Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι Μυθολόγοι ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΒΑΣΩ ΔΕΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ Αγαπημένες και αγαπημένοι φίλοι μας, την αναγνώριση των ιδιοτήτων των λουλουδιών τη γνώριζαν άριστα οι αρχαίοι πολιτισμοί, για αυτό τον λόγο και ασκούσαν την θεραπευτική τέχνη των λουλουδιών ώστε να εξαγνίσουν και να ανυψώσουν το ανθρώπινο πνεύμα.

Ο εποχικός κύκλος της βλάστησης, ταυτίζεται με τον κύκλο της ανθρώπινης ζωής και έτσι εισάγεται στους μύθους των μυστηρίων.

Οι ζωτικές δυνάμεις που χαρακτηρίζουν τα φυτά στον αιώνιο κύκλο της αναγέννησης των λουλουδιών, των φύλλων και των καρπών τους, αποτυπώνονται στην αρχαία τέχνη.

Οι ευεργετικές ιδιότητες των φρέσκων λουλουδιών, δρουν άμεσα και αποτελεσματικά, αρκεί κανείς να γνωρίζει πώς να τις απελευθερώνει.

Οι θεραπευτικές δυνάμεις των φυτών, ως βότανα, (μετά τη διαδικασία της αποξήρανσης),διαδραματίζουν στην αρχαία αλλά και στην σύγχρονη φαρμακολογία αρωματοθεραπεία, και βοτανολογία, καταλυτικό ρόλο, ενώ διάφορα φυτικά είδη χρησιμοποιούνταν σε θρησκευτικές (π.χ. δάφνη) και πολιτιστικές τελετουργίες (π.χ. ελιά). Στην αρχαία Ελλάδα, ήδη από τα τη Μινωική περίοδο η τέχνη της διακόσμησης είναι γεμάτη παραδείγματα της επιρροής που ασκούσαν τα λουλούδια στους ανθρώπους.

Από τις σημαντικότερες Μινωικές τοιχογραφίες, που βρέθηκαν στην Κνωσό, είναι αυτή του «Πρίγκηπα με τα κρίνα», ενώ οι Κροκοσυλλέκτριες, μία επίσης είναι ενδεικτική τοιχογραφία φυσιοκρατικού διάκοσμου, που αποκαλύφθηκε στον οικισμό του Ακρωτηρίου της Σαντορίνης.

Ως γνωστόν, η ζωοδότρα ενέργεια της φύσης αποτελούσε μέρος μυστηρίων και τελετών και εκφράστηκε με την κατανάλωση φυτών και καρπών ή με τη χρήση τους ως τελετουργικών αντικειμένων.

Ο γνωστός μύθος των Ελευσίνιων μυστηρίων (όπως και πολλοί άλλοι), ξεκινά με την Περσεφόνη κόρη της Θεάς Δήμητρας να μαζεύει λουλούδια στο Νύσιον πεδίον.

Κατά την τέλεση των μυστηριακών τελετουργιών στα σεπτά Ελευσίνια Μυστήρια, οι μύστες έπιναν τον «κυκεώνα», μείγμα βρασμένου κριθαριού και νερού το οποίο αρωμάτιζαν με διάφορα άλλα βότανα και φυτικά παρασκευάσματα.

Οι αρχαίοι Έλληνες μιλούσαν με θαυμασμό για τους κήπους του βασιλιά Mίδα στους πρόποδες του Bερμίου.

Ήταν γεμάτοι από εξηντάφυλλα ρόδα με αξεπέραστο άρωμα. Στα Αρχαϊκά χρόνια, η Σαπφώ έκανε ποίημα την εικόνα του τεράστιου κήπου στη Λέσβο με τα κελαρυστά νερά, τα ανοιξιάτικα λουλούδια, τα σκιερά δένδρα και τα πλούσια λιβάδια του.

Oι πόλεις των κλασικών χρόνων είχαν αναπτυχθεί ή ρυμοτομηθεί με πυκνή δόμηση, μην αφήνοντας μεγάλα περιθώρια για κήπους.

Ορισμένα σπίτια ωστόσο φαίνεται ότι διέθεταν κάποιο μικρό κήπο.

Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που υιοθέτησαν την καλλιέργεια φυτών σε γλάστρες, και πιο συγκεκριμένα οι αρχαίες Ελληνίδες, στην τελετουργική θρησκευτική γιορτή του Άδωνη («Αδώνια»), όπου διακοσμούσαν συμβολικά τα αγάλματα του θεού και τις στέγες των σπιτιών τους με γλάστρες που είχαν σπείρει φυτά («Αδώνιοι κήποι»). Εκτός των τειχών των πόλεων, στα προάστια, οι Έλληνες είχαν θεοποιήσει τα φυτά, πιστεύοντας ότι υπήρχαν μυστικές σχέσεις μεταξύ του κόσμου των φυτών και των ηρώων ή των θεών και είχαν δημιουργήσει γύρω από τους ιερούς χώρους τεχνητά αλσύλλια, αφιερωμένα σε θεούς και ήρωες.

Γενικά η διαμόρφωση των δημόσιων ελεύθερων χώρων στην Ελλάδα ήταν αναπόσπαστα δεμένη με τη θρησκευτική λατρεία λόγω του ότι κάθε θεός είχε ένα δένδρο αφιερωμένο σ’ αυτόν που θεωρούνταν ιερό.

Στα πλαίσια αυτά το πεύκο ήταν αφιερωμένο στον Πάνα, η Δρύς στο Δία, η οξιά στον Ηρακλή, το πουρνάρι και η παπαρούνα στον Άρη, Μέντα στον Πλούτωνα, η μυρτιά και η τριανταφυλλιά στην Αφροδίτη.

Ο κισσός ήταν φυτό αφιερωμένο στον Βάκχο, η ιτιά στη Δήμητρα, το κρίνο, ο κρόκος και ο ασφόδελος στην Ήρα.

Έτσι, για παράδειγμα, ένα φυτό που ονομάζεται Ματρικαρία ήταν αφιερωμένο στη θεά Αθηνά κατά την εποχή του Περικλή, αλλά στη χριστιανική εποχή αφιερώθηκε στη Μαρία Μαγδαληνή και ονομάστηκε βότανο της Αγίας Μαρίας. Στην Αρχαία Ελλάδα ο λευκός κρίνος ήταν το σύμβολο της θεϊκής δημιουργίας και της επιθυμίας του ανθρώπου προς την τελειότητα.

Η συμμετρία και η αρμονία του ενέπνευσε πολλούς αρχαίους καλλιτέχνες.

Στην τοιχογραφία της άνοιξης που βρέθηκε στη Θήρα μπορεί κανείς να θαυμάσει την αναπαράσταση αυτού του φυτού.

Το κόκκινο χρώμα των λουλουδιών δόθηκε μόνο για διακοσμητικούς σκοπούς.

Το κρίνο υιοθετήθηκε για την Παρθένο, στη θέση του, αφού τα καθαρά λευκά του σέπαλα είναι συμβολικά του πεντακάθαρου σώματος και οι έξι χρυσοί ανθήρες που λαμπυρίζουν με θεϊκό φως, συμβολίζουν την ψυχή της.

Εκτός από την Αφροδίτη, τα φυτά που μέχρι πρότινος ήταν αφιερωμένα στην αντίστοιχη Σκανδιναβική θεότητα Φρέγια ή στην Ήρα, την Άρτεμη, τις τευτονικές θεότητες Hulda και Bertha ή σε κάποια άλλη μεγάλη θηλυκή θεότητα, συσχετίστηκαν με την Παναγία.

Οι δημόσιοι κήποι αποτέλεσαν χαρακτηριστικά σημεία συνάντησης φιλοσόφων και των μαθητών τους οι οποίοι έκαναν περίπατο κουβεντιάζοντας σε μονοπάτια σκιασμένα από πλατάνια και ακακίες.

Ο κήπος της Ακαδημίας αποτελεί χαρακτηριστικό κήπο όλων των εποχών, γιατί στους διαδρόμους του και υπό την σκιά των δέντρων, ακούστηκε για πρώτη φορά το 387 π.Χ. η φιλοσοφική διδασκαλία του Πλάτωνα.

Κάποια από τα ιερά άλση της αρχαίας Αθήνας ήταν αυτό της Ακαδημία ς το οποίο εξελίχθηκε σε διακοσμητικό κήπο.

Γύρω από το ιερό του Ακάδημου βρίσκονταν ο αρχικός πυρήνα του, ο οποίος σχηματίζονταν από δώδεκα ελιές που προέρχονταν από την ιερή ελιά της Ακρόπολης. Το Λύκειο άλσος ( οι πρώτες φυτεύσεις του πραγματοποιήθηκαν γύρω από το ιερό του Απόλλωνα τον 6ο αιώνα π.Χ), απόκτησε παγκόσμια φήμη χάρη στο Σωκράτη, ο οποίος σύχναζε και δίδασκε εκεί (δεύτερο μισό του 5ου αιώνα π.Χ.) και τον Αριστοτέλη, που λίγο αργότερα (335 π.Χ.) δημιούργησε εκεί κοντά την «περιπατητική» σχολή του.

Αυτός αποτελούνταν εκτός από παραγωγικές καλλιέργειες και διακοσμητικό κήπο γύρω από το ιερό.

Τέλος, χαρακτηριστικό παράδειγμα διάσημου αρχαίου Ελληνικού κήπου αποτελεί ο βοτανικός κήπος (οι αρχαιολόγοι τον ταυτίζουν με τον κήπο των Μουσών και βρίσκεται στη θέση της σημερινής πλατείας Συντάγματος), με πολλά σπάνια φυτά (αναφέρονται περί τα 600 είδη), πολλά από τα οποία προέρχονταν από τις Ασιατικές χώρες, που είχε κατακτήσει ο Μέγας Αλέξανδρος.

Ο βοτανικός αυτός κήπος δημιουργήθηκε από τον Αριστοτέλη το 350 π.Χ. κοντά στον Ηριδανό, παραπόταμο του Ιλισού, στη συνέχεια τον συντήρησε και τον ανέπτυξε ο Θεόφραστος, αλλά μετά το θάνατο του, ο βοτανικός κήπος, που ήταν ο πρώτος στην Ευρώπη, έπεσε σε παρακμή, για να εξαφανισθεί αργότερα με την παρακμή και της Ελλάδας.

Από τις απαρχές του κόσμου, οι άνθρωποι είχαν μαγευτεί από την ομορφιά, το άρωμα και τα χρώματα των λουλουδιών, και είχαν, επίσης, ανακαλύψει τις θεραπευτικές τους ιδιότητες.

Μέσα από τα στάσιμα, βρώμικα νερά, αναδύεται το πανέμορφο άνθος του λωτού.

Τη νύχτα βυθίζεται κάτω από το νερό και με το πρώτο φως ανοίγει τα πέταλά του, όμοια με τον ήλιο και την πορεία του.

Δεν θα μπορούσαν παρά να συνδέσουν το λωτό οι αρχαίοι Αιγύπτιοι με τον Ήλιο και την προσμονή για την εμφάνισή του.

Αξίζει να σημειώσουμε πως η επιστήμη ανακάλυψε ότι τα φυτά ακούν με το δικό τους τρόπο.

Τα λουλούδια είναι τα αυτιά τους.

Μια άλλη πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι τα φυτά γνωρίζουν πότε τα κόβουμε.

Οι θάμνοι απελευθερώνουν ειδικά χημικά ως απόκριση σε ζημιές που στέλνουν σήματα "σαν αντίδραση στον πόνο", κατέληξαν οι επιστήμονες.

Φίλες και φίλοι, στο πάρκο όπου συνηθίζω να περπατώ, το πρώτο ρόδι, ακόμα κι άγουρο, το πρώτο τριαντάφυλλο, ακόμη κλειστό, ή οτιδήποτε τολμά να ανθίσει, κόβεται για να το πετάξουν αμέσως μετά.

Στην ερώτηση, θυμάμαι, που έθεσα γιατί κόβανε τις ανεμώνες και δεν τις αφήνανε να τις θαυμάζουμε όλοι στον περίπατό μας, μια απάντηση ήταν «γιατί έτσι μου αρέσει, θέλω να τις βλέπω μόνο εγώ». Όσο κι αν φαίνεται ήσσονος σημασίας αυτή η πρακτική, σημαίνει πολλά κατά τη γνώμη μου και για τον άνθρωπο, που σαν ξενιστής καταστρέφει ή οικειοποιείται ότι βρίσκεται στο δρόμο του.

Φίλες και φίλοι μας πείτε και εσείς πώς αισθάνεστε για το θέμα των λουλουδιών! Καλό βράδυ και καλή βδομάδα σε όλους μας ❤ Το άγαλμα, αναπαριστά νεαρή γυναίκα που κρατά τριαντάφυλλο. ΠΗΓΕΣ: «Μυθαγωγία-Μυσταγωγία» Chletsos Basilis, rodiaki.gr.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους