✨ "Νομίζω πως εκεί αρχίζει ο Θεός τελικά. Στη στιγμή που ο άνθρωπος αγαπά κάποιον περισσότερο από τον ίδιο του τον εαυτό... |Μνημόνευε τη Γωγώ (Γεωργία Μαστροκώστα † 25/5/2026)... ...και βάλε στην...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Να βρουν από τον Θεό την αληθινή παρηγοριά... "...Τις νύχτες της χημειοθεραπείας άρχισα να προσεύχομαι χωρίς να το καταλάβω.

Όχι όπως προσεύχονται οι άνθρωποι στις εικόνες ή στις εκκλησίες.

Δεν ήξερα ποτέ να προσεύχομαι σωστά.

Δεν ήμουν από τους ανθρώπους που μιλούν εύκολα για τον Θεό.

Υπήρχαν όμως κάτι ξημερώματα στο νοσοκομείο που το σώμα μου πονούσε τόσο πολύ, ώστε ένιωθα πως αν δεν μιλήσω κάπου θα διαλυθώ.

Και τότε, μέσα στο σκοτάδι, άρχιζα να ψιθυρίζω σαν παιδί: «Θεέ μου, άσε με λίγο ακόμα.

Μόνο μέχρι να μεγαλώσει το παιδί μου». Θυμάμαι μια νύχτα που η Βικτώρια κοιμόταν δίπλα μου κι εγώ την κοιτούσα μέσα στο μισοσκόταδο.

Το κεφάλι της μύριζε ακόμα μωρό.

Ακούμπησα το χέρι μου πάνω της και ξαφνικά φοβήθηκα τόσο πολύ, που δεν άντεξα.

Έκλεισα τα μάτια και προσευχήθηκα πρώτη φορά αληθινά στη ζωή μου.

Όχι να σωθώ.

Να μη φοβηθεί εκείνη.

Νομίζω πως εκεί αρχίζει ο Θεός τελικά.

Στη στιγμή που ο άνθρωπος αγαπά κάποιον περισσότερο από τον ίδιο του τον εαυτό.

Υπήρχαν μέρες που θύμωνα μαζί Του. Πολύ.

Έβλεπα το σώμα μου να αλλάζει, να χάνει τη δύναμή του, και δεν καταλάβαινα γιατί πρέπει μια γυναίκα να κρατά στην αγκαλιά της ένα νεογέννητο και ταυτόχρονα να κοιτάζει τον θάνατο κατάματα.

Μου φαίνονταν όλα άδικα.

Σχεδόν βίαια.

Αλλά μετά ερχόταν η κόρη μου και ακουμπούσε το μικρό της χέρι πάνω μου ή ο Τραϊανός μού έδενε σιωπηλά το μαντήλι στο κεφάλι, και σκεφτόμουν πως ίσως ο Θεός να μην βρίσκεται στα θαύματα.

Ίσως να βρίσκεται απλώς στους ανθρώπους που μένουν δίπλα σου όταν όλα αρχίζουν να σβήνουν.

Κάποτε, λίγο πριν μπω σε μια εξέταση, είδα μια ηλικιωμένη γυναίκα στον διάδρομο του νοσοκομείου να κάνει τον σταυρό της αργά, σχεδόν τρυφερά.

Τη ζήλεψα εκείνη τη στιγμή.

Όχι για την πίστη της.

Για την ηρεμία της.

Γιατί εγώ δεν είχα ποτέ ηρεμία.

Ακόμα και στις προσευχές μου υπήρχε πανικός.

Σαν να ήθελα να διαπραγματευτώ με τον Θεό. «Πάρε οτιδήποτε άλλο, αλλά άφησέ με να δω το παιδί μου να μεγαλώνει». Ίσως όλες οι προσευχές των μανάδων να είναι τελικά ίδιες.

Ένας διαρκής φόβος μην τελειώσει ο χρόνος πριν προλάβουν να αγαπήσουν αρκετά.

Κάποτε περνούσα μπροστά από καθρέφτες και έλεγα «φτου να φύγω». Δεν πίστευα ποτέ πραγματικά ότι είμαι όμορφη.

Είναι παράξενο, έτσι; Μια ολόκληρη χώρα να κοιτά το σώμα σου κι εσύ να αισθάνεσαι ακόμη εκείνο το κορίτσι που δεν είχε αυτοπεποίθηση.

Μπορεί γι’ αυτό δεν μέθυσα ποτέ ολοκληρωτικά από τη δημοσιότητα.

Βαθιά μέσα μου παρέμεινα ένα παιδί που ήθελε απλώς να αγαπηθεί χωρίς όρους.

Και τελικά ο καρκίνος αυτό κάνει.

Σε γυρίζει βίαια στο πιο αληθινό σημείο σου.

Εκεί όπου δεν έχει σημασία αν υπήρξες ποθητή, διάσημη ή όμορφη.

Σημασία έχει μόνο ποιος μένει δίπλα σου όταν φοβάσαι.

Υπήρχαν μέρες που η Βικτώρια ερχόταν και ακουμπούσε το μικρό της χέρι πάνω μου χωρίς να ξέρει ακριβώς τι συμβαίνει.

Και αυτό το χέρι είχε μεγαλύτερη δύναμη από όλες τις θεραπείες του κόσμου.

Μερικές φορές τη νύχτα καθόμουν δίπλα στο κρεβάτι της και την κοιτούσα να κοιμάται.

Προσπαθούσα να απομνημονεύσω κάθε λεπτομέρεια.

Τον τρόπο που ανάσαινε.

Τον τρόπο που μάζευε τα πόδια της.

Το μικρό της στόμα.

Σαν να φοβόμουν ότι ο χρόνος ετοιμάζεται να μου τα κλέψει όλα.

Η μητρότητα είναι αυτό τελικά: ένας πανικός αγάπης που δεν τελειώνει ποτέ.

Κι όταν ο καρκίνος επέστρεψε, κατάλαβα κάτι πολύ σκληρό... |ολόκληρο το κείμενό της, αν το θες, ρίξε μια ματιά εδώ... https://amfoterodexios.blogspot.com/2026/05/2552026.html?m=0

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους