Κάποιοι το λένε πολύ εύκολα: “άρρωστος Ολυμπιακός”, “δεν κάνει τη δουλειά του”, “αποτυχία στους τελικούς”. Σαν να μιλάμε για μια γραμμή παραγωγής, όπου αν το αποτέλεσμα δεν βγει σωστό, σημαίνει ότι ο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μόνο που ο αθλητισμός δεν είναι εργοστάσιο.

Είναι κάτι πιο άβολο: ένα περιβάλλον όπου μπορεί να κάνεις σχεδόν τα πάντα σωστά και παρ’ όλα αυτά να χάσεις.

Και αυτό για τον μέσο σχολιαστή είναι σχεδόν προσβολή.

Γιατί χαλάει την καθαρή του ανάγκη για απλές εξηγήσεις. “Αποτυχία σε τελικούς” λένε.

Λες και οι τελικοί είναι ξεχωριστή κατηγορία φυσικής, όπου η εμπειρία, η τακτική και η λεπτομέρεια ακυρώνονται και μετράει μόνο το τελικό σκορ σαν να γράφεται από κάποιον αδιάβλητο κομπιουτεράκι. Ο Ολυμπιακός της τελευταίας εποχής δεν ζει σε αφήγηση “ή όλα ή τίποτα”. Ζει στο πιο σκληρό επίπεδο της EuroLeague, εκεί όπου η διαφορά ανάμεσα στο “ήρωας” και “αποτυχημένος” είναι συχνά ένα σουτ που μπαίνει ή βγαίνει από το στεφάνι με δύο χιλιοστά διαφορά.

Αλλά αυτό δεν χωράει εύκολα στα έτοιμα συμπεράσματα.

Οπότε απλοποιούμε: αν δεν σηκώσεις το τρόπαιο, κάτι “δεν κάνεις καλά”. Βολικό. Καθαρό.

Και κυρίως άδικο.

Και μέσα σε αυτό το αφήγημα, ο προπονητής γίνεται το πιο εύκολο σύμβολο.

Δεν είναι άνθρωπος με αποφάσεις σε πραγματικό χρόνο μέσα σε πίεση.

Είναι χαρακτήρας σε ιστορία που πρέπει να έχει είτε αποθέωση είτε εκτέλεση.

Η πραγματικότητα όμως είναι πιο ενοχλητική: ομάδες που φτάνουν εκεί σταθερά δεν είναι “άρρωστες”. Είναι επικίνδυνα ζωντανές.

Και η επανάληψη παρουσιών σε τελικούς δεν είναι αποτυχία — είναι ένδειξη ότι το όριο έχει μετακινηθεί τόσο ψηλά, που το τρόπαιο δεν είναι δεδομένο, είναι διακύβευμα.

Αλλά αυτό δεν πουλάει σαν αφήγημα.

Γιατί είναι πιο εύκολο να πεις “απέτυχαν”, παρά να παραδεχτείς ότι σε αυτό το επίπεδο, η διαφορά μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας δεν είναι πάντα δικαιοσύνη. Είναι απλώς ένα σουτ που μπήκε. Ή δεν μπήκε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους