Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΕΚΚΛΗΣΙΑΖΟΥΣΕΣ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ ΒΟΛΟΥ Οι Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη (392 π.Χ.) αποτελούν ένα έργο μεταίχμιο.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι οι αριστοφανικές κωμωδίες δεν αποτελούσαν το «ελαφρύ» συμπλήρωμα ή την ουρά μιας σειράς τραγωδιών —ρόλο που στην αρχαιότητα κατείχε αποκλειστικά το σατυρικό δράμα— αλλά παρουσιάζονταν ως εντελώς αυτόνομες, ανεξάρτητες και αυτοτελείς καλλιτεχνικές προτάσεις . Γραμμένο σε μια εποχή βαθιάς θεσμικής και ηθικής κρίσης για την Αθήνα, αποτυπώνει την αγωνιώδη αναζήτηση μιας πολιτικής ουτοπίας μέσα από τη μετατόπιση της κωμικής σάτιρας από τα πρόσωπα στους ίδιους τους κοινωνικούς θεσμούς.

Αυτή την ιδιαίτερη δραματουργική πρόκληση, που ισορροπεί ανάμεσα στο γκροτέσκο χιούμορ και την υποδόρια πικρία της διάψευσης, κλήθηκε να αντιμετωπίσει η Πειραματική Σκηνή Νέας Ιωνίας Βόλου.

Το αποτέλεσμα που παρακολουθήσαμε στη σκηνή δεν ήταν μια ακόμη συμβατική αναπαράσταση του αρχαίου κειμένου, αλλά ο ώριμος καρπός ενός γνήσιου, μακρόπνοου θεατρικού εργαστηρίου.

Υπό την καθοδήγηση του Δημήτρη Πανταζή —ενός ανθρώπου που ζει και αναπνέει από και για το θέατρο—, η ομάδα απέδειξε τι σημαίνει «θέατρο συνόλου» . Οι ηθοποιοί, σμιλευμένοι μέσα από διαδοχικούς και απαιτητικούς κύκλους σεμιναρίων σε διαφορετικά θεατρικά είδη, επέδειξαν μια κοινή σκηνική γλώσσα και μια αξιοθαύμαστη τεχνική ευελιξία.

Αυτή η ετήσια, συστηματική τριβή με την τέχνη του ηθοποιού εφοδίασε το σχήμα με εργαλεία που συχνά ξεπερνούν τα τυποποιημένα όρια μιας τυπικής δραματικής σχολής.

Το πιο σημαντικό, όμως, είναι η βαθιά, ανιδιοτελής αγάπη των μελών της ομάδας για το αντικείμενο.

Μακριά από εσωτερικούς ανταγωνισμούς και προσωπικές ματαιοδοξίες, οι ηθοποιοί λειτούργησαν ως ένα συμπαγές, οργανικό σώμα.

Αυτή η συλλογική χημεία και η απόλυτη προσήλωση στον κοινό στόχο ήταν που προσέδωσαν στο τελικό αποτέλεσμα μια άκρως επαγγελματική ποιότητα, δικαιώνοντας απόλυτα τον όρο «Πειραματική» Σκηνή.

Περνώντας στον πυρήνα της παράστασης, η σκηνοθετική κατάθεση του Δημήτρη Πανταζή διακρίνεται για τη βαθιά ωριμότητα και την ισορροπία της.

Η προσέγγισή του στο κείμενο χαρακτηρίζεται από απόλυτο σεβασμό, αποφεύγοντας τις αυθαίρετες διασκευές ή τις εύκολες επικαιροποιήσεις. Ο Πανταζής επιλέγει συνειδητά να μην μεταφέρει το έργο στο σήμερα με έναν τρόπο βεβιασμένο, που θα μετέτρεπε την κωμωδία σε μια επίπεδη, στεγνή κριτική του σύγχρονου πολιτικού συστήματος.

Αντίθετα, εμπιστεύεται τη διαχρονική δυναμική του αριστοφανικού λόγου, αφήνοντας τα μηνύματα να αναδυθούν οργανικά.

Αυτή η φιλοσοφία αποτυπώνεται καθαρά και στην ενδυματολογική ταυτότητα της παράστασης.

Τα κοστούμια που χρησιμοποιούνται είναι ανδρικά, παλαιάς εποχής, αλλά με έναν χαρακτήρα ουδέτερο.

Δεν εγκλωβίζουν το έργο σε μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, ούτε όμως και στην αρχαιοπρέπεια.

Λειτουργούν ως ένας έξυπνος συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, επιτρέποντας στον θεατή να εστιάσει στην ουσία των δρώμενων και στη μεταμφίεση των γυναικών.

Γενικότερα, η σκηνοθεσία του Πανταζή αρνείται τις πολώσεις: δεν διολισθαίνει σε μεταμοντέρνες ακρότητες, αλλά ούτε και προσκολλάται σε μια στείρα, μουσειακή παράδοση.

Το μεγάλο της κέρδος είναι ο καταιγιστικός, εσωτερικός ρυθμός.

Ο σκηνοθέτης καταφέρνει να δημιουργήσει μια διάχυτη αίσθηση γιορτής, παρασύροντας το κοινό σε μια βιωματική εμπειρία.

Είναι μια ατμόσφαιρα που ανασύρει τη γνήσια, διονυσιακή ενέργεια που θα πρέπει να επικρατούσε στους δρόμους και τις γειτονιές της αρχαίας Αθήνας κατά τη διάρκεια των διδασκαλιών.

Μέσα από αυτή τη γιορτινή συνθήκη, η παράσταση κερδίζει το στοίχημα της επικοινωνίας, κάνοντας τον θεατή συμμέτοχο και όχι απλό παρατηρητή.

Αυτή η ρυθμική και γιορτινή σκηνοθετική γραμμή βρήκε τον ιδανικό της εκφραστή στις ερμηνείες των ηθοποιών της παράστασης.

Επί σκηνής ξεχώριζε μια υποδειγματική ισορροπία: από τη μία πλευρά, η στιβαρή παρουσία των παλαιότερων και έμπειρων στελεχών της Πειραματικής Σκηνής, και από την άλλη, η φρεσκάδα των νεότερων μελών που εντάχθηκαν στο σχήμα.

Το πραγματικό επίτευγμα, ωστόσο, δεν έγκειται στις ατομικές επιδόσεις, αλλά στον τρόπο με τον οποίο αυτοί οι δύο κόσμοι συγχωνεύθηκαν.

Σε μια παράσταση τέτοιας φύσης, θα ήταν άδικο να απομονώσει κανείς συγκεκριμένους ρόλους ή να προχωρήσει σε ονομαστικές αναφορές.

Κάθε ηθοποιός λειτούργησε ως ένα απαραίτητο γρανάζι μιας καλοκουρδισμένης μηχανής.

Οι νεότεροι ηθοποιοί, αφομοιώνοντας με σεβασμό τον κώδικα της ομάδας, στάθηκαν επάξια δίπλα στους έμπειρους συναδέλφους τους, οι οποίοι με τη σειρά τους λειτούργησαν ως ερμηνευτικοί στυλοβάτες, χωρίς ποτέ να καπελώσουν το σύνολο.

Αυτή η πλήρης ενσωμάτωση όλων των μονάδων σε ένα ενιαίο, συλλογικό «όλον» χάρισε στην παράσταση μια σπάνια ομοιογένεια και μια μοναδική, αδιάκοπη δυναμική.

Ήταν εμφανές ότι η εμπειρία των παλαιών και ο ενθουσιασμός των νέων λειτούργησαν συμπληρωματικά, παράγοντας μια ενέργεια που ξεχυνόταν από τη σκηνή προς την πλατεία και κρατούσε το έργο διαρκώς σε εγρήγορση.

Η επιτυχία της συγκεκριμένης παράστασης δεν είναι ένα τυχαίο, μεμονωμένο γεγονός, αλλά η φυσική συνέχεια μιας σπουδαίας διαδρομής. Ο Δημήτρης Πανταζής και η Πειραματική Σκηνή Νέας Ιωνίας Βόλου αποτελούν έναν ζωντανό πνευματικό πνεύμονα, προσφέροντας ανεκτίμητα πολιτιστικά αγαθά στη θεατρική σκηνή της πόλης μας για περισσότερα από είκοσι συναπτά έτη.

Το θερμό και παρατεταμένο χειροκρότημα των θεατών στο φινάλε δεν ήταν απλώς μια επιβράβευση για την παράσταση που προηγήθηκε• ήταν η επιβεβαίωση μιας σχέσης βαθιάς πίστης και αμοιβαίας εκτίμησης.

Το κοινό του Βόλου εμπιστεύεται τον Δημήτρη Πανταζή και τον ακολουθεί πιστά σε κάθε του καλλιτεχνικό βήμα, γιατί γνωρίζει πως η Πειραματική Σκηνή επιτελεί ένα διπλό, εκπαιδευτικό έργο: στα σπλάχνα της δεν διαμορφώνει μόνο υπεύθυνους ηθοποιούς, αλλά ταυτόχρονα διαπλάθει και ένα συνειδητοποιημένο, θεατρόφιλο κοινό.

Αυτή η συνέπεια και η καλλιτεχνική ανησυχία αποτυπώνονται ανάγλυφα και στο πρόσφατο ρεπερτόριό τους.

Να θυμίσουμε όλους τους συντελεστές: Το έργο παρουσιάζεται σε ελεύθερη απόδοση και σκηνοθεσία Δημήτρη Πανταζή, σκηνικά Κατερίνας Θεοδώρου, κοστούμια Χριστίνας Δημητρίου, μουσική Γρηγόρη Σουλτάνη, φωτισμούς Δημήτρη Δημητριάδη, φωτογραφίες Αντρέα Καψάλη.

Τους ρόλους ερμηνεύουν οι : Σταμάτης Παυλής, Αλέξανδρος Χατζηχαραλάμπους Χαρούλα Νικολάου, Αμαλία Κούρου, Μαρία Αθανασίου, Δημήτρης Θεοχαράκης, Φαίη Τσοπουρίδη, , Γεωργία Κατσαρού, Κατερίνα Ποδιά, Κυρατσώ-Σούλα Κολιαμήτρα, Ρίτσα Κωστοπούλου, Ζωή Μαυροϊορδανίδου, Γρηγόρης Βακάλης , Αντώνης Φάρης, Τριανταφυλλιά Κωστούλα.

Οι τρεις τελευταίες παραστάσεις της ομάδας είναι την Παρασκευή 29, το Σάββατο 30 και Κυριακή 31 Μαΐου, στο Θέατρο Πειραματικής Σκηνής (Πολιτιστικό Κέντρο Ν. Ιωνίας) στις 9.00 μ. μ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους