Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΜΠΛΕ-ΓΑΛΑΖΙΟ Από τη μοναχικότητα της Κηφισιάς στην μοναχικότητα της Πάρου, έχω την εντύπωση πως χρειάζονται αυτές οι αλλαγές παραστάσεων.

Δεν είναι όλα θέμα επιλογής στη ζωή, ούτε θέμα επιθυμίας, όταν στις επιλογές και τις επιθυμίες εμπλέκονται άνθρωποι, φίλοι και γνωστοί, ο καθένας έχει τα δικά του, άλλοτε συμπίπτουν κι άλλοτε όχι.

Πάντα ήθελα να αισθάνομαι χρήσιμος, σαν λόγος ύπαρξης ένα πράγμα.

Αλλά πολλές φορές αυτή η χρησιμότητα είναι προσωρινή και κατά περίπτωση.

Δεν έχω παράπονο από τους ανθρώπους, όπως κι εγώ ο,τι μπορεί κάνει ο καθένας, κι ο,τι αισθάνεται.

Ούτε ξέρω γιατί γράφω αυτό που γράφω, υποπτεύομαι από κάποιας μορφής ανασφάλεια, κι είναι κακό πράγμα η ανασφάλεια.

Ίσως πάλι ν’ αρνούμαι να μεγαλώσω.

Θεωρώ μάλλον πως μεγάλος είναι κάποιος που δεν έχει τίποτα σημαντικό να προσφέρει πια, κι εγώ έχω ενδείξεις πως μπορώ ακόμα.

Οι μέρες περνούν, σύντομα θα φύγω από το νησί, και δεν θα ξέρω αν έκανα αυτό που πραγματικά ήθελα.

Ήδη φαίνεται να περιορίζω την παρουσία μου εδώ σε δύο φορές το χρόνο, ίσως στο μέλλον ακόμα λιγότερο.

Φυσάει κάμποσο σήμερα, και το πρωί που πήγα για μπάνιο φύσαγε.

Εδώ που κάθομαι απαγκιάζει, μόνο τον ακούω τον αέρα, αυτόν ακούω, τα πουλιά, και κάποια ζώα της περιοχής.

Όμως το βασικό άκουσμα ειν’ ο αέρας.

Και στο βάθος μπροστά η θάλασσα που απλώνεται μέχρι τη Νάξο. Η θάλασσα σε βαθύ μπλε σε αντίθεση με το γαλάζιο τ’ ουρανού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους