Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάθε φορά που ακούω για ανθρώπους που αγωνίζονται , για ανθρώπους που. νίκησαν τον καρκίνο ή για ανθρώπους που λύγισαν μέσα σε αυτή τη μάχη, το μυαλό μου γυρίζει πάντα στις ίδιες σκέψεις.

Ίσως γιατί η αρρώστια σε αλλάζει για πάντα.

Σε κάνει να μετράς αλλιώς τον χρόνο, να κοιτάς αλλιώς τους ανθρώπους, να ακούς διαφορετικά τη σιωπή.

Και κυρίως… σε συμφιλιώνει παράξενα με τη νύχτα.

Μου αρέσει η νύχτα.

Κάνεις ταξίδια περίεργα μαζί της.

Σηκώνεις τα μάτια και βλέπεις το φεγγάρι.

Έλα τώρα, πες την αλήθεια, πόσες φορές δεν το έχεις κοιτάξει και δεν του έχεις εξομολογηθεί τα εσώψυχα σου; Για τον έρωτα που έρχεται και κάνει την ψυχή να πεταρίζει σαν φανταχτερή πεταλούδα.

Για τις ματιές που ρίξατε, για τη μια και μοναδική λέξη που σου είπε αλλά είχε τόσο νόημα, για εκείνο το άρωμα που ακόμα σου τρυπάει τα ρουθούνια.

Για το τραγούδι που σιγομουρμουρίζεις από το πρωΐ χωρίς να θυμάσαι τα λόγια και κάθε φορά το ξαναπιάνεις από την αρχή… να να ναααα και λα λα λαααα και δώσ’ του να κουνάς και το κεφάλι ρυθμικά γκαρίζοντας.

Για όλα αυτά τα ανούσια που γίνονται σημαντικά.

Θυμάσαι; … έρωτας.

Κι ύστερα έρχεται εκείνη η άλλη στιγμή.

Εκεί που ο καρκίνος σε κάνει να καταλάβεις πόσο πολύτιμα ήταν τελικά αυτά τα “ασήμαντα”. Ένα βλέμμα, μια βόλτα, μια ανάσα χωρίς φόβο, ένα τραγούδι που ξέχασες τους στίχους του.

Γιατί όταν η ζωή κινδυνεύει, ξαφνικά τίποτα μικρό δεν είναι μικρό.

Μου αρέσει η νύχτα.

Παλιά μπορούσαμε και βλέπαμε τα αστέρια και βρε παιδί μου ήταν σαν να απλώνεται μπροστά μας ένα πέλαγος από λαμπερά νησιά.

Να σηκώνει η ψυχή τα χέρια για να τραβήξει μακροβούτι.

Να γεμίζει το μυαλό από όλη αυτή την υπέροχη λάμψη και να θέλεις η λάμψη αυτή να γίνει δικιά σου.

Να γεμίζεις με δύναμη και πίστη και ξαφνικά όλα αυτά τα μικρά καθημερινά «αδύνατον σου λέω» να γίνονται τα εφικτά της επόμενης ημέρας και να χαμογελάς χωρίς συγκεκριμένο λόγο ακόμα.

Να φουσκώνεις σαν παγώνι από καμάρι και να φορτώνεσαι με τα μελλοντικά σου παράσημα της επιτυχίας και να καμαρώνεις, κι ας είσαι ακόμα στην ξάπλα του καναπέ μόνη... Και ίσως τελικά αυτό να είναι η επιβίωση.

Να συνεχίζεις να ονειρεύεσαι ενώ φοβάσαι.

Να κάνεις σχέδια ενώ ξέρεις πως τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Να λες «θα προλάβω». Να κοιτάς μπροστά ακόμα και όταν η ψυχή σου τρέμει.

Μου αρέσει η νύχτα.

Μου εμφανίζει τον άλλο μου εαυτό, εκείνον τον κρυφό.

Είναι λίγο πονηρή, είναι λίγο πρόστυχη και ενίοτε τσαχπίνα.

Σε κάνει να θέλεις να ξεφύγεις από τα «καθώς πρέπει» που είναι φυτεμένα μέσα σου.

Σε βάζει να κάνεις αταξίες.

Ω ναι, αν κάτσεις και αναλογιστείς τα περισσότερα «έλα ρε, δεν κάνει σου λέω» που με τόση ντροπή ξεστόμισες, νύχτα τα έκανες.

Από τα μεθύσια που έριξες, την πόρτα που κοπάνησες ξωπίσω σου, τις «μάσκες» που έβαλες και παρουσίασες έναν άλλο άγνωστο ακόμα και σε εσένα εαυτό έτσι για να δεις πώς είναι, τις λάθος αποφάσεις που πήρες και ας το μετάνιωσες μετά, τα λόγια που με τόλμη ξεστόμισες και τη «στραβή» που έκανες ενώ δεν άξιζε τον κόπο.

Έχει μια τεράστια δύναμη η νύχτα σου λέω.

Έλα μην τρομάζεις.

Γιατί η νύχτα δεν αντέχει τα ψέματα.

Και ο καρκίνος επίσης.

Σου ξεγυμνώνουν και οι δύο την αλήθεια.

Ποιοι άνθρωποι μένουν.

Τι αξίζει.

Τι φοβάσαι πραγματικά.

Και πόσο απελπισμένα θέλεις τελικά να ζήσεις.

Μου αρέσει η νύχτα.

Αδειάζεις τα μέσα σου, πετάς τα βαρίδια σου και βρίσκεσαι με όποιον είναι πιο κοντά σου και του «φορτώνεσαι». Τον εαυτό σου, τους αγαπημένους σου και λες, λες όλα αυτά που δεν αντέχεις.

Για τις μικρές καθημερινές αδικίες, το θυμό που ξεπηδάει από μέσα σου και κάνει το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι, γι’ αυτά που τελικά δεν κατάφερες και μουτρώνεις με εσένα. Τον Έρωτα που έμεινε στη μέση, το Θάνατο που έγινε τόσο οικείος, την άδεια σου την τσέπη «το φελέκι μου μέσα» ή την γεμάτη σου καρδιά.

Πάντως ναι, τις περισσότερες φορές ισορροπία δεν υπάρχει.

Τι είναι πάλι αυτό; Τι διαδρομή είναι τούτη με ατελείωτα διόδια; πόσα «ουφ» και πόσα «ωχ» έχεις ξεστομίσει και κάθε φορά που αδειάζει το δηλητήριο από μέσα σου, να ρουφάς το οξυγόνο και να ξαναγεμίζεις τα πνευμόνια με φρέσκο αέρα.

Γουστάρω τη νύχτα… Ίσως γιατί εκεί μέσα χωράνε όλα.

Ο φόβος και η ελπίδα.

Η απώλεια και η επιβίωση.

Οι άνθρωποι που έφυγαν και εκείνοι που συνεχίζουν.

Τα «γιατί» που δεν απαντήθηκαν ποτέ και τα «ευτυχώς» που ψιθυρίζονται με ενοχή.

Και κάπου ανάμεσα στο φεγγάρι, στις σκέψεις και στις σιωπές, θυμάσαι πως όσο υπάρχει ακόμα νύχτα να κοιτάξεις, υπάρχει και ζωή να παλέψεις.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους