Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ιστορία έχει γίνει Viral τις τελευταίες ημέρες σε διάφορα διαδικτυακά forums: Ο ιδιοκτήτης είχε ανακοινώσει ότι δεν θα υπάρξουν αυξήσεις και bonus για τα Χριστούγεννα.

Λίγες μέρες μετά, η σύζυγός του, προσπαθώντας να δείξει "κατανόηση" στους υπαλλήλους τους οι οποίοι συζητούσαν μεταξύ του ότι δεν είχαν να πληρώσουν το ενοίκιο, πετάει την ατάκα: "Κι εμείς τα βρήκαμε σκούρα φέτος... δεν μπορέσαμε ούτε καν να πληρώσουμε κάποιον για να μας στολίσει το σπίτι και αναγκάστηκα να το κάνω μόνη μου." Το αποτέλεσμα; Μαζική παραίτηση του προσωπικού και πώληση της επιχείρησης κάτω από την αγοραία αξία της σε χρόνο ρεκόρ.

Μπορεί να ακούγεται σαν ένα ακραίο διαδικτυακό ανέκδοτο, αλλά είναι το τέλειο εγχειρίδιο μιας επιχειρηματικής αυτοκτονίας γιατί δεν μιλάμε απλώς για μια επικοινωνιακή γκάφα αλλά για ένα κενό αντίληψης που κοστίζει εκατομμύρια κάθε χρόνο στην αγορά της Ελλάδας και της Κύπρου.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά.

Η οργή αυτών των εργαζομένων δεν ήταν αποτέλεσμα "υπερευαισθησίας" ούτε προϊόν της γενιάς που δήθεν "δεν θέλει να δουλέψει". Ήταν η απόλυτα ψυχρή και λογική αντίδραση σε μια βαθιά προσβολή και υποτίμηση της νοημοσύνης τους.

Όταν ο εργαζόμενος παλεύει στο χαμηλότερο σκαλί της Πυραμίδας του Maslow, αγωνιώντας για το αν θα έχει ρεύμα ή στέγη, το να ακούει για "δυσκολίες" που αφορούν χριστουγεννιάτικα δενδρα και διακοσμήσεις δεν είναι αλληλεγγύη αλλά ξεκάθαρη ανικανότητα αντίληψης της πραγματικότητας. Στην Ελλάδα και την Κύπρο, πολλοί ιδιοκτήτες μικρομεσαίων επιχειρήσεων πάσχουν από αυτό το "Σύνδρομο της Μαρίας Αντουανέτας". Ζουν στην ψευδαίσθηση ότι διοικούν έχοντας ως όπλο την Οργανωσιακή Κουλτούρα (Organizational Culture), λέγοντας με στόμφο "εδώ είμαστε όλοι μια οικογένεια". Ναι, ίσως μια βαθιά δυσλειτουργική οικογένεια, όπου ο πατριάρχης τρώει φιλέτο και τα παιδιά μοιράζονται τα ψίχουλα γιατί το να γνωρίζεις το μικρό όνομα του υπαλλήλου σου δεν σημαίνει ότι κατανοείς και τη ζωή του.

Η πλειοψηφία αυτών των επιχειρηματιών πιστεύει ότι οι άνθρωποι είναι αναλώσιμοι.

Η επιτομή της ερασιτεχνικής διοίκησης είναι το σλόγκαν :"Υπάρχει ανεργία, όλο και κάποιον θα βρω". H αγορά γνωρίζει πολύ καλά πλέον ότι το Ποσοστό Αποχώρησης (Turnover Rate) είναι ένας σιωπηλός δολοφόνος της κερδοφορίας και αντικατάσταση ενός εργαζομένου δεν σημαίνει απλώς να βάλεις μια αγγελία.

Σημαίνει εβδομάδες υποπαραγωγικότητας, χαμένη τεχνογνωσία, κόστη εκπαίδευσης και κατακόρυφη πτώση του ηθικού για όσους μένουν πίσω.

Στην πραγματικότητα, το κόστος αντικατάστασης αγγίζει το 50% με 80% του ετήσιου μισθού του και αν σε μια μικρή ομάδα φύγουν δύο άτομα-κλειδιά, δεν έχεις απλώς πρόβλημα βάρδιας ,αλλά πρόβλημα βιωσιμότητας.

Εδώ ακριβώς καταρρέει η Πρόταση Αξίας Εργοδότη γιατί όταν η επιχείρηση της viral αρχικής ιστορίας πωλήθηκε "κάτω από την αγοραία αξία της", συνέβη επειδή η αξία μιας σύγχρονης επιχείρησης δεν βρίσκεται μόνο στα ράφια ή στο εμπόρευμα αλλά κυρίως στους ανθρώπους που τρέχουν τα συστήματα της.

Όταν το ανθρώπινο κεφάλαιο αποχωρεί μαζικά, ο επίδοξος αγοραστής βλέπει ένα άδειο κουφάρι που απαιτεί τεράστια Ένεση Ρευστότητας για να ξαναπάρει μπρος.

Η υπεροψία κατέστρεψε την Υπεραξία του brand μέσα σε ελάχιστες μέρες.

Σύμφωνα με τις πιο επίκαιρες και έγκυρες έρευνες το 71% των εργαζομένων δεν φεύγει λόγω του μισθού αλλά λόγω της κακής διοίκησης.

Και "κακή διοίκηση" στο κορυφαίο επίπεδο του επιχειρείν δεν σημαίνει απαραίτητα να ουρλιάζεις ή να μειώνεις τον άλλον εσκεμμένα αλλά και να είσαι τόσο τραγικά αποκομμένος από την πραγματικότητα αυτών που παράγουν τον πλούτο σου, που η απόπειρά σου για ενσυναίσθηση να προκαλεί από γέλια μέχρι και… αηδία.

Η ενσυναίσθηση δεν είναι "soft skill". Στο υψηλότερο επίπεδο της ηγεσίας, είναι το απόλυτο "hard skill" και εργαλείο διαχείρισης ρίσκου που προστατεύει τον Ισολογισμό της επιχείρησής σου.

Αν η απόσταση μεταξύ της δικής σου πραγματικότητας και των ανθρώπων σου είναι τόσο μεγάλη που δεν μπορείς καν να τη δεις, παίζεις ρώσικη ρουλέτα με το μέλλον της επιχείρησής σου και η αγορά, σε αντίθεση με το προσωπικό σου, δεν συγχωρεί ούτε έχει καμία απολύτως ενσυναίσθηση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους