Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν είναι ανάγκη να συμφωνεί κανείς με τον Dr. Christian Perronne για να αισθανθεί το βάρος των ερωτημάτων που έθεσε δημόσια στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το 2022.

Δεν χρειάζεται να αποδεχτεί όλες τις ερμηνείες του για να αναγνωρίσει ότι πίσω από τη βιτρίνα της «παγκόσμιας υγειονομικής διαχείρισης» γεννήθηκε κάτι βαθιά ανησυχητικό: μια εποχή όπου υπερεθνικά ιδρύματα, ιδιωτικά κεφάλαια, τεχνολογικοί κολοσσοί και μη εκλεγμένοι παράγοντες απέκτησαν επιρροή μεγαλύτερη από κυβερνήσεις, κοινοβούλια και κοινωνίες.

Και στο κέντρο αυτής της καταιγίδας, το όνομα του Bill Gates βρέθηκε να αιωρείται σαν σκιά πάνω από ολόκληρη την περίοδο της πανδημίας.

Όχι επειδή αποδείχθηκε κάποια μυστική συνωμοσία.

Όχι επειδή υπάρχουν αδιάσειστα στοιχεία ότι «σχεδίασε» μια πανδημία.

Αλλά επειδή για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, ένας ιδιώτης δισεκατομμυριούχος απέκτησε τέτοια επιρροή πάνω στη δημόσια υγεία, ώστε εκατομμύρια άνθρωποι άρχισαν να αναρωτιούνται πού τελειώνει η φιλανθρωπία και πού αρχίζει η εξουσία.

Αυτό είναι το πραγματικό σκάνδαλο.

Για χρόνια, ο Gates παρουσιαζόταν ως ο «καλός δισεκατομμυριούχος». Ο άνθρωπος που άφησε πίσω του τη Microsoft για να «σώσει τον κόσμο». Όμως πίσω από τα χαμόγελα των συνεδρίων, πίσω από τα TED Talks και τα φιλανθρωπικά ιδρύματα, δημιουργήθηκε σταδιακά ένας μηχανισμός επιρροής τεράστιου μεγέθους.

Ένας μηχανισμός που χρηματοδοτούσε έρευνες, οργανισμούς, πανεπιστήμια, ΜΚΟ, προγράμματα υγείας, συστήματα επιτήρησης πανδημιών και στρατηγικές εμβολιασμών σε παγκόσμιο επίπεδο.

Και τότε ήρθε η πανδημία.

Μέσα σε λίγες εβδομάδες, ολόκληρος ο πλανήτης μπήκε σε μια κατάσταση πρωτοφανούς φόβου.

Κυβερνήσεις παρέδωσαν εξουσίες.

Μέσα ενημέρωσης λειτούργησαν σαν μονόφωνοι μηχανισμοί αναπαραγωγής κρατικών γραμμών.

Επιστήμονες που διαφωνούσαν περιθωριοποιήθηκαν, λοιδορήθηκαν ή εξαφανίστηκαν από τη δημόσια συζήτηση.

Και πάνω από όλα αυτά, ο Bill Gates εμφανιζόταν σχεδόν παντού: σε πάνελ, σε συνεντεύξεις, σε συσκέψεις, σε οργανισμούς, σε στρατηγικές εμβολίων, σε χρηματοδοτήσεις.

Το ερώτημα που έθεσε ο Perronne —και που πολλοί φοβήθηκαν ακόμη και να ψιθυρίσουν— δεν ήταν αν ο Gates «κατασκεύασε» τον ιό. Το ερώτημα ήταν άλλο, πιο σκοτεινό και πιο ουσιαστικό: Πώς γίνεται ένας άνθρωπος χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση να έχει τόσο τεράστια επιρροή πάνω στις ζωές δισεκατομμυρίων ανθρώπων; Πώς γίνεται ιδιωτικά ιδρύματα να καθορίζουν προτεραιότητες δημόσιας υγείας; Πώς γίνεται εκείνοι που χρηματοδοτούν τις έρευνες, να επηρεάζουν και τις πολιτικές αποφάσεις; Πώς γίνεται οι ίδιοι κύκλοι που μιλούσαν επί χρόνια για πανδημίες, προσομοιώσεις και «επόμενες κρίσεις», να βρίσκονται ξαφνικά στο επίκεντρο της παγκόσμιας διαχείρισης όταν η κρίση τελικά ξέσπασε; Και το πιο ανησυχητικό απ’ όλα: γιατί όποιος τολμούσε να θέσει αυτά τα ερωτήματα βαφτιζόταν αυτόματα «ψεκασμένος», «αρνητής» ή «επικίνδυνος»; Αυτή ήταν η μεγαλύτερη νίκη του συστήματος φόβου.

Όχι ότι επέβαλε μέτρα.

Όχι ότι επέβαλε πολιτικές.

Αλλά ότι κατάφερε να ποινικοποιήσει ακόμη και την αμφισβήτηση. Ο Perronne μίλησε για μια «φιλανθρωποκαπιταλιστική μηχανή». Και όσο κι αν ο όρος ακούγεται βαρύς, περιγράφει μια πραγματικότητα που κανείς δεν μπορεί σοβαρά να αρνηθεί: όταν η δημόσια υγεία εξαρτάται από δισεκατομμύρια ιδιωτικών ιδρυμάτων, τότε η δημοκρατία αρχίζει να υποχωρεί μπροστά στην οικονομική ισχύ.

Δεν είναι ανάγκη να πιστεύει κανείς ότι υπήρξε οργανωμένο σχέδιο για να δει τον κίνδυνο.

Ο κίνδυνος είναι ήδη εδώ.

Είναι η συγκέντρωση εξουσίας χωρίς λογοδοσία.

Είναι η συγχώνευση εταιρικών συμφερόντων, πολιτικής επιρροής και παγκόσμιας υγειονομικής διακυβέρνησης σε ένα αδιαφανές πλέγμα, όπου οι πολίτες καλούνται απλώς να υπακούσουν.

Και ίσως αυτό να ήταν το πιο τρομακτικό μάθημα της πανδημίας: Ότι οι κοινωνίες δεν κυβερνώνται πλέον μόνο από εκλεγμένες κυβερνήσεις.

Κυβερνώνται και από δίκτυα επιρροής, από ιδρύματα, από λόμπι, από οικονομικούς γίγαντες που δεν χρειάζεται να εκλεγούν για να επηρεάσουν παγκόσμιες αποφάσεις.

Η ιστορία αυτή δεν αποσιωπήθηκε επειδή «ήταν τρελή». Αποσιωπήθηκε επειδή ήταν επικίνδυνη για όσους δεν θέλουν οι πολίτες να συζητούν για εξουσία, χρήμα και επιρροή.

Γιατί τη στιγμή που ο κόσμος φοβόταν για την υγεία του, κάποιοι απέκτησαν δύναμη άνευ προηγουμένου.

Και όταν μια κρίση μετατρέπεται σε εργαλείο συγκέντρωσης εξουσίας, τότε η δημοκρατία δεν πεθαίνει απότομα, πεθαίνει αργά, ήσυχα, με χειροκροτήματα, με συνθήματα περί «ασφάλειας», με ανθρώπους που μαθαίνουν να φοβούνται περισσότερο την ερώτηση παρά την ίδια την εξουσία.

Αυτό είναι το σημείο όπου η υπόθεση ξεπερνά τον Bill Gates ως πρόσωπο.

Δεν αφορά έναν άνθρωπο μόνο.

Αφορά ένα μοντέλο κόσμου.

Έναν κόσμο όπου η τεχνοκρατία παρουσιάζεται ως σωτηρία, η διαφωνία ως απειλή και η παγκόσμια διακυβέρνηση ως μονόδρομος.

Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η πραγματική μάχη.

Στο δικαίωμα των ανθρώπων να αμφισβητούν, να ρωτούν, να απαιτούν διαφάνεια! Να αρνούνται να παραδώσουν τυφλά την ελευθερία τους σε όσους βαφτίζουν κάθε μορφή ελέγχου «για το καλό της ανθρωπότητας». Γιατί η ιστορία έχει αποδείξει κάτι ξανά και ξανά: Η εξουσία γίνεται πιο επικίνδυνη όταν φορά το προσωπείο της σωτηρίας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους