Για τον Γιώργο Φλώρο. Η καταδίκη του κατηγορουμένου δεν κλείνει την υπόθεση Την Παρασκευή 22 Μαΐου, στα δικαστήρια της Ευελπίδων, εκδικάστηκε η υπόθεση για τον θάνατο του συναναπήρου και φίλου μας...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το δικαστήριο έκρινε ένοχο τον κατηγορούμενο και του επέβαλε ποινή φυλάκισης τριών ετών με αναστολή.

Σήμερα, γράφουμε δημόσια όχι για να κλείσουμε την υπόθεση, αλλά για να αρνηθούμε να κλείσει όπως κλείνουν συνήθως οι θάνατοι των αναπήρων, με λίγη συγκίνηση, λίγη σιωπή και μετά λήθη. Ο Γιώργος Φλώρος σκοτώθηκε τον Αύγουστο του 2023 στη Βάρκιζα, ενώ κινούνταν με το χειροκίνητο αμαξίδιό του, στο οποίο είχε τοποθετήσει προσαρτώμενο και αφαιρούμενο εμπρόσθιο μηχανισμό ηλεκτροκίνησης.

Μαζί του σκοτώθηκε και ένα από τα σκυλιά του.

Το περιστατικό τότε απασχόλησε την κοινή γνώμη.

Γράφτηκαν ρεπορτάζ, έγιναν αναρτήσεις, εκφράστηκε συγκίνηση.

Όμως, όπως συμβαίνει συχνά, η δημόσια προσοχή κράτησε λίγο.

Το πένθος έμεινε στην οικογένεια, στους φίλους, στους συναναπήρους του.

Έτσι, η υπόθεση έφτασε στη δικαστική αίθουσα σχεδόν αθόρυβα, σαν να μην αφορούσε ολόκληρη την κοινωνία.

Όχι όμως για τη ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ.

Σύμφωνα με όσα ακούσαμε στη δικαστική αίθουσα, η πρόταση του εισαγγελέα ήταν ποινή τριών ετών χωρίς αναστολή και χρηματική ποινή 10.000 ευρώ.

Στη δευτερολογία του, ο εισαγγελέας επέμεινε ότι ο κατηγορούμενος είχε διαπράξει ανθρωποκτονία από αμέλεια.

Η έδρα, μετά και την αγόρευση της συνηγόρου υπεράσπισης, η οποία αναφέρθηκε επανειλημμένα στην ηλικία του κατηγορουμένου, στην ιδιότητά του ως επίτιμου μέλους του Δικηγορικού Συλλόγου, στο λευκό ποινικό του μητρώο και στον πρότερο έντιμο βίο του, τον έκρινε ένοχο και του επέβαλε ποινή τριών ετών με αναστολή, καθώς και δικαστικά έξοδα 600 ευρώ.

Δεν θα θριαμβολογήσουμε.

Και την ίδια στιγμή δεν μπορούμε να μη σημειώσουμε το πικρό βάρος της απόφασης.

Ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος, αλλά δεν εκτίει άμεσα την ποινή του, καθώς τα στοιχεία που περιγράψαμε παραπάνω εμφανίστηκαν ως στοιχεία επιείκειας. Ο Γιώργος, όμως, δεν έχει πια βίο, μέλλον και δεύτερη ευκαιρία.

Στη διαδικασία κατέθεσε ο μοναδικός μάρτυρας που είχε οπτική επαφή με το σημείο του τροχαίου.

Λίγα λεπτά πριν από το συμβάν είχε προσπεράσει τον Γιώργο και είχε σταθμεύσει λίγο πιο κάτω.

Δήλωσε ότι ο Γιώργος φορούσε φωσφορίζον γιλέκο, ότι το αμαξίδιό του είχε φώτα και ότι υπήρχε φως και στο πίσω μέρος του κράνους του.

Δηλαδή, ο Γιώργος ήταν ορατός και δεν κινήθηκε αόρατα μέσα στη νύχτα.

Ένας οδηγός τον είδε, τον προσπέρασε και συνέχισε.

Λίγα λεπτά μετά, ο Γιώργος ήταν νεκρός.

Αυτό το σημείο έχει τεράστια σημασία, γιατί γκρεμίζει στην πράξη όλο το μισαναπηρικό victim blaming που ακολούθησε τον θάνατό του. Ο Γιώργος δεν ήταν «απρόσεκτος», δεν ήταν «ανεύθυνος» και δεν ισχύει ότι επειδή ήταν ανάπηρος «δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί επειδή δήθεν χρησιμοποιούσε παράτυπο μέσον». Είχε λάβει μέτρα ορατότητας.

Κυκλοφορούσε όπως μπορούσε να κυκλοφορήσει σε ένα δομημένο περιβάλλον που δεν του έδινε πραγματικά ασφαλή χώρο, απέναντι στην εγκληματική ανευθυνότητα ενός υπερήλικα οδηγού ο οποίος έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα. Την Παρασκευή ήμασταν εκεί μαζί με τη μητέρα του.

Η κατάθεσή της ήταν συγκλονιστική.

Και όμως, ακόμη και μέσα σε αυτή την οδύνη, δέχτηκε ερωτήσεις που δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητες.

Όταν από την έδρα τίθεται ερώτημα αν ένας άνθρωπος με 80% αναπηρία μπορεί να οδηγεί αμαξίδιο ή άλλο όχημα, το ζήτημα δεν είναι απλώς η άγνοια.

Είναι ο τρόπος με τον οποίο οι ανάπηροι μετατρέπονται ξανά σε τεκμήριο ανικανότητας, σε διαρκή αμφισβήτηση, σε υποψία. Ο Γιώργος ήταν ένας από εμάς.

Ένας ανάπηρος που διεκδικούσε τα αυτονόητα.

Να κυκλοφορεί, να συναντά φίλους, να ζει στην κοινότητα, να βγαίνει βόλτα με τα σκυλιά του, να υπάρχει στον δημόσιο χώρο χωρίς να πρέπει να απολογείται στην «κανονικότητα». Όταν έγινε γνωστός ο θάνατός του, ενεργοποιήθηκαν αμέσως τα γνωστά μισαναπηρικά αντανακλαστικά.

Αντί να συζητηθεί το έλλειμμα προσβασιμότητας, τα επικίνδυνα πεζοδρόμια, οι ανύπαρκτες ή άχρηστες ράμπες, οι δρόμοι που εξαναγκάζουν τους ανάπηρους να κινούνται με ρίσκο, κάποιοι έσπευσαν να αναζητήσουν την ευθύνη στον ίδιο τον Γιώργο.

Γιατί κυκλοφορούσε; Γιατί ήταν έξω; Γιατί είχε μαζί του τα σκυλιά του; Γιατί δεν έμεινε σπίτι του; Αυτό ακριβώς είναι ο μισαναπηρισμός.

Πατά πάνω στην εξιδανικευμένη κανονικότητα, δηλαδή στην ιδέα ότι το μη ανάπηρο σώμα είναι το αυτονόητο μέτρο του κόσμου.

Ό,τι δεν χωρά σε αυτό το μέτρο πρέπει να προσαρμοστεί, να υπομείνει ή να εξαφανιστεί.

Γι’ αυτό και ο θάνατος του Γιώργου δεν μπορεί να διαβαστεί μόνο ως ποινική υπόθεση.

Η δικαστική απόφαση λέει ένα μέρος της αλήθειας, ότι υπήρξε ατομική ποινική ευθύνη.

Το υπόλοιπο οφείλουμε να το πούμε εμείς.

Υπάρχει κοινωνική και θεσμική ευθύνη.

Υπάρχει ευθύνη ενός κράτους που γνωρίζει εδώ και δεκαετίες ότι το δομημένο περιβάλλον αποκλείει και θέτει σε κίνδυνο τους ανάπηρους, αλλά συνεχίζει να μεταθέτει την προσβασιμότητα στο μέλλον.

Η επικοινωνιακή διαχείριση της αποτυχίας του αρχιτεκτονικού απαρτχάιντ διανθίζεται με αρχές, επιτροπές, διαβεβαιώσεις και εξαγγελίες.

Στην πραγματικότητα, όμως, έχουμε πεζοδρόμια που σκοτώνουν, ράμπες που δεν οδηγούν πουθενά, διαδρομές που μας σπρώχνουν στο οδόστρωμα.

Αυτή ακριβώς είναι η καθημερινή υλική οργάνωση του αποκλεισμού, που μας οδηγεί διαχρονικά στις σκέψεις αν θα βγούμε έξω, αν θα καταφέρουμε να επιβιώσουμε και αν ρισκάρουμε.

Κι αν κάτι συμβεί, θα βρεθεί πάντα κάποιος να ρωτήσει γιατί βγήκες από το σπίτι σου.

Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στις βλάβες των σωμάτων μας.

Βρίσκεται στη δομή της κοινωνίας.

Η αναπηροποίηση επιβάλλεται στα άτομα με βλάβες από την αποτυχία της κοινωνίας να ανταποκριθεί στις ανάγκες μας.

Δεν είμαστε εμείς το πρόβλημα που πρέπει να διορθωθεί.

Η κοινωνία είναι αυτή που πρέπει να αλλάξει.

Η πόλη είναι αυτή που πρέπει να ξανασχεδιαστεί.

Το κράτος είναι αυτό που πρέπει να λογοδοτήσει. Ο Γιώργος δεν ήταν άτυχος.

Ήταν άνθρωπος με όνομα, ζωή, σχέσεις, επιθυμίες, καθημερινότητα, ζώα που αγαπούσε, ανθρώπους που τον αγαπούσαν.

Για τον Γιώργο Φλώρο.

Για τη μητέρα του.

Για κάθε ανάπηρο άτομο που βγαίνει από το σπίτι του γνωρίζοντας ότι η πόλη δεν το υπολογίζει. Η έλλειψη προσβασιμότητας σκοτώνει και εμείς θα συνεχίσουμε να το επισημαίνουμε. ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους