Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ ΤΩΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΚΑΙ ΠΛΑΠΟΥΤΑ Σε μια καθ΄όλα στημένη δίκη (στην οποία έσωσαν την τιμή της Δικαιοσύνης, δύο έντιμοι δικαστές, οι Αναστάσιος Πολυζωϊδης και Γεώργιος Τερτσέτης, που...

Πλήρες Κείμενο:

Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΣΕ ΘΑΝΑΤΟ ΤΩΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ ΚΑΙ ΠΛΑΠΟΥΤΑ Σε μια καθ΄όλα στημένη δίκη (στην οποία έσωσαν την τιμή της Δικαιοσύνης, δύο έντιμοι δικαστές, οι Αναστάσιος Πολυζωϊδης και Γεώργιος Τερτσέτης, που μειοψήφησαν στην απόφαση, θέτοντας εν γνώσει τους σε κίνδυνο τη ζωή τους), εν μέσω Βαυαροκρατίας, καταδικάστηκαν σε θάνατο, οι Αγωνιστές του 1821, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και Δημήτριος Πλαπούτας, για συνωμοσία κατά της αντιβασιλείας.

Οι δύο Αγωνιστές (μαζί με πολλούς άλλους), είχαν συλληφθεί τον Σεπτέμβριο του 1833, με την κατηγορία της συμμετοχής τους σε συνωμοτική οργάνωση «επί σκοπώ να ταράξη την κοινήν ησυχία και να προσβάλλη την εσωτερικήν ασφάλειαν του κράτους και την εθνική ανεξαρτησία…» Κατά το κατηγορητήριο του Επιτρόπου, εμφανίζονται οι ΄Ηρωες, σαν μηχανορράφοι, ραδιούργοι, προδότες, που επιχειρούν να προκαλέσουν εμφύλιο πόλεμο, για να καταργήσουν το καθεστώς και το Πολίτευμα του ΄Εθνους! Η βασική κατηγορία ήταν ότι, αποσκοπούσαν στην κατάργηση της αντιβασιλείας, με την βοήθεια της Ρωσίας.

Ουσιαστικά η δίκη αυτή, απέβλεπε σε ικανοποίηση των συμφερόντων των Μεγάλων Δυνάμεων (Αγγλίας, Γαλλίας, Ρωσίας), για το ποιος τελικά, θα έχει τον έλεγχο της Ελλάδας.

Για να επιτευχθεί ο σκοπός, χρειάζονταν επίορκοι δικαστές, πειθήνια όργανα του καθεστώτος και πρόθυμοι να συνταχθούν, άνευ όρων και με έλλειμμα εθνικής συνείδησης. με το σύστημα, θέτοντας στις υπηρεσίες του συστήματος, τον ύψιστο θεσμό του Πολιτεύματος.

Και τέτοιοι δικαστές και αξιωματούχοι της Πολιτικής, που πρότασσαν το προσωπικό τους συμφέρον και διέθεταν τον εαυτό τους στις υπηρεσίες ξένων αφεντικών, υπήρξαν, εξ ου και εξ αρχής και σε όλη τη διάρκεια της δίκης, από πλευράς κατηγόρων, τελέστηκαν πλείστες όσες παρανομίες, ακόμα και τραμπουκισμοί.

Η δίκη ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1834 και εμφανίστηκαν σ’ αυτήν, πενήντα ψευδομάρτυρες, τους οποίους και είχε προετοιμάσει ο εισαγγελέας, ο οποίος εκτελούσε και χρέη δημοσίου κατηγόρου κατά την δίκη, Σκωτσέζος Εδουάρδος Μάσσον (υπήρξε ο πρώτος εισαγγελέας του νεοσύστατου ελληνικού κράτους). Επ΄αυτού, αναφέρει ο Αμβρόσιος Χατζής (Κληρικός, ιστορικός, πολιτικός και αγωνιστής του 1821, που με υποκίνηση του Μάσσον, συνελήφθη με τον Κολοκοτρώνη το 1833, ως ρωσόφιλος.

Το κοσμικό του όνομα ήταν Ανδρόνικος Αναγνωστόπουλος) στο τετράτομο έργο του «Επιτομή της Ιστορίας της Αναγεννηθείσης Ελλάδος» (1841): «Αφού πρώτον ο Μάσσον και η συμμορία προετοίμασαν τα περίπου των 50 ψευδομαρτύρων πεπυρωμένα βέλη, ήλθον δε και υπέρ τους 280 αυτόκλητοι μάρτυρες, δια να μαρτυρήσουν υπέρ της αληθείας». Η όλη δίκη διεξήχθη με πλήρη παραβίαση όλων των διαδικασιών που όριζε η νομοθεσία, οι καθ΄όλα ψευδείς και αναπόδεικτοι ισχυρισμοί των κατασκευασμένων μαρτύρων κατηγορίας, ελήφθησαν υπ΄όψη ως αληθείς, ενώ οι μαρτυρίες των μαρτύρων υπεράσπισης, καίτοι αναφέρονταν σε αποδεικτικά στοιχεία, δεν εισακούστηκαν στο παραμικρό από το δικαστήριο.

Προκειμένου δε το δικαστήριο, να εκδώσει την προειλημμένη απόφασή του, χρειάστηκε να απειληθούν και να υποστούν βίαιη συμπεριφορά, τόσο ο Πρόεδρός του , Αναστάσιος Πολυζωϊδης όσο και ο δικαστής Γεώργιος Τερτσέτης (και οι δύο είχαν αποφανθεί υπέρ της απαλλαγής των κατηγορουμένων), από τον υπουργό Δικαιοσύνης, Σχινά, που χωρίς να κρατήσει τα προσχήματα, εισέβαλε με ενόπλους στην αίθουσα του δικαστηρίου, για να τους επιβάλλει, με την χρήση των όπλων, να αλλάξουν γνώμη.

Τελικά, η απόφαση εκδόθηκε στις 25 Μαϊου 1834, με άρνηση των Πολυζωϊδη και Τερτσέτη να την υπογράψουν, μην δεχόμενοι να γίνουν συνένοχοι ενός τέτοιου αδικήματος (εγκλήματος). Σύμφωνα με το διατακτικό της απόφασης, καταδικάζονταν οι Κολοκοτρώνης και Πλαπούτας σε θανατική ποινή, η οποία ορίστηκε να εκτελεστεί στην πλατεία του Φρουρίου του Ναυπλίου.

Μάλιστα οι καταδικασθέντες, κρίθηκαν άξιοι Βασιλικής Χάριτος, την οποία και θα ζητούσε το Δικαστήριο (το πουλημένο Δικαστήριο), από την Αυτού Μεγαλειότητα, εξ ου και αποφασίστηκε και η αναβολή εκτέλεσης της ποινής, μέχρις ότου αποφασίσει επί της αιτήσεως χάριτος ο βασιλιάς.

Μετά την ανάγνωση της απόφασης ενώπιον του δικαστηρίου, ο Κολοκοτρώνης, είπε το περίφημο: «Χαίρομαι διότι φονεύομαι άδικα». Ακολούθως οι καταδικασθέντες επέστρεψαν στο κελί τους, συνέταξαν τη διαθήκη τους και ανέμεναν να ξημερώσει για να θανατωθούν.

Μετά από ένα δίωρο και λόγω της μεγάλης κατακραυγής, δόθηκε εσπευσμένα Χάρη και η ποινή τους μετετράπη σε 20ετή κάθειρξη. Τελικά, Κολοκοτρώνης και Πλαπούτας, ελευθερώθηκαν στις 27 Μαϊου 1835, μόλις ενηλικιώθηκε ο ΄Οθωνας και ανέλαβε καθήκοντα βασιλέα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους