Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όλη η προηγούμενη εβδομάδα ήταν πολύ δύσκολη για μένα και για πολύ κόσμο εκεί έξω.

Όλη η προηγούμενη εβδομάδα ήταν κάποιες συνεχόμενες ώρες κατά τη διάρκεια των οποίων, τίποτα δεν είχε σημασία πέρα από το να προχωρήσει το ρολόι λίγο παρακάτω και λίγο παρακάτω και λίγο παρακάτω μέχρι να φτάσει η Παρασκευή.

Συζητούσαμε με τον Αντρέα και λέγαμε ότι όλα όσα συβαίνουν στις ζωές μας μέχρι να γίνει το Final 4 της Αθήνας στο πάντα φιλόξενο T-Center, μοιάζουν με δεύτερης σημασίας πράγματα.

Μοιάζουν σαν κομπάρσοι που απλά συμπληρώνουν το στόρι. Την Πέμπτη το βράδυ που το άγχος βάρεσε κόκκινα και δεν ήξερα πώς θα περάσουν οι επόμενες ώρες, προσπαθούσα κάπως να δικαιολογήσω στην Ήρα γιατί έχω τόση ένταση μέσα μου.

Αυτό που της είπα είναι πως αγχώνομαι ότι θα χαλάσει κάτι πολύ όμορφο που ζω εδώ και κάποια χρόνια που έχω διαρκείας, γιατί δυστυχώς σε αυτό το επίπεδο το αποτέλεσμα θα έχει πάντα το πρώτο λόγο την ώρα της κρίσης ανάμεσα στην επιτυχία και την αποτυχία.

Πέρα λοιπόν από ένα τρόπαιο ευρωλίγκας που είχαμε να το ζήσουμε 13 χρόνια, αυτό που προσωπικά με συγκινεί περισσότερο από όλα είναι ότι πλέον δεν υπάρχει ο κίνδυνος να σταματήσει να υφίσταται αυτό το αριστούργημα του μεγαλύτερου προπονητή στην ιστορία του μπασκετικού Ολυμπιακού.

Με την ίδια χαρά θα συνεχίσω να ψάχνω κάθε μπασκετικό πόντκαστ σε ελληνικά και αγγλικά, θα συνεχίσω να πηγαίνω στο γήπεδο και να βλέπω από ψηλά αυτή τη μαγική χορογραφία που ξεδιπλώνεται κάθε φορά μπροστά στα μάτια μου, θα συνεχίσω να γυρίζω σπίτι μετά το γήπεδο και να βάζω να ξαναδώ το ματς από την αρχή.

Για μένα και για πολύ κόσμο εκεί έξω, όλα αυτά κρέμονταν από μια κλωστή.

Μια κλωστή που έχει τεντώσει καιρό τώρα και σε κάθε final 4 τέντωνε λίγο παραπάνω.

Μια κλωστή που δεν θα έπρεπε να υπάρχει.

Υπήρξε όμως, τέντωσε, παραλίγο να κοπεί, αλλά τελικά όλα καλά. Γιώργο Μπαρτζώκα σε ευχαριστώ για αυτό που έφτιαξες και μοιάζει με ένα υπέροχο μπαλέτο, σε ευχαριστώ που δημιουργείς μια συνήθεια που δίνει ασύλληπτη χαρά σε ανθρώπους που μάλλον δεν θα τους πεις ούτε "γεια" στη ζωή σου, σε ευχαριστώ που πια ξέρω ότι όλη αυτή η αντίληψη για το μπάσκετ και για τον κόσμο θα συνεχίσει να ομορφαίνει τη ζωή μας μέχρι εσύ να αποφασίσεις ότι είναι αρκετά. Και τότε ναι, θα είναι αρκετά. Σε ευχαριστώ. Για όλα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους