Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες ήμουν κάπου και στην παρέα άκουσα έναν νέο άνθρωπο να λέει: «Θα επιλέξω περιβάλλοντα όπου υπάρχει σεβασμός». Και κάτι μέσα μου σκίρτησε.

Όχι γιατί ήταν μια μεγάλη, σοφή φράση.

Αλλά γιατί ειπώθηκε με μια φυσικότητα που η δική μου γενιά δεν γνώρισε.

Σαν να ήταν αυτονόητο πως ο άνθρωπος δικαιούται να φεύγει από εκεί όπου μικραίνει.

Να διαλέγει πού θα μείνει.

Να μην αποδεικνύει συνεχώς την αξία του για να του δοθεί λίγη αποδοχή.

Σκέφτηκα πόσα κουτάκια κουβαλήσαμε εμείς.

Πόσες ζωές χτίστηκαν πάνω στο «κάνε υπομονή», «μη μιλάς», «μην είσαι δύσκολος», «έτσι είναι οι άνθρωποι». Μάθαμε να αντέχουμε αντί να προστατευόμαστε.

Να προσαρμοζόμαστε αντί να ακούμε τι μας πληγώνει.

Να λέμε ευχαριστώ για ψίχουλα σεβασμού, επειδή κάποτε μας έπεισαν πως δεν αξίζαμε ολόκληρο το τραπέζι.

Και το πιο σκληρό; Πολλοί από εμάς μπερδέψαμε την κακομεταχείριση με την αγάπη.

Τη σιωπή με την ωριμότητα.

Την ανοχή με τη δύναμη.

Μείναμε σε φιλίες που μας άδειαζαν.

Σε δουλειές που μας ταπείνωναν.

Σε σχέσεις όπου χρειαζόταν να μικρύνουμε για να χωράει ο άλλος.

Και το ονομάσαμε χαρακτήρα.

Το ονομάσαμε καθήκον.

Το ονομάσαμε «έτσι είναι η ζωή». Κανείς δεν μας έμαθε ότι ο σεβασμός δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι τροφή.

Ότι το σώμα κουράζεται όταν βρίσκεται συνεχώς σε περιβάλλοντα όπου πρέπει να αμύνεται.

Ότι η ψυχή παραμορφώνεται όταν για χρόνια καταπίνει αυτά που την προσβάλλουν.

Κι ίσως γι’ αυτό συγκινήθηκα τόσο με εκείνη τη φράση.

Γιατί ένιωσα πως οι νεότεροι άνθρωποι, παρά τα δικά τους τραύματα, αρχίζουν κάπου να σπάνε την αλυσίδα.

Δεν θεωρούν τιμή να υποφέρουν για να ανήκουν.

Δεν θαυμάζουν τόσο την αντοχή όσο την αλήθεια.

Και αυτό είναι μια μικρή επανάσταση.

Μεγαλώνοντας, καταλαβαίνω πως ο αυτοσεβασμός δεν έρχεται πάντα σαν δύναμη.

Πολλές φορές έρχεται σαν εξάντληση.

Σαν μια μέρα που δεν αντέχεις άλλο να εξηγείς γιατί έμεινες τόσο καιρό εκεί όπου πονούσες.

Σαν μια στιγμή που ακούς τον εαυτό σου να λέει: «Δεν θέλω άλλο να βρίσκομαι εκεί όπου πρέπει να προδώσω τον εαυτό μου για να με αγαπήσουν». Και ίσως τελικά η ωριμότητα να μην είναι να μένεις παντού.

Ίσως να είναι να φεύγεις από εκεί όπου χάνεις σιγά σιγά τον εαυτό σου.

Να διαλέγεις ανθρώπους που δεν χρειάζεται να σε σπάσουν για να αισθανθούν δυνατοί.

Να διαλέγεις χώρους όπου μπορείς να αναπνέεις χωρίς φόβο.

Μου πήρε χρόνια να καταλάβω πως ο σεβασμός δεν φαίνεται μόνο στον τρόπο που σου μιλούν.

Φαίνεται και στο πώς νιώθει το σώμα σου δίπλα τους.

Αν σφίγγεσαι ή αν χαλαρώνεις.

Αν απολογείσαι συνεχώς ή αν μπορείς απλώς να υπάρξεις.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά η μεγαλύτερη αποκάλυψη: ότι δεν γεννηθήκαμε για να επιβιώνουμε μέσα σε περιβάλλοντα που μας πληγώνουν. Γεννηθήκαμε για να ανθίζουμε όπου χωράμε ολόκληροι. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους