Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα έλαβα αυτή τη φωτογραφία από τα Μαστιχοχώρια. Το ζήτημα γνωστό.

Η πρόθεση της Διοίκησης της ΕΜΧ να καταργήσει τους Πρωτοβάθμιους Συνεταιρισμούς Μαστιχοπαραγωγών στα χωριά, ώστε να υποβαθμιστεί στην ουσία η Ένωση από Δευτεροβάθμιο σε Πρωτοβάθμιο Αγροτικό Συνεταιρισμό.

Όπως φαίνεται απασχολεί έντονα τις κοινωνίες των χωριών, οι Συνεταιρισμοί των οποίων βρίσκονται αυτό τον καιρό σε συνεχείς διαβουλεύσεις για να λάβουν τις αποφάσεις τους.

Αν δηλαδή θα αυτοκαταργηθούν ή όχι.

Η δική μου άποψη είναι εκφρασμένη δημόσια και είναι αρνητική στην κατάργηση των πρωτοβάθμιων συνεταιρισμών και στη μετατροπή της Ένωσης σε Πρωτοβάθμιο ΑΣ, γεγονός που κατά τη γνώμη μου συνιστά υποβάθμισή της αλλά και των δημοκρατικών διαδικασιών στο συνεταιριστικό κίνημα.

Δεν είναι όμως αυτή η μοναδική διαφωνία μου με την πολιτική, που ασκεί η ΕΜΧ.

Η διαφωνία μου είναι βαθειά και δομική, ο δε τρόπος που καλλιεργώ αλλά και που περιβάλλω την καλλιέργειά μου με παράλληλες δράσεις, δείχνει τι ακριβώς εννοώ.

Όταν παράγεις ένα παγκοσμίως μοναδικό προϊόν, το οποίο κιόλας προέρχεται από την εκμετάλλευση ενός σκίνου, ενός αγριοδεντρου στην ουσία, η καλλιέργεια του οποίου δεν χρειάζεται ούτε φάρμακα, ούτε λιπάσματα, όταν έχεις μια παράδοση καλλιεργητική 2.500 ετών, όταν διαθέτεις δεκάδες επιστημονικές μελέτες και άρθρα για τα οφέλη του προϊόντος σου στην υγεία, καθώς και εκατοντάδες αναφορές για τις ευεργετικές χρήσεις του σε πολλούς επαγγελματικούς και μη κλάδους της ζωής, όταν είσαι στον κατάλογο άυλης πολιτισμικής κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ για αυτήν ακριβώς την καλλιέργεια και τις κοινωνικές νόρμες, ήθη, έθιμα που έχει αυτή δημιουργήσει στους αιώνες, τότε κατά τη δική μου γνώμη δεν επενδύεις στην ποσότητα αλλά στην ποιότητα, στην Ιστορία, στην Παράδοση, στον Μύθο που σε συνοδεύει και μάλιστα προηγείται του προϊόντος σου, επενδύεις στις παράλληλες της καλλιέργειας επαγγελματικές δραστηριότητες που θα φέρνουν ολοχρονίς στο νησί και στα Μαστιχοχώρια ανθρώπους από όλο τον κόσμο, για να δουν, να μάθουν, να γευτούν, να εισπνεύσουν, να βιώσουν αυτή την μοναδική ανεπανάληπτη ευωδία, ατμόσφαιρα και συνθήκη της μαστίχας Χίου και της καλλιέργειας και παραγωγής της.

Δεν επικεντρώνεσαι στο να παράξεις ολοένα και περισσότερο μαστίχι.

Αυτό είναι μια ρηχή πολιτική δίχως όραμα, που στο τέλος υπονομεύει κιόλας το ίδιο το προϊόν σου.

Το μαστίχι της Χίου πρέπει να πληρώνεται στον παραγωγό τουλάχιστον 200€ το κιλό και η καλλιέργεια πρέπει να είναι ελεγχόμενη ποσοτικά και ποιοτικά, με συγκεκριμένες πολιτικές και οδηγίες από την ΕΜΧ, ώστε να συντηρείται ο μύθος της μαστίχας, η σπανιότητά της, η ακριβή τιμή της και να ευνοούνται οι παράλληλες επαγγελματικές δραστηριότητες τριγύρω της, το δε νησί να είναι πρότυπο βιολογικής καλλιέργειας σε όλη την έκταση του, κάτι που θα δώσει κι άλλη ώθηση στην παγκόσμια φήμη του.

Όταν επενδύεις στην εντατική καλλιέργεια, στην συνεχή αύξηση της παραγωγής και τρέχεις πίσω από τις διεθνείς αγορές, μια μέρα θα βρεθείς χαμένος, αφού οι κίνδυνοι οικονομικοί και περιβαλλοντικοί είναι τεράστιοι.

Επίσης η διαρκής αύξηση της παραγωγής υπονομεύει το ίδιο σου το σπάνιο μοναδικό προϊόν.

Αν επενδύεις στην μικρή ελεγχόμενη παραγωγή, στην ποιότητα και στον "μύθο" που έχει υφάνει γύρω σου η παγκόσμια μοναδικότητα, σπανιότητα και αποδεδειγμένη ευεργετική χρήση τόσων αιώνων, τότε δημιουργείς συνθήκες κοινωνικής και οικονομικής ευμάρειας, συνεργειών και πραγματικής ανάπτυξης.

Το μαστίχι κατά τη δική μου γνώμη πρέπει να παραμείνει σε χέρια πολλών μικρών παραγωγών, να συντηρεί τον μύθο του, να παράξει στοχευμένες παράλληλες επαγγελματικές δραστηριότητες γύρω του, να διατηρεί μία ακριβή παγκόσμια τιμή και να αποτελεί την σπάνια και πολύτιμη κορωνίδα των ρητινών παγκοσμίως.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους