Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τα «Χειροκροτήματα» (1944) είναι μια εμβληματική, ασπρόμαυρη δραματική και μουσική ταινία του ελληνικού κινηματογράφου.

Έχει τεράστια ιστορική και συναισθηματική αξία, καθώς γυρίστηκε κάτω από τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες της γερμανικής Κατοχής και αποτελεί τη μοναδική κινηματογραφική εμφάνιση του σπουδαίου συνθέτη και δημιουργού Αττίκ (Κλέωνα Τριανταφύλλου). ​Βασικές Πληροφορίες ​Σκηνοθεσία & Σενάριο: Γιώργος Τζαβέλλας (ήταν η δεύτερη ταινία του). ​Πρεμιέρα: 1 Μαΐου 1944. ​Πρωταγωνιστές: Αττίκ (στο ρόλο του «Άλφα»), Ζινέτ Λακάζ (Νόρα), Δημήτρης Χορν (Στέφανος). ​Μουσική: Αττίκ. ​Η Υπόθεση ​Η ταινία έχει έντονα αυτοβιογραφικά στοιχεία από τη ζωή του ίδιου του Αττίκ. ​Ένας ηλικιωμένος και άλλοτε διάσημος συνθέτης, ο Άλφα, βρίσκεται στη δύση της καριέρας του.

Ανακαλύπτει μια νεαρή, ταλαντούχα τραγουδίστρια, τη Νόρα, την ερωτεύεται και κάνει τα πάντα για να την αναδείξει σε πρώτο όνομα του θεάτρου.

Όταν όμως συνειδητοποιεί ότι εκείνη είναι ερωτευμένη με τον νεαρό βιολιστή της ορχήστρας (Δημήτρης Χορν), απογοητεύεται οικτρά. ​Πληγωμένος, εγκαταλείπει το θέατρο και καταλήγει να παίζει πιάνο σε λαϊκές ταβέρνες για να επιβιώσει.

Χρόνια μετά, επισκέπτεται το θέατρο όπου η πρώην προστατευόμενή του μεσουρανεί.

Εκείνη τον αναγνωρίζει από τη σκηνή και τον καλεί να τη συνοδεύσει στο πιάνο.

Το κοινό τον αποθεώνει, αλλά ο αδύναμος πια δημιουργός δεν αντέχει τη συγκίνηση των επευφημιών και αφήνει την τελευταία του πνοή πάνω στη σκηνή, παρέα με το τελευταίο του χειροκρότημα. ​Ιστορικά Στοιχεία & Trivia ​Η τραγική ειρωνεία: Λίγους μήνες μετά την πρεμιέρα της ταινίας, στις 29 Αυγούστου 1944 (λίγο πριν την Απελευθέρωση της Αθήνας), ο Αττίκ έδωσε τέλος στη ζωή του παίρνοντας υπερβολική δόση υπνωτικών χαπιών, ταλαιπωρημένος από βαριά κατάθλιψη και τις κακουχίες της Κατοχής. ​Θεματική σύμπτωση: Η ταινία παρουσιάζει εκπληκτική ομοιότητα με το αριστούργημα του Τσάρλι Τσάπλιν «Τα φώτα της ράμπας» (Limelight), το οποίο όμως γυρίστηκε αρκετά χρόνια αργότερα, το 1952. ​Πρώτες εμφανίσεις: Στην ταινία εμφανίζονται σε πολύ νεαρή ηλικία (ακόμα και ως κομπάρσοι ή σε μικρούς ρόλους) μετέπειτα ιερά τέρατα του ελληνικού σινεμά, όπως ο Γιώργος Φούντας και ο Αλέκος Αλεξανδράκης (ως θεατής).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους