Ευτυχώς που υπάρχει ο αθλητισμός και βλέπουμε άντρες να κλαίνε, δημόσια ή μη. Ίσως είναι η μοναδική συνθήκη στην οποία οι άντρες επιτρέπουν στον εαυτό τους να αφεθεί, χωρίς να νιώθουν ότι...

Πλήρες Κείμενο:

Ευτυχώς που υπάρχει ο αθλητισμός και βλέπουμε άντρες να κλαίνε, δημόσια ή μη. Ίσως είναι η μοναδική συνθήκη στην οποία οι άντρες επιτρέπουν στον εαυτό τους να αφεθεί, χωρίς να νιώθουν ότι αμφισβητείται ο αντρισμός τους. (Στη φωτό βλέπετε δύο μεγάλους αθλητές, τον θρύλο @pripripri15 και τον MVP @sashavezenkov) Οι ίδιοι άντρες, στο σπίτι τους ή στη δουλειά τους, έξω στον δρόμο, στην κοινωνία, αναγκάζονται να φορούν ένα προσωπείο σοβαροφάνειας, σκληρότητας και απεριόριστης ικανότητας, λες και αλλιώς δεν αξίζουν.

Λες και, αν δεν τα έχουν όλα λυμένα, αν δεν είναι υπερεπιτυχημένοι, πάντα εγκρατείς με τα συναισθήματά τους, δεν πρέπει να λέγονται άντρες.

Στον αθλητισμό όλα αυτά αλλάζουν.

Ξαφνικά βλέπεις σούπερ-μασκουλίν αρσενικά να κλαίνε σαν παιδιά, να συγκινούνται, να αγκαλιάζονται, να φιλιούνται μεταξύ τους.

Να χάνουν και να αναλύονται σε λυγμούς.

Να κερδίζουν και να δακρύζουν από χαρά.

Και αυτό η κοινωνία το δέχεται.

Εκεί το στερεότυπο δεν λειτουργεί ή, απλώς, οι άντρες αρνούνται να πέσουν θύμα του.

Ίσως αυτός να είναι ένας λόγος που τόσοι πολλοί άντρες θεωρούν το γήπεδο ιερό χώρο.

Γιατί εκεί μπορούν να είναι ο εαυτός τους και να εκφράζουν τα συναισθήματά τους χωρίς ντροπή.

Μάλιστα, κυρία μου, και οι άντρες κλαίνε.

Και είναι τόσο υπέροχο που το κάνουν.

Μακάρι να αρχίσουμε να το βλέπουμε σε περισσότερες εκφάνσεις της ζωής.

Γιατί η έκφραση του συναισθήματος είναι υγεία.

Συναίσθημα που δεν εκφράζεται, καταπιέζεται.

Και ό,τι καταπιέζεται έχει την τάση να εκρήγνυται.

Η παράπλευρη απώλεια της έκρηξης είναι η ίδια η ψυχή και όσοι βρίσκονται γύρω και κοντά της. Νικόλας Σμυρνάκης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους