Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η σημερινή ομιλία του Τσίπρα είχε πάθος, ρυθμό, ιστορικούς συμβολισμούς και επιδέξια πολιτική σκηνοθεσία.

Όμως κάτω από τη δραματουργία της «νέας αρχής» παρέμεινε ένα θεμελιώδες πρόβλημα: σεζήτησε από την κοινωνία να ξεχάσει χωρίς πρώτα να εξηγήσει.

Μίλησε για λογοδοσία, αλλά δεν λογοδότησε ποτέ ουσιαστικά για το μεγαλύτερο πολιτικό τραύμα της Μεταπολίτευσης: πώς το περήφανο «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος μετατράπηκε μέσα σε λίγες ημέρες σε «ΝΑΙ» σε ένα ακόμη σκληρότερο μνημόνιο.

Δεν αρκεί να επικαλείται κανείς τις πιέσεις της εποχής.

Οι ηγέτες κρίνονται όχι μόνο από τις συνθήκες αλλά και από τη διαφάνεια με την οποία εξηγούν τις επιλογές τους.

Και αυτή η πλήρης, ειλικρινής εξήγηση δεν δόθηκε ποτέ.

Μίλησε για δημοκρατία και θεσμούς, αλλά εμφανίζεται σήμερα ως τιμητής ενός πολιτικού συστήματος του οποίου υπήρξε κεντρικός διαχειριστής επί χρόνια.

Δεν εμφανίζεται ως ένας άνθρωπος που έρχεται απ’ έξω να αποκαταστήσει τη δημοκρατία· υπήρξε πρωθυπουργός της χώρας.

Άρα το ερώτημα δεν είναι μόνο «τι θα αλλάξει», αλλά και «γιατί δεν άλλαξαν όταν κυβερνούσε ο ίδιος». Μίλησε για μια νέα «συμπαράταξη», λες και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ήδη ένας συνασπισμός τάσεων, ομάδων και ιδεολογικών ρευμάτων.

Το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν ότι δεν ήταν αρκετά “συμπαραταξιακός”. Το πρόβλημα ήταν ότι όταν έγινε εξουσία, η εσωτερική του πολυφωνία μετατράπηκε συχνά σε ασάφεια, αντιφάσεις και πολιτική κόπωση.

Το να αλλάζει κανείς όνομα και αφήγημα δεν αρκεί για να πείσει ότι γεννήθηκε κάτι ιστορικά νέο.

Μίλησε για πατριωτισμό και εθνική πυξίδα, ενώ γνωρίζει ότι ένα τεράστιο κομμάτι της κοινωνίας δεν του συγχώρησε ποτέ τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Είτε θεωρεί κανείς τη συμφωνία σωστή είτε λανθασμένη, δεν μπορεί να αγνοήσει ότι ο ίδιος δεν κατάφερε ποτέ να γεφυρώσει το βαθύ εθνικό και συναισθηματικό ρήγμα που προκάλεσε.

Άρα η σημερινή επίκληση του «πατριωτισμού» ακούγεται σε πολλούς περισσότερο ως επανατοποθέτηση παρά ως συνέχεια μιας σταθερής γραμμής.

Μίλησε για οικολογία και ενεργειακή δημοκρατία, αλλά δεν έκανε ούτε την παραμικρή αυτοκριτική για περιβαλλοντικές αντιφάσεις της διακυβέρνησής του.

Δεν μπορείς να ζητάς να σε εμπιστευθούν ως φορέα πράσινης μετάβασης χωρίς να αναμετρηθείς με τις συγκρούσεις ανάπτυξης–περιβάλλοντος που διαχειρίστηκες όταν είχες την εξουσία.

Μίλησε για «ηθική επανάσταση», αλλά η κοινωνία δεν ακούει πλέον εύκολα μεγάλες ηθικές λέξεις από ανθρώπους που κυβέρνησαν ήδη. Η Ελλάδα του 2026 δεν είναι η Ελλάδα του 2012.

Οι πολίτες είναι πιο κουρασμένοι, πιο δύσπιστοι και λιγότερο πρόθυμοι να συγκινηθούν από ιστορικούς συμβολισμούς, συνθήματα και δραματικές εξαγγελίες.

Και ίσως εκεί βρίσκεται το βαθύτερο πρόβλημα της σημερινής του εμφάνισης: Δεν ήταν σαφές αν ακούγαμε έναν άνθρωπο που έκανε βαθιά αυτοκριτική και επέστρεψε αλλαγμένος ή έναν πολύ έμπειρο πολιτικό που επιχειρεί να ξανασυστήσει τον εαυτό του με νέα γλώσσα, νέα αισθητική και παλιές εκκρεμότητες άλυτες.

Γιατί η κοινωνία μπορεί να συγχωρήσει λάθη.

Αυτό που δύσκολα συγχωρεί είναι η αίσθηση ότι της ζητούν να ξεχάσει.

Πολλά περισσότερα -και αλλιώς- στο βιβλίο μου που ελπίζω να εκδοθεί σύντομα και θα έχει τίτλο ΘΑΣΟΣ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους