Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Κα ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗΣ Η προσπάθεια της Μαρίας Καρυστιανού να μετατρέψει το κοινωνικό αίτημα για λειτουργία των θεσμών, δικαιοσύνη και λογοδοσία σε πολιτικό φορέα, αποτελεί ένα σημαντικό φαινόμενο της σημερινής δημόσιας ζωής.

Δεν πρόκειται απλώς για την ίδρυση ακόμη ενός κόμματος, αλλά για την πολιτική έκφραση μιας βαθιάς κρίσης εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς, τα κόμματα εξουσίας και το σύστημα διαχείρισης ευθυνών.

Τα κεντρικά στοιχεία του ιδεολογικού της προτάγματος φαίνεται να είναι η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, η καταπολέμηση της ατιμωρησίας, η διαφάνεια, η προστασία των πολιτών, η κοινωνική δικαιοσύνη και η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης στο κράτος.

Ωστόσο, η μεγάλη πρόκληση είναι αν αυτό το ηθικό και κινηματικό κεφάλαιο μπορεί να μετατραπεί σε ολοκληρωμένο πολιτικό πρόγραμμα, με σαφείς προτεραιότητες, αξιόπιστη στελέχωση και κυβερνητική επάρκεια.

Γιατί αυτό που παρουσίασε βιαστικά είναι ένα συμπίλημα ανεπεξέργαστων και σε μεγάλο βαθμό αντιφατικών θέσεων (εκτιμώ δε, ότι είναι τελείως εσφαλμένη η αναφορά του ονόματός της στο όνομα του κόμματος). Η δημιουργία κόμματος εκ μέρους της είναι κατοχυρωμένο συνταγματικό δικαίωμα αλλά και η πολιτική κριτική είναι απολύτως θεμιτή.

Ένα κόμμα πρέπει να ελέγχεται για τις θέσεις, τις αντιφάσεις, τα στελέχη και τη δυνατότητά του να κυβερνήσει.

Όμως άλλο η πολιτική αξιολόγηση και άλλο η προσωπική ηθική απαξίωση.

Οι επιθέσεις που στηρίζονται σε χαρακτηρισμούς, ειρωνείες ή προσπάθεια ηθικής αποδόμησης δεν υπηρετούν τη δημοκρατία.

Αντίθετα, αποκαλύπτουν την αδυναμία ουσιαστικού διαλόγου. Η Κα Καρυστιανού δεν μπορεί να έχει πολιτική ασυλία λόγω του προσωπικού της πένθους και του αγώνα για τα Τέμπη.

Αλλά ούτε και να αντιμετωπίζεται με ηθική απαξίωση και με προσωπικές επιθέσεις, επειδή επιχειρεί να εκφράσει ένα υπαρκτό κοινωνικό ρεύμα, όπως έδειξαν και οι μεγάλες διαδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα.

Από τη στιγμή που ιδρύει κόμμα όμως, οφείλει να απαντήσει πολιτικά, προγραμματικά και οργανωτικά.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η οργή και η απογοήτευση για τους θεσμούς μπορούν να μετασχηματισθούν σε ολοκληρωμένη αξιόπιστη πρόταση και αν η διαμαρτυρία μπορεί να γίνει θεσμική πολιτική δύναμη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους