Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Υποφέρεις από κάτι που… ίσως δεν συνέβη ποτέ» Σταμάτα για 5 δευτερόλεπτα.

Θέλω να σου κάνω μια ερώτηση: Πόσα πράγματα σε διέλυσαν… που τελικά δεν συνέβησαν ποτέ; Για σκέψου το. Ο Σενέκας είχε πει κάτι τρομακτικό: «Υποφέρουμε περισσότερο στη φαντασία μας παρά στην πραγματικότητα.» Και όταν το ακούς λες: «Ναι ωραίο αποφθεγματάκι…» Όχι.

Αυτό είναι χαστούκι.

Αγχωθήκες για μια εξέταση.

Δεν έγινε όπως φοβόσουν.

Αγχωθήκες για ένα τηλεφώνημα.

Δεν έγινε τίποτα.

Αγχωθήκες ότι θα σε απορρίψουν.

Ότι θα σε αφήσουν.

Ότι θα αποτύχεις.

Και τελικά; Το μυαλό έπαιξε ταινία τρόμου… και εσύ πλήρωσες εισιτήριο.

Και εδώ είναι η παγίδα.

Δεν υποφέρουμε μόνο από γεγονότα.

Υποφέρουμε από προβλέψεις.

Από σενάρια.

Από ιστορίες.

Από διαλόγους που δεν έγιναν ποτέ.

Κάποιοι έχουν κάνει ολόκληρους καβγάδες στο μυαλό τους… πριν καν δουν τον άνθρωπο.

Και τώρα έρχεται το πιο σκληρό: Το μυαλό δεν είναι πάντα η φωνή της αλήθειας.

Είναι μηχανή επιβίωσης.

Η δουλειά του δεν είναι να σε κάνει ευτυχισμένο.

Η δουλειά του είναι: «Πρόσεχε! Κίνδυνος! Κίνδυνος!» Ακόμα κι όταν δεν υπάρχει τίποτα.

Κοίτα τη ζωή σου.

Πόσες νύχτες έχασες; Πόσες ώρες; Πόση ενέργεια; Για πράγματα που ποτέ δεν ήρθαν; Αυτό δεν είναι ζωή.

Αυτό είναι να πληρώνεις τόκους… για χρέη που δεν δημιουργήθηκαν ποτέ.

Και τώρα κάνε κάτι μαζί μου.

Ρώτα τον εαυτό σου: «Αυτό που φοβάμαι τώρα… συμβαίνει αυτή τη στιγμή; Ή συμβαίνει μέσα στο μυαλό μου;» Γιατί πολλές φορές… δεν είσαι φυλακισμένος της πραγματικότητας.

Είσαι φυλακισμένος της πρόβλεψης.

Ίσως ο Σενέκας είχε δίκιο.

Ίσως δεν μας καταστρέφει η ζωή.

Ίσως μας καταστρέφουν οι ιστορίες που λέμε για τη ζωή.

Και η πιο επικίνδυνη φωνή… είναι εκείνη που ακούγεται μέσα στο κεφάλι μας. Παύση. Εσύ… αυτή τη στιγμή… ζεις την πραγματικότητα; Ή το σενάριο;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους