Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το 22ο συνέδριο της ΟΛΜΕ γίνεται σε μια συγκυρία που απαιτεί την κλιμάκωση της δράσης του συνδικαλιστικού κινήματος για να απαντηθεί η επιθετικότητα της κυβέρνησης και το ενδεχόμενο πολέμου.

Οι συσχετισμοί που θα διαμορφωθούν θα κρίνουν αν θα τερματιστεί η παραλυτική ακινησία του μεγάλου και ιστορικού αυτού συνδικάτου, ή θα συνεχίσει να παραμένει παρατηρητής της νεοφιλελεύθερης αποδιάρθρωσης της δημόσιας και δωρεάν παιδείας στην Ελλάδα. Η ΑΣΕ (ΠΑΜΕ) διεκδικεί την πρώτη θέση στο συνέδριο της ΟΛΜΕ.

Η πραγματικότητα όμως είναι ότι στα σωματεία όπου την κατέκτησε δεν έχει υπάρξει κάποια ορατή ανατροπή.

Η εκλογική ενίσχυση που ζητάει το ΠΑΜΕ δεν έχει μετατραπεί μέχρι τώρα σε νίκες για τον κόσμο της εργασίας.

Και σε μια σειρά πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια σωματεία (ΕΚΑ, ΑΔΕΔΥ, ΕΔΟΘ, ΟΕΝΓΕ, ΔΟΕ κ.α.) είναι πια πρώτη δύναμη! Είναι φανερό από την μέχρι τώρα στάση της ότι θεωρεί πως η λύση θα έρθει με την αύξηση των ποσοστών της.

Δεν είναι έτσι όμως. Η Αριστερά χρειάζεται τις πλειοψηφίες στα σωματεία για να μπορεί να ξεκινήσει τους αγώνες.

Χρειάζεται και τη συμπόρευση των αγωνιστικών δυνάμεων που υπάρχουν μέσα στο εργατικό κίνημα ώστε οι αγώνες να δίνονται με επιτυχία.

Και για να επιτευχθούν και τα δύο χρειάζεται αντίληψη συνεργασίας και όχι ηγεμονισμοί.

Ο τρόπος που το ΠΑΜΕ κινείται στην ΟΛΜΕ δείχνει ότι δεν έχει αποφασίσει να κινηθεί χωρίς ενδοιασμούς στη μόνη κατεύθυνση που μπορεί να φέρει νίκες για τους εκπαιδευτικούς.

Τη συστηματική συμπόρευση με τις υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς για να στραφεί ο κλάδος στο δρόμο των μαζικών αγώνων.

Η συζήτηση για το εργατικό κίνημα και τις μάχες που δίνει δεν αφορά μόνο τους εργαζόμενους.

Όσα κερδίζουν και όσα χάνουν οι εργαζόμενοι καθορίζουν και το κλίμα που επικρατεί σε όλη την κοινωνία.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι αντιδημοκρατικές εκτροπές και η κυριαρχία του αυταρχισμού στην κοινωνία πάει χέρι χέρι με την τρομοκρατία και την αυθαιρεσία στους χώρους δουλειάς.

Οι μεγάλες κοινωνικές τομές της μεταπολίτευσης είχαν σαν βάση την εργατική μαχητικότητα.

Όταν οι εργαζόμενοι ασφυκτιούν όλη η κοινωνία υποφέρει.

Ειδικότερα στην εκπαίδευση, οι εκπαιδευτικοί μπορούν να διδάξουν με τους αγώνες τους και στη νέα γενιά, ότι ο κόσμος αλλάζει όταν οι άνθρωποι αποφασίζουν να τον αλλάξουν.

Είναι καιρός λοιπόν να πούμε φτάνει πια! Είναι ώρα για αντίσταση.

Στο συνέδριο της ΟΛΜΕ πρέπει να αλλάξουν οι συσχετισμοί ώστε το ιστορικό αυτό συνδικάτο να παίξει το ρόλο που του αναλογεί.

Η ενίσχυση των Παρεμβάσεων ώστε να εξασφαλιστεί τρίτη έδρα είναι ένας θεμιτός στόχος.

Τότε η Αριστερά θα έχει την πλειοψηφία στο ΔΣ της ΟΛΜΕ και θα έχει τη δυνατότητα να ετοιμάσει τον κλάδο για αντεπίθεση.

Όχι όμως μόνοι μας.

Μαζί και συντονισμένα με όλους τους κλάδους που θέλουν να δώσουν τη μάχη είτε ανήκουν στο δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα.

Και μαζί με τα κινήματα που αγωνίζονται για να ζούμε σε μια χώρα με δημοκρατία, χωρίς διακρίσεις, όπου οι ένοχοι τιμωρούνται και η ειρήνη είναι εξασφαλισμένη.

Μόνο μια τέτοια ενότητα μπορεί να εξασφαλίσει νίκες για τον κόσμο της εκπαίδευσης, τμήμα των νικών που θα πετυχαίνει το εργατικό κίνημα και τα λαϊκά στρώματα. Αυτός είναι και ο δρόμος όχι μόνο της αντίστασης και του αγώνα αλλά και της ανατροπής!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους