Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτή η φωτογραφία δίχασε την Ελλάδα. Και ίσως όχι άδικα. Με αυτές τις σκέψεις μπήκα στην τάξη χωρίς να πω τίποτα.

Άνοιξα μόνο αυτή τη φωτογραφία στον πίνακα και στάθηκα για λίγο ακίνητη, σαν να περίμενα να κάνει η ίδια η εικόνα το μάθημα. Η Ακρόπολη μπροστά.

Και πίσω της ο υπό κατασκευή #Riviera_Tower στο Ελληνικό, ο πρώτος πραγματικός ουρανοξύστης αυτού του μεγέθους στην Αθήνα, που μοιάζει σαν να έχει ξεπηδήσει από άλλη εποχή, σαν ένα κομμάτι μέλλοντος που μπήκε βίαια μέσα σε έναν πίνακα αρχαίας ιστορίας.

Για 15 δευτερόλεπτα δεν ακουγόταν τίποτα.

Και αυτό μέσα σε εφηβική τάξη είναι σχεδόν μεταφυσικό.

Μόνο μάτια που κοιτούσαν.

Άλλα με περιέργεια, άλλα με ενόχληση.

Άλλα με εκείνο το βλέμμα που έχουν τα παιδιά όταν κάτι τα ταράζει αλλά δεν ξέρουν ακόμα γιατί.

Μετά τους ζήτησα απλώς να μου πουν #τι_βλέπουν.

Και τότε άρχισαν να ξεδιπλώνονται όχι μόνο λέξεις αλλά ολόκληροι τρόποι σκέψης.

Άλλοι είπαν πως έβλεπαν πρόοδο.

Άλλοι έβλεπαν εισβολή.

Άλλοι έβλεπαν μια “ευρωπαϊκή Αθήνα”. Κι άλλοι μια πόλη που αρχίζει σιγά σιγά να χάνει τη φωνή της κάτω από το βάρος του τσιμέντου και του ύψους.

Και μετά τους ρώτησα κάτι πιο δύσκολο. - Πώς σας κάνει να #νιώθετε αυτή η εικόνα; Εκεί άλλαξε η ατμόσφαιρα.

Γιατί ξαφνικά η κουβέντα έφυγε από τα κτίρια και πήγε κατευθείαν στους ανθρώπους.

Ένα παιδί είπε πως νιώθει περήφανο γιατί η Αθήνα μοιάζει επιτέλους σύγχρονη.

Ένα άλλο είπε πως η φωτογραφία το κάνει να νιώθει σαν κάποιος να ύψωσε μια τεράστια φωνή πίσω από έναν ψίθυρο χιλιάδων χρόνων. "Μια δυνατή φωνή πίσω από κάποια άλλη που χανόταν". Κάποιος άλλος είπε πως ο ουρανοξύστης μοιάζει σαν να προσπαθεί να κερδίσει έναν αγώνα ύψους απέναντι σε κάτι που ποτέ δεν χρειάστηκε να γίνει ψηλό για να γίνει αιώνιο. - Η Ακρόπολη είναι σαν τη γιαγιά μου, Μiss.

Μπορεί να μην τρέχει πιο γρήγορα από όλους… αλλά όταν μιλάει, όλοι σωπαίνουν.

Κι εκεί κατάλαβα για άλλη μια φορά κάτι που ξεχνάμε συχνά για τα παιδιά.

Δεν φοβούνται τις βαθιές σκέψεις.

Απλώς έχουν κουραστεί από επιφανειακές ερωτήσεις.

Μετά χωριστήκαμε σε δύο ομάδες.

Η μία υπερασπιζόταν τον ουρανοξύστη σαν σύμβολο ανάπτυξης, οικονομίας, νέας εποχής, μιας Ελλάδας που προσπαθεί να σηκώσει κεφάλι και να κοιτάξει ψηλότερα.

Η άλλη υπερασπιζόταν την ταυτότητα της Αθήνας, λέγοντας πως υπάρχουν πόλεις που δεν χτίζονται μόνο με γερανούς αλλά και με μνήμη, πως κάποια τοπία κουβαλούν τόση ιστορία που χρειάζεται να τα πλησιάζεις σχεδόν με σεβασμό, όπως πλησιάζεις έναν ηλικιωμένο άνθρωπο που έχει δει περισσότερα από εσένα.

Και το πιο όμορφο ήταν πως μιλούσαν πραγματικά γιατί ένιωθαν ότι η εικόνα τούς αφορούσε.

Μετά τους ρώτησα αν πιστεύουν πως ο ουρανοξύστης είναι πράγματι τόσο κοντά στην Ακρόπολη όσο φαίνεται.

Και τότε μπήκαμε σε μια άλλη συζήτηση, για τους φακούς, τις γωνίες, την οπτική παραμόρφωση, για το πώς μια εικόνα μπορεί να χειριστεί συναίσθημα χωρίς να λέει ούτε μία λέξη.

Για το πώς τα social media πολλές φορές δεν δείχνουν απλώς την πραγματικότητα αλλά κατασκευάζουν μια νέα εκδοχή της, πιο έντονη, πιο δραματική, πιο viral.

Και στο τέλος τούς ρώτησα: - Φανταστείτε πως η Ακρόπολη μπορούσε να μιλήσει.

Τι θα έλεγε στον Πύργο; Κι άρχισαν οι απαντήσεις. - Εγώ άντεξα αιώνες.

Εσύ ίσως μόνο μια εποχή. - Δεν ήρθα να σε σβήσω.

Ήρθα γιατί οι άνθρωποι συνεχίζουν ακόμα να χτίζουν όταν ονειρεύονται. - Μπορεί να είσαι πιο ψηλός.

Αλλά εγώ έμαθα στους ανθρώπους τι σημαίνει πολιτισμός. - Εσύ μπορεί να τους έμαθες τι σημαίνει πολιτισμός αλλά εγώ τους θυμίζω τι σημαίνει φιλοδοξία. - Δεν φοβάμαι το ύψος σου.

Φοβάμαι μήπως οι άνθρωποι ξεχάσουν γιατί υπάρχω. - Ίσως η πόλη να χρειάζεται και τους δυο μας.

Εσένα για να θυμάται κι εμένα για να ονειρεύεται.

Δεν υπήρχε πια απλώς μια φωτογραφία στον πίνακα.

Υπήρχε ένας διάλογος ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον.

Ανάμεσα σε μια πόλη που θυμάται και σε μια πόλη που βιάζεται να αλλάξει.

Σαν η ίδια η Αθήνα να στεκόταν μπροστά στα παιδιά και να τα ρωτούσε τι θέλουν να κρατήσουν… και τι είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν για να προχωρήσουν μπροστά.

Εσείς, τι βλέπετε στη φωτογραφία; Τον πύργο να καταπίνει την Ακρόπολη ή έναν ουρανοξύστη που μοιάζει προσωρινός μπροστά της; www.reschool.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους