Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν ο εκπαιδευτικός νιώθει αόρατος 🔺 Ποτέ δεν πίστευα πως θα χρειαζόταν να γράψω για αυτό το θέμα.

Κι όμως, μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της σύγχρονης σχολικής πραγματικότητας είναι η επαναφορά της προσοχής των παιδιών, έστω και για λίγα λεπτά, ώστε να δοθούν οδηγίες και επεξηγήσεις. 🔺 Για την επαναφορά της προσοχής χρησιμοποιούμε ποικιλία τεχνικών.

Συνθήματα, παλαμάκια, παιχνίδια, αλλαγές στην ένταση της φωνής, μικρές παύσεις.

Καμπάνες έμεινε να χτυπήσουμε.

Κι όμως, σε πολλές περιπτώσεις, την ώρα της οδηγίας, νιώθουμε «αόρατοι» και «αόρατες». Και κάπου εκεί αρχίζεις να αναρωτιέσαι: άλλαξαν τα παιδιά ή άλλαξε ο κόσμος γύρω τους; 🔺 Πιστεύω πως δεν είναι μόνο θέμα συγκέντρωσης.

Είναι και θέμα ορίων.

Από τη μια, είναι το παιδί που έχει συνηθίσει στη συνεχή εναλλαγή εικόνων και ερεθισμάτων, που περνά μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς του μπροστά από μια οθόνη.

Από την άλλη, είναι και το παιδί που μεγάλωσε χωρίς σαφή όρια, χωρίς το «μέχρι εδώ» ή το «όχι», χωρίς εκείνη τη σιωπηλή, άγραφη συμφωνία σεβασμού προς τον άλλο. Περισσότερα στο άρθρο:

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους