Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Προσέγγιση πάνω στο έργο "Μαζί τρώγονται" 170x200 εκ του Nikolas Christoforakis, που παρουσιάζεται στην ατομική του έκθεση στην ArteVisione-Nicos Chiotinis.

Μια τελετουργία συνωστισμού, απληστίας, ψυχικής έντασης, υπαρξιακής ασφυξίας και τελικά ανθρώπινης αποξένωσης μέσα από τη λειτουργία της ψυχολογίας της μάζας.

Τα πρόσωπα σε πρώτο πλάνο τα βλέπεις να συνωστίζονται ασφυκτικά και η αποτύπωση τους δείχνει άλλοτε να αναδύονται, άλλοτε να χάνονται και τελικά να αλληλοκαλύπτονται μέσα από τις πολύ προσεγμένες χειρονομιακές πινελιές.

Αν και κάποια πρόσωπα φαίνονται καθαρά, ο στόχος δεν είναι η παρουσία τους ως πορτραίτα, αλλά ως ψυχολογία που άλλοτε μορφοποιούνται και σε άλλες περιπτώσεις παρουσιάζονται απλά ως υπαρξιακό αδιέξοδο.

Έχει χαθεί ο προσωπικός χώρος και έχει δώσει τη θέση του στην συλλογική κόπωση και την εσωτερική διάλυση.

Μάτια κλειστά, πρόσωπα που δεν κοιτούν το θεατή, αλλά ούτε και το πεδίο της μάχης.

Βρίσκονται εκεί γιατί τους καλεί η απληστία και η ρουτίνα της καθημερινής φθοράς.

Σα να ακολουθούν τυφλά το πεπρωμένο τους, ίσως αναγνωρίζοντας ότι οδεύουν προς την καταστροφή.

Το σχέδιο παραμένει σκόπιμα ασταθές.

Οι γραμμές γράφονται και επαναδιατυπώνονται, σβήνονται και επικαλύπτονται, μια διαδικασία που δείχνει την πάλη του καλλιτέχνη με τα δρώμενα.

Θερμοί σαρκικοί τόνοι μένουν σε διακριτή απόσταση από το αντικείμενο της μάχης, που, όπως σε όλη την έκθεση, διαδραματίζεται πάνω στο τραπέζι.

Σκουρόχρωμα πρόσωπα στις άκρες με την ώχρα να παίζει με το ροζ και το λευκό δίνοντας βάθος στο κέντρο του συνωστισμού, δείχνοντας ότι η πίεση θα τους ρουφήξει σαν δίνη.

Και ερχόμαστε στην εξαιρετική αντίθεση ανάμεσα στο πάνω με το κάτω μέρος του έργου.

Το κόκκινο στο κέντρο της σύνθεσης θυμίζει κρασί, αλλά και αίμα, παραπέμποντας στο τραύμα, λειτουργώντας ως σημείο έντασης γύρω από το οποίο περιστρέφεται όλη η σκηνή.

Στο κάτω μέρος εμφανίζονται πιάτα με έντονα χρώματα — κίτρινα, κόκκινα, πράσινα, μπλε — που σχολιάζουν περιπαικτικά την αγωνία του συνωστισμού.

Οι κυκλικές φόρμες στροβιλίζονται με τρελό ρυθμό σε αντιπαράθεση με την ψυχική δυσφορία των μορφών.

Αποτύπωση της σκηνής πριν την οριστική κατάρρευση.

Όλη η σύνθεση είναι κυκλική, σχεδόν κλειστοφοβική, με τις κινήσεις να οδηγούν στο κόκκινο κέντρο ενώ το λευκό τραπεζομάντηλο λειτουργεί σαν πεδίο θυσίας.

Και αυτή η λευκή επιφάνεια είναι και η προστασία του θεατή, που ο καλλιτέχνης τον καλεί να αφουγκραστεί το δρώμενο και όχι να γίνει μέρος του.

Έτσι, ενώ το έργο παρουσιάζει την ανθρώπινη συνύπαρξη, παράλληλα παρουσιάζει την αδυναμία επικοινωνίας μέσα στη μάζα και μετατρέπει το κοινωνικό τραπέζι σε μια αρένα υπαρξιακής αποσύνθεσης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους