Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΟΛΗ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΝΑ ΚΕΛΛΙ ΓΙΑ ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ Η Ελλάδα έχει γεμίσει κλουβιά.

Κλουβιά από σίδερο, τσιμέντο και αδιαφορία.

Κλουβιά γεμάτα ψυχές, που δεν διέπραξαν κανένα έγκλημα, αλλά τιμωρούνται σαν να είναι επικίνδυνοι εγκληματίες.

Τα αδέσποτα φυλακίζονται μαζικά, για να κρυφτεί η ντροπή μιας κοινωνίας, που τα εγκατέλειψε.

Τα μαζεύουν από τους δρόμους, από χωράφια, από πλατείες, από παραλίες, από γειτονιές όπου προσπαθούσαν απλώς να επιβιώσουν, και τα στοιβάζουν πίσω από κάγκελα, σαν ανεπιθύμητα αντικείμενα.

Και μετά; Μετά αρχίζει η αργή εξόντωση της ψυχής τους.

Μάτια που κάποτε είχαν σπίθα, σβήνουν μέρα με τη μέρα.

Ζώα που κάποτε κουνούσαν την ουρά τους, στον πρώτο άνθρωπο που πλησίαζε, τώρα τρέμουν μέσα στον φόβο και την απελπισία.

Άλλα ουρλιάζουν όλη νύχτα.

Άλλα μένουν ακίνητα σε μια γωνία, κοιτώντας το κενό.

Άλλα σταματούν να τρώνε.

Άλλα πεθαίνουν, χωρίς ποτέ κανείς να μάθει το όνομά τους.

Αυτό δεν είναι “φιλοξενία”. Δεν είναι “προστασία”. Δεν είναι “φιλοζωία”. Είναι φυλακή.

Είναι αποθήκευση ζωών.

Είναι η οργανωμένη εξαφάνιση των αδέσποτων από τη δημόσια εικόνα, για να μην ενοχλείται κανείς.

Η κοινωνία θέλει τα ζώα αόρατα.

Οι δήμοι θέλουν καθαρές βιτρίνες.

Οι τουριστικές περιοχές, θέλουν δρόμους χωρίς πεινασμένα πλάσματα, να χαλάνε την ψεύτικη εικόνα της “ανάπτυξης”. Και έτσι χιλιάδες ζώα πληρώνουν με ισόβια κάθειρξη, το έγκλημα της ανθρώπινης ανευθυνότητας.

Γιατί αυτά τα ζώα δεν γεννήθηκαν μόνα τους στον δρόμο.

Κάποιος τα πέταξε.

Κάποιος τα βαρέθηκε.

Κάποιος τα άφησε να γεννούν ανεξέλεγκτα.

Κάποιος εγκατέλειψε μια ζωή, σαν να πετά σκουπίδια.

Αλλά αντί να τιμωρούνται οι πραγματικοί υπεύθυνοι, τιμωρούνται τα θύματα.

Τα θύματα κλείνονται σε κελιά.

Τα θύματα στερούνται ήλιο, ελευθερία, επαφή, αγάπη.

Τα θύματα περιμένουν πίσω από σύρματα, έναν άνθρωπο που ίσως να μην έρθει ποτέ.

Και το πιο ανατριχιαστικό είναι το βλέμμα τους.

Εκείνο το βλέμμα πίσω από τα κάγκελα, που δεν μπορείς να ξεχάσεις.

Ένα βλέμμα γεμάτο απορία, λύπη και ικεσία.

Σαν να ρωτούν ξανά και ξανά: “Τι έκανα;” “Γιατί με κλείσατε εδώ;” “Γιατί κανείς δεν με θέλει;” Κάθε κυνοκομείο της χώρας, είναι ένας καθρέφτης της ηθικής μας κατάρρευσης.

Μια κοινωνία που φυλακίζει τα πιο αθώα πλάσματα, δεν μπορεί να αποκαλείται πολιτισμένη.

Γιατί πολιτισμός δεν είναι τα μεγάλα λόγια.

Δεν είναι οι δημόσιες σχέσεις.

Δεν είναι οι φιέστες και οι δήθεν φιλοζωικές καμπάνιες, μπροστά στις κάμερες.

Πολιτισμός είναι, να μη σαπίζει ένα ζώο μόνο του μέσα σε ένα κλουβί.

Πολιτισμός είναι, να μη μετατρέπεται η ζωή σε ισόβια αναμονή.

Πολιτισμός είναι, να πολεμάς την εγκατάλειψη και όχι να εξαφανίζεις τα θύματά της.

Και όμως, ολόκληρη η χώρα μοιάζει να έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο δίκτυο φυλακών ζώων.

Πίσω από κάθε συρματόπλεγμα, υπάρχει μια σπασμένη ψυχή.

Μια ψυχή, που κάποτε εμπιστεύτηκε τον άνθρωπο και προδόθηκε.

Κάθε μέρα που περνά χωρίς υιοθεσία, είναι ένας μικρός θάνατος.

Κάθε χειμώνας μέσα στο τσιμέντο, είναι βασανιστήριο.

Κάθε καλοκαίρι μέσα στη ζέστη και την απομόνωση, είναι κόλαση.

Και κάποιοι συνεχίζουν να μιλούν για “διαχείριση”. Λες και μιλούν για αντικείμενα.

Λες και οι ζωές αυτές είναι στατιστικές και όχι καρδιές που χτυπούν.

Τα αδέσποτα δεν χρειάζονται φυλακές.

Χρειάζονται δικαιοσύνη.

Χρειάζονται ευζωία.

Χρειάζονται πραγματική προστασία.

Χρειάζονται ανθρώπους, που να μην τα εγκαταλείπουν.

Χρειάζονται μια κοινωνία, που να ντρέπεται για κάθε ζώο πίσω από κάγκελα.

Γιατί όσο υπάρχουν χιλιάδες μάτια να κοιτούν μέσα από σύρματα, ικετεύοντας για μια δεύτερη ευκαιρία, η Ελλάδα δεν μπορεί να μιλά για ανθρωπιά.

Κάθε άνθρωπος που περνά μπροστά από ένα κλουβί, πρέπει να θυμάται ένα πράγμα: Το ζώο πίσω από τα κάγκελα, δεν είναι ο εγκληματίας. Ο πραγματικός ένοχος, βρίσκεται έξω από αυτά. ©️ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους