Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η έκθεση του @alexisakrithakis Αλέξη Ακριθάκη στο Μουσείο Μπενάκη ολοκληρώθηκε, αλλά για εμένα είχε μια πολύ πιο προσωπική διάσταση. Ο Ακριθάκης δεν ήταν μόνο ένας σπουδαίος καλλιτέχνης — από τους λίγους Έλληνες δημιουργούς με ουσιαστική αναγνώριση και εκτός συνόρων, με ένα τόσο ιδιαίτερο, ελεύθερο και βαθιά ανθρώπινο ύφος.

Ήταν ένας πολύ αγαπημένος φίλος της μητέρας μου, της @lizziecalligas, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή.

Μεγαλώνοντας, θυμάμαι να πηγαίνω μαζί της να τον συναντήσει, κουβαλώντας εκείνη τη μοναδική ενέργεια που είχαν οι άνθρωποι της τέχνης μιας άλλης εποχής· πιο αυθεντικοί, πιο ανήσυχοι, πιο ελεύθεροι.

Σήμερα, περπατώντας ανάμεσα στα έργα του, στάθηκα ιδιαίτερα σε ένα έργο αφιερωμένο προσωπικά στη μητέρα μου.

Βλέποντας ξανά γραμμένο το όνομά της πάνω στο έργο, σαν να ενώθηκαν για λίγο ξανά οι μνήμες, οι άνθρωποι και μια ολόκληρη εποχή που δεν υπάρχει πια με τον ίδιο τρόπο.

Συγκινητικό επίσης να βλέπει κανείς τη Chloe Akrithaki Χλόη Ακριθάκη να συνεχίζει με αγάπη και φροντίδα τη διαδρομή και την κληρονομιά του πατέρα της.

Τελικά, κάποιοι άνθρωποι δεν χάνονται ποτέ πραγματικά. Μένουν μέσα στην τέχνη τους, στις αφιερώσεις, στις ιστορίες και στις αναμνήσεις όσων τους αγάπησαν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους