Στη συζήτηση για τον υπό διαμόρφωση πολυπολικο κόσμο ακούγεται από κάποιες πλευρές το αντεπιχείρημα ότι ο κόσμος υπήρξε στο παρελθόν πολυπολικος, την περίοδο της Μπέλ Εποκ μέχρι τον Α' Π.Π., και ότι...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άρα γιατί να το κάνει τώρα; Το επιχείρημα αυτό πάσχει από κάποιες αδυναμίες τις οποίες θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε παρακάτω.

Να πούμε αρχικά όμως ότι η διαδικασία διαμόρφωσης ενός πολυπολικού κόσμου είναι μια αντικειμενική διαδικασία αναδιάρθρωσης των δυναμικών της ανθρωπότητας και ως τέτοια δεν επηρεάζεται ιδιαίτερα από υποκειμενικές προσλήψεις, από επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα.

Το αυτο ισχύει και για τις διαδικασίες βάσης που πυροδότησαν την πολυπολικότητα: η ανάπτυξη της Ινδίας ή της Κίνας ήταν ζήτημα χρόνου να συντελεστουν αντικειμενικά, αν πιστεύουμε βέβαια ότι όλα τα μέλη της ανθρώπινης φυλής έχουν πάνω κάτω τις ίδιες δυνατότητες.

Η πρώτη, μεθοδολογική αδυναμία του είναι ότι στην Ιστορία μπορούμε συχνά να βρούμε αναλογίες, αλλά ποτέ ταυτότητες, στη βάση του γνωστού "δεν μπορείς να μπεις δύο φορές στο ίδιο ποτάμι". Ένα χαρακτηριστικό μπορεί να επαναλαμβάνεται, αλλά στο μεταξύ έχουν αλλάξει όλα τα υπόλοιπα.

Για παράδειγμα, και ο ελληνιστικός κόσμος ήταν πολυπολικος στο εσωτερικό του, αλλά τί σχέση έχει αυτός ο κόσμος με τον κόσμο της Μπέλ Εποκ ή το σημερινό; Η δεύτερη αδυναμία αυτού του επιχειρήματος είναι ο αφορητος ευρωκεντρισμος του.

Όχι, στην εποχή της Μπέλ Εποκ δεν ήταν πολυπολικος ο κόσμος, αλλά μόνο οι ακτές του βόρειου Ατλαντικού.

Για τα δύο τρίτα της ανθρωπότητας στην Ασία, την Αφρική και τη νότια Αμερική ο κόσμος ήταν απλώς ευρωκεντρικος, με εξαιρετικά απεχθείς όρους για τους μη Ευρωπαίους.

Για αυτό και οι άνθρωποι στον αποικιοκρατουμενο κόσμο αναγνώρισαν ως πρόβλημα τον λευκό άνθρωπο συνολικά και μόνο κατά τόπους το πρόβλημα ήταν οι Άγγλοι, οι Γάλλοι, οι Βέλγοι κοκ.

Για αυτή την πολυπολικη δυση ο υπόλοιπος κόσμος κατανοουταν σαν μια εξωτερικότητα προς κατάκτηση και εκμετάλλευση.

Η δε σύγκρουση μεταξύ των πόλων για την διανομή και αναδιανομή αυτής της εξωτερικοτητας ήταν μονόδρομος, αφού ο ιμπεριαλισμός σαν σύστημα είχε φτάσει το εκτατικό του όριο.

Αυτή η εξωτερικότητα όμως έχει πλέον εκλείψει και αυτή είναι η βασική αδυναμία του επιχειρήματος.

Ο κόσμος σήμερα δεν αποτελείται από μια νεωτερική, τεχνολογικά ανεπτυγμένη Δύση και πέραν αυτής ανθρώπινες κοινωνίες σε προηγούμενα στιγμιότυπα ανάπτυξης.

Ίσα ίσα που τον τόνο σήμερα οικονομικά, δημογραφικά, πολιτικά και μάλλον και τεχνολογικά τον δίνουν οι πρώην αποικιακές χώρες, οι οποίες οραματίζονται και διεκδικούν μια αναδιοργάνωση των διεθνών σχέσεων προς το δημοκρατικοτερο (για αυτές και συνολικά). Δεν υπάρχουν πλέον κοινωνίες προς αποικιοποίηση, ξύπνησαν οι σκλάβοι.

Ο κάθε κομπραδορος που θα τρέξει να προϋπαντήσει τον Μακρόν θα πρέπει να κατεβάζει το στρατό εναντίον των φοιτητών του, οι οποίοι καταλαβαίνουν πλέον τις δυνατότητες της κάθε χώρας.

Μπορεί να έχουμε συγκρούσεις σε έναν πολυπολικο κόσμο; Ναι, βασικά διασυνοριακές, αυτό δεν το έχουμε λύσει ακόμα. Αλλά η εποχή της "διπλωματίας των κανονιοφόρων" έχει τελειώσει οριστικά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους