Original Post

Πλήρες Κείμενο:

,🍂Μέχρι να με καλέσει ο Θεός από αυτόν τον κόσμο στον επόμενο, θέλω να δηλώσω ότι.. Αποδέχομαι και πιστεύω τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό ως Θεό αληθινό Υιό και λόγο του Θεού τού ζώντος ομοούσιο αδιαίρετο πρόσωπο τής Αγίας Τριάδος! Πατήρ Υιός και Άγιο πνεύμα! Ο Ιησούς Χριστός, Υιός του Θεού, Σταυρώθηκε, πέθανε για τις αμαρτίες μας και Αναστήθηκε! Μας αγαπά όλους (Απείρου περισσότερο απ' όσο αξίζουμε) και συγχωρεί όλες τις αμαρτίες μέσω τής εξομολόγησης και θεία κοινωνία.

Ο λόγος του λέει: "Όποιος πιστεύει σε μένα δεν θα πεθάνει, αλλά θα έχει αιώνια ζωή! 🍂Αν ο Θεός μεθ'ημών ουδείς καθ'ημών.

Πας ουν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του Πατρός μου του εν ουρανοίς.

Όστις δ' αν αρνήσηταί με έμπροσθεν των ανθρώπων, αρνήσομαι αυτόν καγώ έμπροσθεν του Πατρός μου του εν ουρανοίς. (Κατά Ματθαίον 10,32-33 και Κατά Λουκάν 12,8) Ος ου λαμβάνει τον σταυρόν αυτού και ακολουθεί οπίσω μου, ουκ έστι μου άξιος. (Κατά Ματθαίον 10,38) * Η αιώνια σχέση των τριών προσώπων ή υποστάσεων αποσαφηνίζεται με τρεις βασικές προϋποθέσεις: Αίτιο του τρόπου ύπαρξης της Τριάδας καθεαυτής είναι μόνο ο Πατέρας.

Ο οποίος γεννά τον Υιό και εκπορεύει το Άγιο Πνεύμα χωρίς όμως να υπάρχει χρονική διαφορά ύπαρξης των τριών.

Οι τρεις υποστάσεις ή πρόσωπα, υπάρχουν άχρονα και αιώνια ως εκδήλωση μιας ουσίας και φύσης.

Με άλλα λόγια υπάρχει: α) Ένα αίτιο, β) Ταυτότητα ουσίας (τα πρόσωπα είναι ομοούσια) και γ) Ετερότητα των υποστάσεων ή προσώπων.

Το ένα αίτιο και η μία ουσία εξηγούν το γιατί ο Θεός είναι ένας και η ετερότητα των υποστάσεων εξηγεί το γιατί ο Θεός είναι τρισυπόστατος. * 🍂Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός για την Αγία Τριάδα! Μιλώντας για τον Υιό μας είπε ότι γεννήθηκε από την ουσία του Πατέρα προαιώνια, «προ πάντων των αιώνων», και είναι λοιπόν άναρχος Υιός, όπως ο Πατέρας, είναι συναίδιος με αυτόν.

Γιατί αν πούμε, μας είπε ο άγιος Δαμασκηνός, ότι ο Υιός γεννήθηκε αργότερα από τον Πατέρα και δεν υπήρχε αιώνια μαζί του, τότε λέγουμε την βλασφημία για τον Θεό, ότι αλλοιώθηκε, ότι μεταβλήθηκε, γιατί ενώ δεν ήταν Πατέρας, έγινε ύστερα Πατέρας με την γέννηση του Υιού.

Και έτσι φέρουμε τροπή στην υπόσταση του Θεού Πατέρα.

Για την κτίση, που έγινε και αυτή από τον Θεό, αλλά έγινε αργότερα, δεν θα πούμε το ίδιο, ότι δηλαδή αλλοιώθηκε ο Θεός• γιατί η κτίση είναι δημιουργία, έγινε απ᾽ έξω, έγινε με την βούληση και την δύναμη του Θεού, και δεν έγινε από την ουσία Του, όπως γεννήθηκε ο Υιός. Ο Θεός, μας λέγει σήμερα ο άγιος, είναι απαθής και αναλλοίωτος και άτρεπτος.

Και όταν γεννά τον Υιό και όταν δημιουργεί τον κόσμο είναι πάντοτε ο Ίδιος. Ο Θεός, και όταν γεννά και όταν δημιουργεί τον κόσμο, δεν παθαίνει ούτε πάθος ούτε διάλυση, ούτε έχει ανάγκη από συνεργασία κάποιου άλλου για να τα πετύχει.

Γιατί η γέννηση στον Θεό είναι αποκλειστικά έργο της θείας φύσεως και προέρχεται μόνο από την ουσία του Θεού και γι᾽ αυτό είπαμε δεν μεταβλήθηκε, δεν τράπηκε ο γεννήτορας Θεός κατά την γέννηση του Υιού Του.

Και γι᾽ αυτό δεν έχουμε πρώτο και δεύτερο Θεό, όπως θα λέγαμε, αν ο Υιός γεννιόταν αργότερα και δεν είναι άναρχος, όπως ο Πατέρας.

Η γέννηση, λοιπόν, του Υιού από τον Πατέρα ήταν προαιώνια, ήταν απαθής και δεν έγινε με την συνεργασία άλλου, γιατί έγινε από την θεία φύση.

Το ίδιο, λέγει ο Δαμασκηνός, και η δημιουργία του κόσμου από τον Θεό, αν και αυτή έγινε αργότερα, ήταν όμως και αυτή απαθής στον Θεό (δεν αλλοιώθηκε δηλαδή ο Θεός κάνοντας την κτίση) και δεν έγινε με την συνεργασία άλλου προσώπου, αλλά έγινε μόνο με την βούληση του Θεού.

Από τα παραπάνω φαίνεται ότι ο άνθρωπος και ο Θεός ούτε δημιουργούν ούτε γεννούν κατά τον ίδιο τρόπο.

Και κατά την δημιουργία πρώτα: Ο μεν άνθρωπος δεν παράγει τίποτε από το μη ον στο είναι, όπως δημιουργεί ο Θεός, αλλά, οτιδήποτε δημιουργεί, το δημιουργεί από ύλη που προϋπάρχει.

Το θέλει πρώτα, το επινοεί, το σκέπτεται με το μυαλό του αυτό που πρόκειται να κάνει, το εργάζεται με κόπο και κούραση και πολλές φορές μάλιστα το χαλάει και δεν καταλήγει το σχέδιό του εκεί που ήθελε από την αρχή. Ο Θεός όμως ο,τι θέλησε από την αρχή, το έφερε εις πέρας, «εκ του μη όντος εις το είναι τα πάντα παρήγαγεν», από την ανυπαρξία στην ύπαρξη.

Αλλά, όπως διαφέρουν ο Θεός και ο άνθρωπος κατά τον τρόπο δημιουργίας, έτσι διαφέρουν πάλι και κατά τον τρόπο της γεννήσεως.

Γιατί ο Θεός, γεννά χωρίς την συνένωση με άλλο ον, γιατί δεν υπάρχει τίποτε άλλο άναρχο και ατελεύτητο, σαν την θεία ουσία, για να ενωθεί μαζί της. Ο Θεός, λέγει ο άγιος Δαμασκηνός, επειδή ο ίδιος είναι άναρχος και ατελεύτητος, γι᾽ αυτό γεννάει με ατελεύτητο και ακατάπαυστο τρόπο.

Γεννάει «ατελευτήτως και ακαταπαύστως διά τε το άναρχον και άχρονον και ατελεύτητον και αεί ωσαύτως έχων». Δεν γνωρίζουμε να πούμε τι σημαίνει ακριβώς αυτός ο βαθύς λόγος του αγίου δογματολόγου της Εκκλησίας μας, ότι ο Θεός γεννά με «ατελεύτητο και ακατάπαυστο τρόπο». Δίνουμε την ερμηνεία – χωρίς να γνωρίζουμε αν είναι και σωστή – ότι ο Θεός δεν γέννησε τον Υιό προαιώνια μόνο, σαν μία πράξη παλαιά και μετά σταμάτησε, αλλά, επειδή δεν υπάρχει χρόνος στον Θεό (είναι άναρχος), θα λέμε ότι ο Θεός Πατήρ πάντοτε γεννά τον Υιό Του.

Θα εκφράζουμε, δηλαδή, την γέννηση του Υιού από τον Πατέρα σε ενεστώτα και όχι σε παρελθόντα χρόνο.

Σχετικά με το άναρχο και ατελεύτητο, που είπε εδώ ο Δαμασκηνός, λέγει και το εξής ωραίο.

Λέγει ότι αυτό που είναι άναρχο (ο Θεός μόνο είναι άναρχος) είναι και ατελεύτητο.

Αυτό όμως που είναι ατελεύτητο όχι εκ φύσεως, αλλά κατά χάριν (όπως η ψυχή, για παράδειγμα), δεν είναι άναρχο (το ίδιο θα πούμε και για τους αγγέλους): «Το γαρ άναρχον ατελεύτητον, το δε χάριτι ατελεύτητον ου πάντως άναρχον, ώσπερ οι άγγελοι». Είδαμε, λοιπόν, πως γεννάει ο Θεός, πως εγέννησε τον Υιό Του: Όχι σε κάποιο χρονικό διάστημα («μη εν χρόνω τίκτει ο Θεός»), αλλά με άναρχο και ατελεύτητο τρόπο.

Ο άνθρωπος όμως γεννάει μέσα στον χρόνο και ακόμη γεννάει με την συνέργεια και κάποιου άλλου.

Ο άνθρωπος, λέει ο άγιος Δαμασκηνός, επειδή βρίσκεται υπόδουλος στην φθορά και τον πολλαπλασιασμό και έχει περιβληθεί σώμα, έχει στην φύση του το ανδρικό και το γυναικείο στοιχείο.

Έτσι ο άνδρας έχει ανάγκη από την βοήθεια της γυναίκας για την γέννηση. * 🍂ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΥΠΟΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Ο Θεός είναι Ένας, άναρχος, άπειρος και αΐδιος στην ουσία και τη φύση του.

Όμως αυτός ο Ένας στην ουσία Θεός είναι τριαδικός, διακρίνεται σε τρεις υποστάσεις, σε τρία πρόσωπα: τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα.

Πρόκειται για μια από τις βασικότερες αλήθειες της πίστης μας, που μας αποκάλυψε ο ίδιος ο Θεός με απλότητα και σαφήνεια.

Το δόγμα της τριαδικότητας του Θεού είναι αδύνατο να το διερευνήσουμε λογικά.

Το βρίσκουμε διατυπωμένο με ποικίλους τρόπους στην αγία Γραφή.

Στη μεν Παλαιά Διαθήκη με σαφείς υπαινιγμούς και προεικονίσεις, στη δε Καινή Διαθήκη ολοφάνερα όπως στη Βάπτιση του Χριστού, όπου ακούγεται η φωνή του Πατέρα και εμφανίζεται το Άγιο Πνεύμα σαν Περιστέρι, στην αρχιερατική προσευχή του Χριστού, όπου ο Χριστός λέει «εγώ ερωτήσω τον Πατέρα και άλλον Παράκλητον δώσει υμίν το Πνεύμα της αληθείας, ο παρά του Πατρός εκπορεύεται» (Ιω. 15,26) και στην τελευταία συνάντηση του με τους μαθητές του, όπου τους λέει: «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» (Ματθ. 28,18). Το καθένα από τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδας είναι ο όλος Θεός και όχι ένα μέρος του Θεού, όλες τις ιδιότητες που έχει ο Πατέρας τις έχει και ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα.

Ωστόσο τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας δε συγχέονται μεταξύ τους, αλλά ξεχωρίζουν από το ότι ο Πατέρας γεννά τον Υιό και εκπορεύει το Άγιο Πνεύμα, ο Υιός γεννιέται από τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα. * 🍂ΤΑ ΙΔΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ Τα στοιχεία του Θεού είναι η μια ουσία, η τριαδικότητα και η πολυδυναμία.

Η ουσία του Θεού είναι μία, γιατί ένας είναι ο Θεός.

Είναι απόλυτα υπερβατική, ανεξερεύνητη και αδιάγνωστη.

Είναι το μυστήριο του Θεού, απρόσιτο σε κάθε κτιστή οντότητα, ανθρώπους και αγγέλους.

Μόνον ο άπειρος Θεός γιγνώσκει εαυτόν και κανένας άλλος.

Οι υποστάσεις είναι τρόπος της αϊδίου υπάρξεως του ενός Θεού.

Κάθε υπόσταση είναι φορέας ολόκληρης της ουσίας του Θεού, ώστε ουσιαστικά να μην υπάρχουν τρεις Θεοί, αλλά ένας.

Τα πρόσωπα της Τριάδος είναι διακρίσεις οι οποίες ωστόσο δεν καταστρέφουν την ενότητα και απλότητα της θείας φύσεως.

Κάθε πρόσωπο στην Τριάδα έχει και το υποστατικό του ιδίωμα, το οποίο είναι αυστηρά προσωπικό, αμετάδοτο και ακοινώνητο, δηλαδή δεν μπορεί να μεταδοθεί στα δύο άλλα πρόσωπα της Αγίας Τριάδας.

Το υποστατικό ιδίωμα του Πατρός είναι το αγέννητο και άναρχο.

Δεν έχει ούτε χρονική αρχή ούτε αρχή προελεύσεως.

Είναι η πηγαία θεότης, από την οποία λαμβάνουν αϊδίως το είναι ο Υιός και το Πνεύμα το άγιο.

Στο πρόσωπο του Πατρός στηρίζεται η μοναρχία (η μία αρχή) στην τριαδική θεότητα. Ό Πατήρ δεν είναι ανώτερος του Υιού και του αγίου Πνεύματος.

Τα θεία πρόσωπα είναι ομοούσια, ισότιμα και ισοδύναμα μεταξύ τους. Ο Υιός γεννάται αϊδίως από τον Πατέρα.

Το υποστατικό του ιδίωμα είναι η γέννηση της οποίας τη φύση αγνοούμε.

Από τη γέννηση αυτή πρέπει ν' απομακρυνθεί κάθε παράσταση φυσικής γεννήσεως, πράγμα ανήκουστο και βλάσφημο για την άϋλη φύση του Θεού.

Και ενώ είναι άχρονος με τη χρονική αρχή της υποστάσεως του, η γέννηση του είναι αΐδια. Ό Υιός δεν υποτάσσεται στη βουλή του Πατρός, αλλά έχει την αυτήν ουσία, την αυτή τιμή και την αυτή δόξα με τον Γεννήτορα.

Την γέννηση του Υιού πρέπει να διαστείλουμε από την πρόοδο (δημιουργία) των όντων από το Θεό.

Ή πρώτη είναι πρόοδος αναγκαία στο Θεό.

Αντίθετα τα κτίσματα είναι προϊόντα της δημιουργικής βουλής του Θεού.

Αν θέλει ο Θεός υπάρχουν, αν όχι μένουν ανύπαρκτα.

Αυτό δε συμβαίνει και με τον Υίόν, ο οποίος δεν είναι προϊόν της βουλής του Πατρός, αλλ' υπάρχει αναγκαίως στην αΐδια φύση του Γεννήτορα.

Το υποστατικό ιδίωμα του Πνεύματος είναι η εκπόρευση. Το Άγιο Πνεύμα υπάρχει, καθ' όσον εκπορεύεται εκ του Πατρός.

Και η εκπόρευση είναι πρόοδος μυστηριακή, της οποίας τη φύση αγνοούμε.

Και το Πνεύμα είναι ομοούσιο και ομόθρονο μαζί με τα δύο αλλά πρόσωπα της Αγίας Τριάδος.

Επομένως δεν υποτάσσεται στον Πατέρα και τον Υιό, ούτε είναι κτίσμα του Πατρός. Το Πνεύμα καλείται άγιο, γιατί είναι η πηγή, το πλήρωμα και ο φορέας κάθε άλλης υπαρκτής αγιότητος.

Καθαγιάζει το «εκ Πατρός δι' Υιού» έργο, συνάπτον με τη χάρη του τα λογικά όντα με το δημιουργό Θεό. * 🍂Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ Την ενότητα του Θεού στοιχειοθετούν οι λεγόμενες «ενώσεις» οι οποίες είναι: α) Η μία ουσία, ή οποία πληρούται απαράλλαχτα σε κάθε πρόσωπο της τριαδικής θεότητος, ώστε ν' αποκρούεται η ιδέα του τριθεϊσμού. β) η μία βουλή και ενέργεια, η οποία είναι κοινή σε όλα τα πρόσωπα της θεότητας και γ) η αγαπητική περιχώρηση των προσώπων, το ότι δηλαδή τα θεία πρόσωπα, αν και επί μέρους και ίδια, δεν αποχωρίζονται αλλήλων, αλλά το ένα ενοικεί στα άλλα με αγάπη, η οποία είναι ο σύνδεσμος της θεότητας.

Όλα τα στοιχεία αυτά απεργάζονται τη θεότητα σε μία υπερφυσική ενότητα, η οποία αποκρούει κάθε ιδέα μονωτική και διασπαστική στο Θεό.

Την πολυδυναμία αφ' ετέρου του ενός Θεού συνθέτουν οι διακρίσεις πού υπάρχουν σ' αυτόν, οι οποίες είναι: α) η τριαδικότητα αυτού, το γεγονός δηλαδή ότι σ' αυτόν υπάρχουν τρία αδιαχώριστα και αδιαίρετα πρόσωπα, τρεις διακεκριμένες και αχώριστες υποστάσεις πού εξαίρουν τον προσωπικό χαρακτήρα του χριστιανικού Θεού και β) η πολλότητα των ενεργειών, των δυνάμεων εκείνων, πού δημιουργούν, ζωοποιούν και αγιάζουν τα κτιστά όντα.

Η πολυδυναμία, τέλος, αναφέρεται στην ύπαρξη πολλών ενεργειών στη μία αμέριστη και αδιαίρετη ουσία του Θεού.

Οι ενέργειες είναι διακρίσεις θεοπρεπείς στη θεότητα.

Δεν επιφέρουν μερισμό και κατατομή στη θεότητα, ούτε καταστρέφουν την απλότητα της άπειρης ουσίας του Θεού.

Αν και δεν ταυτίζονται με τη θεία ουσία, διακρίνονται αυτής θεοπρεπώς, χωρίς να γνωρίζουμε σε τι συνίσταται η διάκριση αυτή, όπως δε γνωρίζουμε σε τι συνίσταται η διάκριση των θείων υποστάσεων.

Οι ενέργειες του Θεού είναι ο έμφυτος πλούτος της θεότητας, αΐδιες και άκτιστες.

Μέσω αυτών κοινωνεί ο υπερβατικός Θεός με την εξωτερική κτίση.

Είναι όμως διαφορετικές μεταξύ τους, πολλές τον αριθμό, ανάλογα με τις πολυποίκιλες σχέσεις της θεότητας με τον εξωτερικό φυσικό κόσμο.

Δια των θείων ενεργειών κοινωνεί ο άνθρωπος με το Θεό, αγιάζεται και θεοποιείται.

Οι θείες ενέργειες ταυτίζονται με τη χάρη του Θεού, με το άκτιστο Θαβώριο φως και με τη δόξα της αγίας Τριάδος. * 🍂Ο Κύριος… Εγώ ειμί… ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Είπε δε αυτοίς ο Ιησούς· εγώ ειμι ο άρτος της ζωής· ο ερχόμενος προς με ου μη πεινάση, και ο πιστεύων εις εμέ ου μη διψήση ποτέ. (Ιωάνν. στ -35). Εγώ ειμι ο άρτος ο ζων ο εκ του ουρανού καταβάς· εάν τις φάγη εκ τούτου του άρτου, ζήσεται εις τον αιώνα, και ο άρτος δε ον εγώ δώσω η σαρξ μου εστιν, ην εγώ δώσω υπέρ της του κόσμου ζωής. (Ιωάνν. κεφ. στ – 51). Εγώ ειμι το φως του κόσμου· ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία, αλλ ἕξει το φως της ζωής. (Ιωάνν. κεφ. η – 12). εγώ ειμι ο μαρτυρών περί εμαυτού, και μαρτυρεί περί εμού ο πέμψας με πατήρ. (Ιωάνν. κεφ. η – 18). Αμήν αμήν λέγω υμίν, πριν Αβραάμ γενέσθαι εγώ ειμι. (Ιωάνν. κεφ. η – 58). Εγώ ειμι η θύρα· δι ἐμοῦ εάν τις εισέλθη, σωθήσεται, και εισελεύσεται και εξελεύσεται, και νομήν ευρήσει, (Ιωάνν. κεφ. ι – 9). Εγώ ειμι ο ποιμήν ο καλός, ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων, (Ιωάνν. κεφ. ι – 11). Εγώ ειμι ο ποιμήν ο καλός, και γινώσκω τα εμά και γινώσκομαι υπό των εμών, καθώς γινώσκει με ο πατήρ καγώ γινώσκω τον πατέρα, και την ψυχήν μου τίθημι υπέρ των προβάτων. (Ιωάνν. κεφ. ι – 14). Εγώ ειμι η ανάστασις και η ζωή. ο πιστεύων εις εμέ, καν αποθάνη, ζήσεται· και πας ο ζων και πιστεύων εις εμέ ου μη αποθάνη εις τον αιώνα. πιστεύεις τούτο; (Ιωάνν. κεφ. ια – 25). Εγώ ειμι η οδός και η αλήθεια και η ζωή· ουδείς έρχεται προς τον πατέρα ει μη δι ἐμοῦ. ει εγνώκειτέ με, και τον πατέρα μου εγνώκειτε αν, και απ ἄρτι γινώσκετε αυτόν και εωράκατε αυτόν… ου πιστεύεις ότι εγώ εν τω πατρί και ο πατήρ εν εμοί εστι; (Ιωάνν. κεφ. ιδ – 6). Εγώ ειμι η άμπελος η αληθινή, και ο πατήρ μου ο γεωργός εστι. (Ιωάνν. κεφ. ιε – 1). Εγώ ειμι η άμπελος, υμείς τα κλήματα. ο μένων εν εμοί καγώ εν αυτώ, ούτος φέρει καρπόν πολύν, ότι χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν. (Ιωάνν. κεφ. ιε – 5). Ιησούς ουν… είπεν αυτοίς· τίνα ζητείτε; απεκρίθησαν αυτώ· Ιησούν τον Ναζωραίον. λέγει αυτοίς ο Ιησούς· εγώ ειμι. ειστήκει δε και Ιούδας ο παραδιδούς αυτόν μετ αὐτῶν. (Ιωάνν. κεφ. ιη – 5). Είπεν ουν αυτώ ο Πιλάτος· ουκούν βασιλεύς ει συ; απεκρίθη Ιησούς· συ λέγεις ότι βασιλεύς ειμι εγώ. (Ιωάνν. κεφ. ιη – 37). Εγώ ειμι το Α και το Ω, λέγει Κύριος ο Θεός, ο ων και ο ην και ο ερχόμενος, ο παντοκράτωρ. (Αποκ.

Ιωάνν. κεφ. α – 8). Εγώ ειμι ο πρώτος και ο έσχατος και ο ζων, και εγενόμην νεκρός, και ιδού ζων ειμι εις τους αιώνας των αιώνων, και έχω τας κλεις του θανάτου και του άδου. (Αποκ.

Ιωάνν. κεφ. α – 17). Εγώ το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος. εγώ τω διψώντι δώσω εκ της πηγής του ύδατος της ζωής δωρεάν. (Αποκ.

Ιωάνν. κεφ. κα – 6). Εγώ το Α και το Ω, ο πρώτος και ο έσχατος, αρχή και τέλος. (Αποκ.

Ιωάνν. κεφ. κβ – 13). Εγώ ειμι η ρίζα και το γένος Δαυΐδ, ο αστήρ ο λαμπρός ο πρωϊνός. (Αποκ.

Ιωάνν. κεφ. κβ – 16). * 🍂Τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων.

Καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν μονογενῆ, τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων· φῶς ἐκ φωτός, Θεὸν ἀληθινὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι' οὗ τὰ πάντα ἐγένετο.

Τὸν δι' ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καὶ σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου καὶ ἐνανθρωπήσαντα.

Σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, καὶ παθόντα καὶ ταφέντα.

Καὶ ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρα κατὰ τὰς Γραφάς.

Καὶ ἀνελθόντα εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ καθεζόμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός.

Καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, οὗ τῆς βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος.

Καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ κύριον, τὸ ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον, τὸ λαλῆσαν διὰ τῶν προφητῶν.

Εἰς μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν.

Ὁμολογῶ ἓν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.

Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν.

Καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος.

Ἀμήν. * 🍂Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το όνομά σου, ελθέτω η βασιλεία σου, γεννηθήτω το θέλημά σου ´ως εν ουρανώ και επί της γης.

Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού.

Αμήν. * 🍂Εὐχὴ Ι´ Αγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Πιστεύω, Κύριε, καὶ ὁμολογῶ ὅτι σὺ εἶ ἀληθῶς ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ὁ ἐλθὼν εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλοὺς σῶσαι, ὦν πρῶτὸς εἰμι ἐγώ.

Ἔτι πιστεύω ὅτι τοῦτο αὐτό ἐστι τὸ ἄχραντον Σῶμά σου καὶ τοῦτο αὐτό ἐστι τὸ τίμιον Αἷμά σου.

Δέομαι οὖν σου· Ἐλέησόν με καὶ συγχώρησὸν μοι τὰ παραπτώματά μου, τὰ ἑκούσια καὶ τὰ ἀκούσια, τὰ ἐν λόγῳ, τὰ ἐν ἔργῳ, τὰ ἐν γνώσει καὶ ἀγνοίᾳ· καὶ ἀξίωσόν με ἀκατακρίτως μετασχεῖν τῶν ἀχράντων σου μυστηρίων, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον. Ἀμήν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους