Όταν κάποιος μας αδικεί, μας εξαπατά ή μας εκμεταλλεύεται με τρόπο έντονο και ισοπεδωτικό, η πρώτη μας αντίδραση είναι ο θυμός και η απογοήτευση. Είναι απόλυτα φυσικό να νιώθουμε έτσι μπροστά στην...
Όταν κάποιος μας αδικεί, μας εξαπατά ή μας εκμεταλλεύεται με τρόπο έντονο και ισοπεδωτικό, η πρώτη μας αντίδραση είναι ο θυμός και η απογοήτευση.
Είναι απόλυτα φυσικό να νιώθουμε έτσι μπροστά στην αδικία.
Αν όμως κοιτάξουμε λίγο πιο βαθιά, πίσω από το προσωπείο του θύτη, συχνά κρύβεται ένας άνθρωπος σε βαθιά σύγχυση.
Η ανάγκη κάποιου να καταφύγει σε απαράδεκτες συμπεριφορές μαρτυρά ένα τεράστιο εσωτερικό έλλειμμα.
Ένας άνθρωπος πραγματικά υγιής, συγκροτημένος, υπεύθυνος και ψυχικά δυνατός δεν έχει ανάγκη να πατήσει πάνω στους άλλους για να σταθεί.
Αντίθετα, η τάση για εκμετάλλευση πηγάζει από μια βαθιά αδυναμία διαχείρισης της ίδιας του της πραγματικότητας.
Επιπλέον ίσως πάσχει από κάποια ψυχική διαταραχή, όπως ναρκισσιστική ή αντικοινωνική ή να ταλαιπωρείται από προβλήματα και τραύματα που δεν του επιτρέπουν να έχει τον πλήρη έλεγχο του εαυτού του.
Όσο πιο έντονη είναι η αδικία που υφιστάμεθα, τόσο πιο πιθανόν είναι ο ίδιος ο θύτης να αντιμετωπίζει κάποιο σοβαρό πρόβλημα.
Μέσα από αυτό το πρίσμα, η συγχώρηση αποκτά έναν διαφορετικό νόημα.
Δεν είναι απαραίτητο να αγαπάμε άνευ όρων για να συγχωρούμε, ούτε χρειάζεται να φτάσουμε σε επίπεδα πνευματικής ταπείνωσης.
Ίσως είναι αρκετό απλώς να καταλάβουμε σε βάθος τον άλλο, προσεγγίζοντας την κατάσταση με τη λογική και τη γνώση των αδυναμιών της ανθρώπινης φύσης.
Άλλωστε είναι λυπηρό να βλέπεις κάποιον να πέφτει τόσο χαμηλά, εγκλωβισμένος σε έναν ανώριμο παρορμητισμό, ανίκανος να ζήσει με αξιοπρέπεια, σεβασμό και αλήθεια.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους