Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τσέργες 1 Χωριό μου χωριουδάκι μου Στης Δίρφης μες την αγκαλιά Σε ένα λόφο γραπωμένο Μόνο κι απομακρυσμένο Στης φύσης μες τη σιγαλιά Σου τραγουδούν γλυκά πουλιά Ο κομπογιάννος με το τσόνι Ο κότσυφας και το αηδόνι Λεν για τα χρόνια τα παλιά Είχες σχολειό είχες παιδιά Δάσκαλο και Άγιο παπά Ο κόσμος μες στην εξοχή Πάντα χαρά πάντα γιορτή Τα κατσικάκια στις κορφές Τα προβατάκια στις πλαγιές Κουδούνια ηχούσαν δυνατά Τραγούδια βγαίναν απ'τα βουνά Και του τσοπάνου η φωνή Στα αυτιά μου ακόμα αντηχεί Θυμάμαι θερισμους κι αλώνια Με τα δρεπάνια και τα δερμόνια Θυμάμαι ολοι ελιές μαζεύαμε Τα κερδέλια γεμίζαμε Και το λιοτρίβι να γυρνά Ο γάιδαρος την πέτρα να κυλά Κι ο ένας τον άλλο να βοηθά Μαζί σε λύπη σε χαρά Τα Χριστούγεννα μαζί Όλοι μεγάλοι και μικροί Σφάζαμε τα χοιρινά Μπούμπες λουκάνικα μετά Όλοι μαζί στην εκκλησιά Κάθε γιορτή λύπη χαρά Και όταν είχαμε νεκρό Πενθούσε όλο το χωριό Μα όταν γάμο και γιορτή Μέρες χορεύαμε μαζί Στη Θάλασσα πάλι μαζί Όλο το χωριό εκδρομή Με γέλιο κι ενθουσιασμό Πειράγματα ένα σωρό Τα χιόνια πάντοτε ψηλά Κλείναν βδομάδες τα βουνά Νυχτέρια μόνο και κρασιά Τραγούδια παραδοσιακά Τραγουδούσαν όλοι δυνατά Το φως της λάμπας συντροφια Καμίνια κάρβουνα πολλά Ρίγανες τσάγια χερόβολα Χρόνια γλυκά και μαγικά Χάθηκαν μες στη λησμονιά Ο κόσμος σε μέρη μακρινά Μα αρχίζει να ξαναγυρνά Μαζί με τα γύρω τά χωριά Νίκη,Αγριοσυκιά,Κοτσίκια,Κερασιά Βύθουρη Πετάλη παραλίες μαγικές Απείρου κάλλους θείες ομορφιές Όλοι μαζί και πάντα ενωμένοι Το χωριό μας ποτέ δεν πεθαίνει. 2 Θυμάμαι τον παππού μου Που έκαιγε το καμίνι Και φύλακας στην ερημιά Έπρεπε να μείνει.

Έφτιαχνε ενα κονάκι Με στρώμα από κλαδιά Σε ένα τρατζιστοράκι Άκουγε ερτζιανά.

Καθόταν ένα μήνα Μόνος στην εξοχή Και το καμίνι τάιζε Κάρβουνο να ψηθεί.

Θυμάμαι τα Πελεκανιά Το Διάσελο το Σγατζαριά Το Πουρναράκι τη Μαραθίτσα Το Τηγανητό την Αγλαδνίτσα Καβάλα με τα μουλάρια Και πότε με τα ποδαρια Για τις αγροτικές δουλειές Στης φύσης μες τις ομορφιές.

Τα πρώτα αυτοκίνητα Θαυμάζαμε ακίνητα Και όταν έβαζαν μπροστά Τρέχαμε από κοντά.

Ένα τηλέφωνο σταθερό Υπήρχε σε όλο το χωριό Μια δυό τηλεοράσεις Δίνανε παραστάσεις.

Θυμάμαι μέχρι το δημοτικό Ρεύμα δεν είχε το χωριό Το κρέας κάναμε παστό Και στο τηγάνι ήταν γλυφό Μα όλους τους χειμώνες Έπεφταν οι κολώνες Και ο χειμώνας πέρναγε λέω Με καντήλι και λάμπα πετρελαίου Με νυχτέρια και κρασιά Και ιστορίες απ'τα παλιά.

Εγνεθε στη ρόκα η γιαγιά Με το σφονδύλι να γυρνά.

Το χιόνι έπεφτε πολύ Άνοιγαμε πόρτα το πρωί Άσπρο τοίχο βλέπαμε Και μονοπάτια ανοίγαμε Πηγαίναμε σχολείο Κρατώντας ένα ξύλο Ο δάσκαλος έβαζε φωτιά Κι η ζέστη ήταν πολύ γλυκιά Με τα ζώα σπέρναμε σιτάρι Καλαμπόκι και βρομάρι Βίκο αλλά και κριθάρι.

Τα ζεύαμε δύο δύο μαζί Το αλέτρι ήτανε βαρύ Τις λαιμαριές τους βάζαμε Και το χωράφι κάναμε.

Μπάλα φεγγαρόλια και κρυφτό Αμπαριζα πόλεμο κυνηγητό Παίζαμε και τρέχαμε όλη μέρα Με ήλιο βροχή κι αέρα.

Έψηνε η γιαγιά μας το ψωμί Και μια κουλουρίτσα για κάθε παιδί Κι όπως ήταν ζεστή ζεστή Τη γεμίζαμε λάδι ρίγανη και τυρί Αυτά κι άλλα πολλά θυμάμαι Νομίζω παιδί πάλι πως θάμαι Και σχολείο θα ξαναπάω Την πόρτα τώρα δα χτυπάω Όλοι οι δάσκαλοι μαζί Και χιόνι έξω στην αυλή Ο Σαχτούρης ο Κουκοφίκης Ο Δωμέτιος ο Βάχλας ο Ραμπίδης Ένα τελευταίο μάθημα Το πιο σημαντικό Αυτό που μας διδάσκει Της ζωής το μυστικό.

Ατελείωτο πανηγύρι Τώρα μόλις αρχίζει Όλοι βρισκόμαστε εκεί Οι παππούδες οι παλιοί Αναστήθηκαν κι αυτοί Μαζί με τις γιαγιάδες Και άρχισαν καντάδες Μεγάλο στήσαμε χορό Από άκρη σε άκρη στο χωριό Το χιόνι έγινε κρασί Και μια κουλουρίτσα με τυρί Κρατούσαμε στο χέρι Νέοι παιδιά και γέροι Καί άστραψε ο Ουρανός Κι έφεξε ο Αυγερινός. Stamatios Remis Frantzis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους