Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάτι απ' την καρδιά μου Χθες δεν είδα τον μεγάλο τελικό στο μπάσκετ.

Εγώ, που μεγάλωσα με διαρκείας στον Ολυμπιακό από μικρό παιδί και θυμάμαι ακόμη να καίγεται η Ελλάδα το '97 -μάλιστα η φετινή αφίσα του Ηλίθιου που ποζάρω στα βουνά, κάπου στο Περτούλι, με το κόκκινο μπουφάν, είναι από εκείνη την άνοιξη.

Και θυμάμαι να καίγεται η Καρδίτσα τότε και αμέτρητες φορές έκτοτε ο Πειραιάς.

Κι έχω ζήσει πρωταθλήματα σε Καραϊσκάκη, ΟΑΚΑ, Ριζούπολη, Καραϊσκάκη ξανά και διαρκείας μέχρι και στα πέτρινα χρόνια στο κλειστό του ΣΕΦ.

Κι όμως χθες στον μεγάλο τελικό ήμουν σε ένα κατάμεστο μικρό θεατρικό υπόγειο και χειροκροτούσα την ερασιτεχνική ομάδα της αγαπημένης μου φίλης.

Γιατί αργά και σταθερά την τελευταία δεκαετία έχω απομακρυνθεί από όλο αυτό το σύμπαν του φίλαθλου κοινού των μεγάλων ομάδων και των μεγάλων διοργανώσεων.

Πρώτα απλώς γιατί με συνεπήρε βιωματικά η ροή στην εξερεύνηση της τέχνης και ξεχνούσα να ασχοληθώ και στη συνέχεια, με πνευματική όσμωση, γιατί δεν άντεχα να κοινωνώ με «εντάξει μωρέ» και «άλλο αυτό» και «ναι μεν αλλά» την αρρωστημένη εγχώρια αλλά και παγκόσμια σύγχρονη πραγματικότητα που μαστίζει τον αθλητισμό.

Οπαδισμός, θυμός, φατρίες, μαφιόζοι, μεγιστάνες, νοσηρά πρότυπα, καταναλωτισμός, πολυεθνικές, χημείες και -πρώτο και κύριο- η παγκόσμια τρέλα του τζόγου που όλο και γιγαντώνεται στην ψηφιακή εποχή μας.

Και τη θεωρώ εξίσου -αν όχι περισσότερο- επικίνδυνη εξαρτησιογόνα μάστιγα με τα ναρκωτικά και το αλκοόλ.

Σπίτια κλείνουν, χιλιάδες, εκατομμύρια, άνθρωποι βυθίζονται στα χρέη και στα ψυχικά νοσήματα και σε περαιτέρω εξαρτήσεις, φανερές ή κρυφές.

Και έχει κανονικοποιηθεί αυτό στη συλλογική συνείδηση, στην κοινωνία του καζίνο της μοίρας, που παντού γύρω μας έχει κληρώσεις και λοταρίες κι αρπαχτές, αυτή η εντελέχεια που μας ξαφνιάζει -τάχα- μετά και λέμε ντροπή, ντροπή, όταν ξεσπά με βία στα σπίτια, στις σχέσεις, στις ζωές.

Τύφλα όλοι και χρεωμένοι, με ψέματα και μυστικά.

Και μου λες μετά γιατί κάνω βιωματική τέχνη τον Ντοστογιέφσκι.

Και -ναι- χάρηκα χθες που πήρε η ομάδα της καρδιάς μου ξανά το Ευρωπαϊκό.

Και μάλιστα χωρίς πολλά πολλά, με κάπως ταπεινά υλικά.

Με ντόπιο προπονητή και χωρίς κουλτούρα σούπερ σταρ.

Και έκανα όπως κι άλλοι θεατές στο υπόγειο ανά στιγμές refresh στο ίντερνετ που κολλούσε για να δω το σκορ.

Αλλά ήμουν εκεί.

Σε ένα θεατρικό υπόγειο να απολαμβάνω απλή, ερασιτεχνική, τέχνη.

Και υπάρχει ίσως κάπου εκεί έξω στο σύμπαν μια εκδοχή που συνέχισα τις πρώτες μου σπουδές κι έγινα χρηματιστής και είμαι τώρα ήδη βουλευτής ή υφυπουργός ή ανερχόμενο στέλεχος με vip και τέτοια -που μπορεί να φαντασιωνόμουν κάποιες φορές παιδάκι.

Ή είμαι ένας καλλιτέχνης βιδωμένος μες στο σύστημα και διαφημίζω χαρωπός τράπεζες, αλκοόλ και τζόγο στις τηλεοράσεις.

Αλλά δεν είμαι.

Και σε ένα άλλο σύμπαν είμαι κι εγώ ίσως εξαρτημένος, δεν έχω κόψει το τσιγάρο έξι χρόνια, τρία χρόνια το ποτό και είμαι ίσως τίγκα στα χρέη και παίζω τζόγο και καταστρέφομαι.

Αλλά δεν είμαι.

Και σε ένα άλλο σύμπαν έχω αξιωθεί να είμαι ήδη πατέρας και έχω δίλημμα αν και πώς να φέρω τα παιδιά μου σε επαφή με όλο αυτό το σύμπαν, όμορφα και υγιεινά.

Να γελάμε και να χαιρόμαστε και με τη χαρά του άλλου.

Και να κάνουμε κάζο τρυφερό στους φίλους μας όταν χάνουν.

Και σε ένα άλλο σύμπαν δεν γεννήθηκα ποτέ.

Ή έφυγα νωρίς, από μια κακοτοπιά της μοίρας.

Γεννήθηκα σε χώρα με πόλεμο ή γενοκτονία ή μπήκα στο λάθος τρένο εδώ.

Στο λάθος αεροπλάνο.

Στο λάθος πλοίο.

Αλλά δεν μπήκα.

Όχι σήμερα, που λέει κι ένας γνωστός ράπερ.

Όχι ως τώρα.

Κι αν αξιωθώ κάποτε να γίνω και εγώ ενεργός πολιτικός, με τον δικό μου τρόπο, με τον δικό μου δρόμο, όπως ο πατέρας μου, έτσι που έγραφα πριν λίγες μέρες από τα πανέμορφα Γιάννενα, αν δεις πιο κάτω, για τη σημασία μιας σύγχρονης αποκέντρωσης, να ζωντανέψουν ξανά οι επαρχίες, έτσι θα αγωνιζόμουν να έχει σε κάθε γειτονιά ένα όμορφο, σύγχρονο και -συγχωρέστε μου τη λέξη- σέξι ΚΕΘΕΑ.

Να γίνει μόδα ξανά η ελευθερία των ανθρώπων. Αυτά.

Και -ναι- είσαι στο μυαλό κάτι μαγικό, που έγραφα στα ξεκινήματα του ίντερνετ για τον Θρύλο πριν δεκαπέντε χρόνια.

Είσαι κάτι μαγικό.

Και για εμένα η λέξη μαγικό σημαίνει κάτι που δεν έχουμε κατανοήσει ακόμη.

Κι είναι ωραίο αυτό. Ο θαυμασμός στο ανεξήγητο. Κι εν οίδα ότι ουδέν. Αδέρφια μου. Αλληλεγγύη. Παγκράτι, 25 Μάη 2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους