράτος συγκρούεται με την οικονομική ολιγαρχία, η ιστορία έχει δείξει ότι οι πολιτικοί καταλήγουν είτε στην πολιτική αφάνεια, είτε στα ειδικά δικαστήρια, είτε στα «ψιλά γράμματα» της ιστορίας. Ο Μαρινάκης, αντίθετα, θα συνεχίσει να ελέγχει πλοία, τηλεοπτικές συχνότητες και γήπεδα, περιμένοντας απλώς τον επόμενο ένοικο του Μαξίμου για να υπογράψει το επόμενο «συμβόλαιο» σταθερότητας.
Τώρα κατάλαβες γιατί πρέπει όλο αυτό το σύστημα της διαπλοκής (ολιγαρχες και πολιτικά πρόσωπα) πρέπει να ξεριζωθούν απ' την Ελλάδα ? Κατάλαβες γιατί τα ΜΜΕ ανεβοκατεβαζουν κυβερνήσεις ? Κατάλαβες γιατί ΠΡΈΠΕΙ ΕΠΙΤΈΛΟΥΣ στον πολιτικό βίο αυτού του τόπου να έρθουν καθαρά και άφθαρτα άτομα σαν την Καρυστιανού ? Αν όχι διάβασε ξανά το κείμενο και μην τολμήσεις να αμφισβητήσεις τα γραφόμενα μου. Ένα Google search θα επιβεβαιώσει τι κάθε μου πρόταση...
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους