Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στα τέλη Μαΐου του 1953…ο Edmund Hillary και ο Tenzing Norgay πάτησαν στην κορυφή του Everest και απέδειξαν τι σημαίνει ανθρώπινη αντοχή, ομαδικό πνεύμα, πειθαρχία και αυταπάρνηση.

Τότε ανέβαιναν για να «κατακτήσουν» το άγνωστο και να καρφώσουν τη σημαία της χώρας τους στις τελευταίες απάτητες κορυφές της Γης.

Ήταν η εποχή του μεγάλου κυνηγιού των οκταχίλιαδων κορυφών, από την πρώτη ανάβαση στο Annapurna το 1950 μέχρι το Shishapangma το 1964.

Από αποστολές ζωής, περάσαμε σε «πακέτα κορυφής». Ουρές στα 8.848 μέτρα, selfies πάνω από πτώματα, οξυγόνο σαν συνδρομητική υπηρεσία(unlimited !) Και ναι, ο καθένας έχει δικαίωμα να ανέβει όπως θέλει.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά έναν ορειβάτη που είχε ανέβει το βουνό να μου λέει πως «ήταν εύκολο». Και ίσως αυτό να είναι το πιο παράξενο με το σύγχρονο Everest, πολλές φορές η τεράστια υποστήριξη, τα έτοιμα σχοινιά, το απεριόριστο συμπληρωματικό οξυγόνο και η οργανωμένη βοήθεια κάνουν κάποιους να ξεχνούν πού πραγματικά βρίσκονται. …Υ.Γ. κάποια όνειρα βουνού δεν τελειώνουν ποτέ. Απλώς περιμένουν το επόμενο καλοκαίρι. (Χωρίς βατραχοπέδιλα) 😉 Απολαύστε τις φωτογραφίες. Fotis Theocharis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους