Μαρούσι, 10 Σεπτεμβρίου 1995... Ο πατέρας ενός πολύ καλού φίλου μάς έχει εξασφαλίσει εισιτήρια και μας φορτώνει στο λευκό Volkswagen Transporter του, με προορισμό το Ολυμπιακό Στάδιο, για να δούμε...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει καλύτερο δώρο για ένα μαθητούδι γυμνασίου; Δεύτερη αγωνιστική του πρωταθλήματος Α' Εθνικής της σεζόν 1995-96, Παναθηναϊκός εναντίον Skoda Ξάνθης.

Οι ρεπόρτερ της εποχής λένε ότι στην ακριτική ομάδα αγωνίζεται ένας 18χρονος αμυντικός, πολύ ταλαντούχος και εξελίξιμος, ο οποίος έχει απασχολήσει και τους ανθρώπους του Τριφυλλιού.

Κατά την αναγγελία των συνθέσεων των δύο ομάδων, η κυρία που τότε εκφωνούσε τα ονόματα των ποδοσφαιριστών αναφέρει και το εξής όνομα: «Αντζάς», με τον τόνο, μάλιστα, λανθασμένα στη λήγουσα.

Αυτή ήταν η μοναδική φορά μέχρι σήμερα που ο Παρασκευάς Άντζας θα χειροκροτούνταν από φιλάθλους του Παναθηναϊκού.

Σαν πρόωρο καλωσόρισμα μεταγραφής, που όμως δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ... Τελικά, τρία χρόνια αργότερα, το 1998, ο Δραμινός παίκτης θα φορέσει τα ερυθρόλευκα του Ολυμπιακού και το 2003 θα γίνει persona non grata για σύμπασα την «πράσινη» κοινότητα, όταν θα πρωταγωνιστήσει σε ένα υποτιμητικό ενσταντανέ με «θύμα» του τον Σωτήρη Κυργιάκο.

Το hate μας στο πρόσωπό του έφτανε πια σε επίπεδα Τάσου Μητρόπουλου και Αλέκου Αλεξανδρή, παρότι ο Παρασκευάς είχε δηλώσει κάποτε σε συνέντευξή του πως μικρός συμπαθούσε τον Παναθηναϊκό.

Η «παράγκα» του Κόκκαλη στα καλύτερά της και εμείς βυθισμένοι στην εσωστρέφειά μας, έρμαια μιας ανίκανης διοίκησης, παραδομένης στα «χο χο χο» του Σωκράτη και τα «άντε γεια» του Τάκη... Λίγο μετά, όταν άρχισαν να διαρρέουν φήμες που ΔΕΝ ΑΦΟΡΟΥΣΑΝ ΚΑΝΕΝΑΝ παρά μόνο τον ίδιο, σε θέματα ευαίσθητα που κανονικά δεν πρέπει καν να αγγίζονται, έγινε talk of the town και εξευτελίστηκε η προσωπικότητά του, μέχρι που αναγκάστηκε να αποσυρθεί από την πρώτη ποδοσφαιρική γραμμή και να μεταγραφεί στην ομάδα της ιδιαίτερης πατρίδας του.

Προσωπικά δεν συμμετείχα ποτέ στη διαπόμπευση αυτή.

Απεναντίας, παρά την όποια αντιπάθειά μου λόγω φανέλας και συμπεριφοράς, πήρα αμυδρά το μέρος του και, από θύτης που ήταν ως τότε, έγινε θύμα στα δικά μου μάτια.

Και με στενοχώρησε βαθιά το αήθες κρέμασμά του στα μανταλάκια, γεγονός που τον επηρέασε επαγγελματικά και ψυχικά.

Όταν η ποδοσφαιρική αντιπάθεια φτάνει στο σημείο να μετατρέπεται σε μίσος απέναντι στον άνθρωπο και αυτό οδηγεί σε άνιση επίθεση με στόχο την προσωπική ζωή οποιουδήποτε, μάλλον έχουμε εξοκείλει επικίνδυνα.

Να το κοιτάξουμε αυτό, ε; Ένα γαμημένο παιχνίδι είναι, στο κάτω κάτω... Σκέφτομαι αν η ζωή φέρθηκε δίκαια στον Παρασκευά.

Και ναι και όχι, θα μπορούσε να πει κανείς.

Το παιδικό του όνειρο το πραγματοποίησε ακέραιο.

Αγωνίστηκε σε μεγάλο σύλλογο, κατέκτησε πρωταθλήματα και Κύπελλα Ελλάδας, φόρεσε τη φανέλα με το εθνόσημο, κέρδισε χρήματα, έγινε γνωστός (για τον σωστό λόγο) στο πανελλήνιο.

Όλα καλά ως εδώ.

Πόσο δίκαιη όμως είναι τελικά μια ζωή που διαρκεί μόλις 49 χρόνια, μια ζωή στην οποία αναγκάζεσαι να παλέψεις όχι με τον Κριστόφ Βαζέχα (ο οποίος πέτυχε δύο γκολ στο παιχνίδι που ανέφερα πιο πάνω), αλλά με έναν ακόμα πιο δυσκολοκατάβλητο αντίπαλο, σχεδόν ανίκητο, που ονομάζεται Νόσος του Κινητικού Νευρώνα (ALS); Γυρίζω νοερά πίσω, στον Σεπτέμβρη του 1995.

Και σκέφτομαι τον κύριο Απόστολο, τον πατέρα του φίλου μου, που μου χάρισε την ευκαιρία να δω εκείνο το πρώιμα φθινοπωρινό βράδυ την αγαπημένη μου ομάδα από κοντά.

Η ζωή τελικά δεν ήταν δίκαιη ούτε για εκείνον.

Πριν από λίγα χρόνια, του έμελλε να χάσει απροσδόκητα, σε νεαρή ηλικία, τον μεγάλο του γιο.

Δυστυχώς δεν μπορούμε να κλέψουμε μία μέρα από το προσδόκιμο ζωής καθενός από εμάς και να τη χαρίσουμε σε ανθρώπους που «φεύγουν» άδοξα και νωρίς.

Δεν διατίθεται αυτή η δυνατότητα σε κανένα μήκος και πλάτος του πλανήτη.

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να βασιζόμαστε σε θαύματα, επιστημονικά και μη, ελπίζοντας πως κάποια μέρα, μακάρι σύντομα, θα γίνει ιάσιμη και αυτή η ασθένεια.

Και να χειροκροτήσουμε, τιμής ένεκεν, για τελευταία -οριστικά- φορά, όχι έναν αντίπαλο που λέγεται Άντζας ή Αντζάς, αλλά έναν συνάνθρωπό μας. Τον Παρασκευά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους