Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα μικρό σχόλιο για την έντονη συζήτηση για την Οδύσσεια του Νόλαν.

Όταν οι μεγάλοι τραγικοί έγραψαν τα αριστουργήματά τους, παράλλαξαν τα ομηρικά έπη με τους τρόπους που έκριναν ότι εξυπηρετούσε καλύτερα αυτά που ήθελαν να πουν.

Το ίδιο έκαναν και όλοι οι άλλοι στην αρχαιότητα, Έλληνες και Ρωμαίοι, γι’ αυτό και έχουμε πολλαπλές παραλλαγές των μύθων.

Ορισμένες από αυτές τις παραλλαγές χρησιμοποίησαν και ορισμένοι από τους μεγάλους ποιητές μας, ενώ πάμπολλες είναι και οι σύγχρονες διασκευές. Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια, δύο από τα σημαντικότερα έργα όλων των εποχών, όπως όλα τα μεγάλα έργα, δεν ανήκουν κατ’ αποκλειστικότητα σε κανέναν, ούτε καν στον δημιουργό τους, αν βέβαια ήταν εφικτό να εντοπιστεί.

Και βεβαίως, αν περιχαρακώνονταν σε έναν μόνο λαό, δεν θα αποτελούσαν τα θεμέλια του δυτικού-και όχι μόνο- πολιτισμού.

Η ανάπτυξη και διάδοση των κλασικών σπουδών στηρίχθηκε στους Αμερικανούς, στους Γερμανούς, στους Βρετανούς, στους Γάλλους, στους Κινέζους και σε πολλούς άλλους.

Σε όλους αυτούς ανήκει εξίσου ο Όμηρος και τα παγκόσμια έργα του.

Σε μια περίοδο που οι κλασικές σπουδές υφίστανται οικονομικές περικοπές διεθνώς και η συζήτηση είναι «ποιος σκότωσε τον Όμηρο» και τις κλασικές σπουδές, μια ταινία μεγάλου προϋπολογισμού από έναν από τους σημαντικότερους σύγχρονους σκηνοθέτες για την Οδύσσεια είναι εξ ορισμού θετική εξέλιξη.

Και γι’ αυτό ξενίζει η ένταση της συζήτησης, με όρους εθνικής αποκλειστικότητας, για το ποιου χρώματος ή χαρακτηριστικών ηθοποιός επιλέχθηκε να παίξει κάποιο ρόλο.

Ο κάθε δημιουργός μπορεί να φαντάζεται τη μυθική Ωραία Ελένη ή τον μυθικό Αχιλλέα, με τον τρόπο που θεωρεί πως εξυπηρετεί καλύτερα την ταινία του και, όταν τη δούμε, ο καθένας μπορεί να έχει άποψη αν του άρεσε ή όχι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους