Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ (1955 - 25 Μαΐου 2011) ΦΙΛΕΑΣ ΦΟΓΚ Ξύπνησα. Βαθιά μέσα σε μια πολυθρόνα.

Και μπροστά σε μια θάλασσα.

Όπου κανείς.

Μόνη κίνηση το βλέμμα επάνω στα κύματα.

Όπου πήγαιναν.

Έτσι έμεινα.

Καλοκαίρια αθέατος.

Και χειμώνες ολόκληρους.

Κάπως έτσι θα γέρασα.

Γιατί ποτέ δεν σηκώθηκα.

Άρα έζησα νέος.

Θα το πούνε τα κύματα που είναι κάπως αμφίβια.

Δεν σηκώνομαι.

Θα 'ρθουν.

Όπου να 'ναι πρέπει να 'ρθουν τα κύματα.

Λίγο λίγο να γίνω ένα κύμα τους.

Και να έχω όπου πάω επάνω μου βλέμματα.

Αμφίβιο να 'ρχομαι, να 'ρχομαι.

Και να γίνει αργά η στεριά όλη θάλασσα. * Ο ΤΟΚΕΤΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ Ένας άνθρωπος ήτανε τον είχανε σε μία κατάψυξη πάγος ήτανε.

Άνοιξε το ψυγείο της η μάνα του απόψυξη κρακ κρακ τσακίστηκε κάτω έξω και-συναισθηματικός- πάει έλιωσεο άνθρωπος. * ΕΛΑ ΓΙ’ ΑΠΟΨΕ Φρόντισα όσο μπορούσα το ντεκόρ.

Στον καναπέ και στις καρέκλες εξώφυλλα των δίσκων νεκροζώντανες οι δόξες του ’50. Δυο τρεις αφίσες από κέντρα του καιρού κι ήδη το στέρεο με παπιγιόν δύο πλήκτρα ο Γιάννης ο Σπάρτακος.

Απέναντί του ο ξύλινος παλιός καλόγερος με τ’ άσπρο σου λινό κοστούμι τη μεταξωτή γραβάτα σου δεμένη στο κολάρο το μαντήλι στο τσεπάκι.

Κι ανοίγω την τζαμόπορτα: Έξω φυσάει κι είναι χρυσό κι είναι μπόρα Πού να’ σαι αλήθεια το βράδυ αυτό Απόψε μου λείπεις πολύ Θα καθόμουνα πλάι σου Κοντά στο τζάκι με φιλιά να σε κοιμήσω Ας ερχόσουν για λιγο κι ας χανόσουν μετά.

Ακούς, μ’ άκούς Πατέρα; Έλα γι’ απόψε μόνο απόψε λίγη ώρα. * ΠΙΑΝΟ ΒΥΘΟΥ Αυτές οι νότες που σας στέλνω με την άνωση δεν έχουν πια κανένα μουσικό ενδιαφέρον.

Απ’ τον καιρό του ναυαγίου που αργά μας σώριασε τους δυo ως κάτω στον βυθό σαν βάρος έκπληκτο το πιάνο του ολόφωτου υπερωκεανίου κι εγώ έχουμε γίνει μάλλον μια διακόσμηση πυθμένος μια υπόκωφη επίπλωση βυθού ένα λουλούδι εξωτικό ή ένα τεράστιο όστρακο φωλιά ιπποκάμπων διάδρομος ψαριών που όλο απορούν μπρος στην ασπρόμαυρη αυτή μνήμη του παπιγιόν των πλήκτρων του κολάρου.

Κι αν σε καμιά βαρκάδα σας διακρίνετε στην ήρεμη επιφάνεια τρεις πέντε δέκα φυσαλίδες σαν ντο και σολ και μι μη φανταστείτε μουσική είναι λίγη σκουριά που όταν θυμάται πιέζει κι ανεβαίνει.

Γι’ αυτό να μην ανησυχείτε. το πιάνο μου κι εγώ είμαστ’ εδώ πολύ καλά εκπνέοντας ίσως πότε πότε νότες άσχετες αλλά μες στην ασφάλεια πλήρους ναυαγίου και ιδίως μακριά επιτέλους από κάθε προοπτική πνιγμού. * Επιλογή/ επιμέλεια: Μαριανίνα Βεντούρη Marianina Ven

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους