Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα τελευταίο σχόλιο για τη φετινή Ευρωλίγκα και κλείνουμε με τα αθλητικά ποστ. - Ήταν ίσως η πιο ανταγωνιστική Ευρωλίγκα των τελευταίων ετών.

Με περισσότερες φιλόδοξες ομάδες και αρκετές νεοεμφανιζόμενες που έκαναν αισθητή την παρουσία τους. Βαλενθια, Ζαλγκίρις ήταν ωραιες νότες.

Στις απογοητεύσεις θα έβαζα την Παρτιζαν και το Μιλανο, η Μπάρτσα σε εμφανή παρακμή, ενώ η Εφες δεν μπήκε ποτέ στο κόλπο της διάκρισης λόγω τραυματισμών. Ο ΠΑΟ είναι ειδικό κεφάλαιο, θα τα πούμε παρακάτω. - Γενικα ήταν χρόνια με διακυμάνσεις.

Στην αρχή της σεζόν ξεχώριζαν οι νεοεμφανιζόμενες. Η Χάποελ, η Ζαλγκίρις, η Βαλένθια.

Ο πόλεμος έβγαλε από τα νερά της τη Ντουμπαι πάνω που ανέβαινε και επηρέασε και τις δύο ισραηλινές.

Τον χειμώνα καλύτερη όλων έμοιαζε η Φενερ.

Και από τον Φεβρουάριο και μετά πήγαινε τρένο ο Ολυμπιακός.

Η «σιγανοπαπαδιά» όλης της σεζόν ήταν η Ρεάλ - αν φυσικά μπορεί να το πει αυτό κάποιος για την πιο βαριά φανέλα του πλανήτη - η οποία με σταθερότητα και χαμηλούς τόνους έφτασε μέχρι τελικό. - Πολλές αλλαγές στο στυλ μπάσκετ δεν είδαμε. Η Βαλένθια έβαλε λίγο περισσότερο run n´ gun, κάνοντας σε υψηλότερο και καλύτερο επίπεδο αυτά που λάνσαρε πέρυσι η Παρί.

Ολο το μπάσκετ πάντως πήγε περισσότερο προς την αθλητικότητα όπως είναι εξάλλου η γενικότερη τάση. - Ο ΠΑΟ το καλοκαίρι είχε κινηθεί ορθολογικά.

Είχε κρατήσει τον κορμό του με τις ανανεώσεις Ναν, Χουαντσο, Μήτογλου, είχε πάρει έναν ποιντγκαρντ που είχε ξεχωρίσει πέρυσι (Σορτς), είχε αντικαταστήσει τον Παπαπετρου με τον Ρογκαβοπουλο (Ελληνας σε καλή ηλικία) και πήρε και έναν ΝΒΑερ (Χολμς) ενώ περίμενε τον Λεσορ να επιστρέψει.

Διεκδίκησε και κέρδισε και τη διοργάνωση του Φ4 δειχνοντας ισχύ σε όλα τα επίπεδα και βάζοντας ψηλά τον πήχη των προσδοκιών.

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τον Ιανουάριο δεν εντυπωσίαζε αλλά δεν ήταν ανησυχητική η εικόνα του.

Το μεταξύ μας ματς στο ΟΑΚΑ στις αρχές τις χρονιάς αποδείχθηκε το τερνινγκ πόιντ της σεζόν.

Απο τότε ξεκίνησε η άνοδος του Ολυμπιακού και η κάμψη του ΠΑΟ ο οποίος λόγω και του τραυματισμού του Ναν που ακολούθησε, έκανε κάποιες μαζεμένες ήττες, έχασε το πλεονέκτημα έδρας και άρχισαν να συσσωρεύονται μαύρα συννεφάκια πάνω από το κεφάλι του.

Και τότε άρχισε να κυνηγάει την ουρά του.

Αντί να ηρεμήσει ως οργανισμός, να δει κάποια πράγματα στο παιχνίδι του, άρχισε να κυριεύεται από μια απίστευτη υστερία σε όλα τα επίπεδα.

Ο «ταβερνιάρης» προπονητής, τα «ρεμάλια» οι παίκτες, η νοοτροπία «κόντρα με όλους κι όπου βγει», οι φίλαθλοι πνιγμένοι από το άγχος μη συμβεί το κακό (που τελικά συνέβη) και μια διοίκηση που όλα αυτά τα πολλαπλασίαζε με την μόνιμη ένταση που η ίδια εξέπεμπε, μια τακτική που επειδή έπιασε μια φορά θεωρείται ακόμα φάρμακο δια πάσα νόσο.

Με αποτέλεσμα ο ΠΑΟ να πνιγεί μέσα στο κλιμα που μόνος του δημιούργησε.

Παρά το γεγονός οτι - θέλω να είμαι δίκαιος σε αυτό - η διοίκησή του αγωνιστικά τη στήριξε την ομάδα.

Και λεφτά έδωσε, και τον κοουτς στήριξε ως όφειλε και έναν πανάκριβο παικταρά έφερε για να αλλάξει το κλίμα.

Αλλά την ίδια ώρα έβαζε όλο τον οργανισμό σε μια παροξυστική κατάσταση και αυτα τα πράγματα σπανίως οδηγούν σε καλό.

Και καπως έτσι φτάσαμε να βλέπουμε σήμερα ανθρώπους 60 χρονών να γράφουν σαν 15χρονοι χούλιγκαν και δεν ξέρεις αν πρέπει να τους διάολοστείλεις μπας και συνέλθουν ή να τους πάρεις μια αγκαλιά συμπονώντας τους για το δράμα που ζουν… Κατά τα λοιπά ο ΠΑΟ εδώ θα είναι και του χρόνου.

Εχει κορμό, έχει πολλά έσοδα, πρωταγωνιστής θα είναι και πάλι.

Το αγωνιστικό του ζήτημα είναι ότι κάποιοι παίκτες τελειώνουν λόγω ηλικίας και κάποιοι άλλοι μοιάζουν ξεζουμισμένοι.

Ισως θέλει κάτι περισσότερο από 1-2 πράγματα, όπως έμοιαζε να χρειάζεται πέρυσι.

Αλλα αυτά ας τα βρει η πράσινη υπηρεσία… - Ολυμπιακός.

Τα έγραψα στο προηγούμενο ποστ για την «Νίκη του Καλού». Δικαιότατος πρωταθλητής.

Επιβραβεύτηκε η διάρκεια, η σταθερότητα, η σοβαρότητα, η υγεία που εκπέμπει ο οργανισμός.

Οχι μόνο φετος, εδώ και χρόνια.

Η χρονιά ξεκίνησε περίεργα λόγω της κατάστασης στη θέση ένα.

Λίγο ο κακός σχεδιασμός, λίγο η ατυχία, υπήρχε θέμα που ευτυχώς η διοίκηση το μάζεψε κάνοντας τρεις μεταγραφές σε εκείνη τη θέση.

Φέτος ο Ολυμπιακός είχε αυτό που του έλειψε πέρυσι. Τύχη.

Δεν είχαμε τραυματισμούς.

Μας έκατσαν δύο λαβράκια απο σπόντα (ο «ανθρωποφάγος» Τζοουνς και ο Τζόζεφ). Δεν είχαμε δυσάρεστα απρόοπτα.

Η ομάδα ανέβαινε σταθερά από τον Ιανουάριο και μετά και το τελευταίο δίμηνο πήγαινε με σπασμένα φρένα.

Είχε βελτιώσει δε δύο τομείς που υστερούσε: αθλητικοτητα και σκοράρισμα από ατομική δημιουργία χάρη στον τρελό-Ντόρσει που έκανε σεζόν καριέρας.

Η κατάκτηση της Ευρωλίγκας δεν ήταν στιγμιαία επιτυχία αλλά κορύφωση μιας πορείας ετών.

Το ότι δεν είχαμε πάρει την κούπα σε 4 σερί Φ4 βάραινε την ομάδα και το «πρέπει» ήταν δύσκολα διαχειρίσιμο.

Χάρη στην σοβαρότητα και την ηρεμία του οργανισμού το πέτυχε όμως.

Αυτό είναι κέρδος και για τον σύλλογο και ενα καλό μήνυμα γενικότερα.

Και θα έχει και συνέχεια γιατί με νέο ΣΕΦ, αυξημένα έσοδα, αγωνιστικό κορμό που υπάρχει, δυνατή και έμπειρη διοίκηση, αλλά και το άγχος να έχει φύγει από τα κεφάλια μας, πάλι στην ελίτ θα είναι η ομάδα.

Αλλά αυτά θα τα πούμε μετά τη λήξη της σεζόν. - Τέλος, μια προσωπική νότα.

Αν και πιστεύω ότι τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με τον τιτλο του 2012 - μια χρονιά που εξελίχθηκε σαν παραμύθι, από τα ωραιότερα στην ιστορία του παγκόσμιου μπάσκετ - τη φετινή κατάκτηση προσωπικά τη χάρηκα όσο καμία.

Τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ την ομάδα ακόμα πιο στενά, έχω υπολογίσει ότι δεν έχω χάσει πάνω από 10-12 ματς ευρωλιγκας την τελευταία 5ετια, φέτος δε ούτε ένα! Ειχα μαζί μου τον τζούνιορ όπως και στο Βελιγράδι που τσακιστηκαμε από το μπάζερ-μπιτερ του Μισιτς και ήθελα να πάρουμε ρεβάνς και να ζήσει κι αυτος ένα ευρωπαϊκό όπως και στον τελικό του Κονφερανς πριν δύο χρόνια.

Και είχα και ο ίδιος στην πλάτη μου 6 χαμένα φάιναλ φορ (!) που βάραιναν και τη δική μου ψυχολογία.

Τέλος αυτά όμως! Το «γδάραμε το Πρέπει, από το Ι ως το Π» που λέει και ο ποιητής! Ολες οι κατάρες ξορκίστηκαν! 🙂 Αντε να φτιαχτεί το νέο ΣΕΦ, να πάρουμε τη θέση μας και να μη μας κουνάει ούτε κλαρκ όσο αντέχουν τα πόδια μας! 🙂 ❤️🤍🏀🏆✌️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους