Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κατάργηση του δικαιώματος αρνησικυρίας (veto) στην Ε.Ε; Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν έχει όντως επαναφέρει στο προσκήνιο τη συζήτηση για την κατάργηση της ομοφωνίας (βέτο) στην εξωτερική πολιτική της ΕΕ, προτείνοντας τη λήψη αποφάσεων με ειδική πλειοψηφία.

Στόχος είναι να αποφεύγονται τα αδιέξοδα που δημιουργούνται όταν ένα μόνο κράτος-μέλος — όπως συμβαίνει συχνά με την Ουγγαρία που μπλοκάρει κυρώσεις ή κοινές ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες.

Βέβαια, οι δηλώσεις της Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ursula von der Leyen, δεν συνεπάγονται την κατάργηση του δικαιώματος αρνησικυρίας (veto) ούτε αναιρούν τον ρόλο και τη στάση των κρατών-μελών στην εξωτερική πολιτική.

Αποτελούν, ωστόσο, μια πρόταση που επαναφέρει τη σχετική συζήτηση στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, προκαλώντας σημαντικές αντιδράσεις και επιφυλάξεις από αρκετά κράτη-μέλη.

Ο προβληματισμός που έχει θέσει η Πρόεδρος της Κομισιόν, Ursula von der Leyen, συνδέεται κυρίως με τη γεωπολιτική αστάθεια και τις περιπτώσεις όπου αποφάσεις της ΕΕ μπλοκάρονται από μεμονωμένα κράτη-μέλη.

Ωστόσο, αρκετές χώρες αντιδρούν σε αυτή την πρόταση, θεωρώντας ότι ενδέχεται να περιορίσει τα κυριαρχικά τους δικαιώματα στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής.

Παράλληλα, εκφράζονται ανησυχίες ότι η μεταφορά περισσότερων αρμοδιοτήτων σε κεντρικούς ευρωπαϊκούς θεσμούς θα ενίσχυε περαιτέρω την επιρροή των ισχυρών κρατών της Ένωσης, όπως η Γερμανία.

Το σημαντικό είναι ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν) δεν έχει τη δυνατότητα να καταργήσει μονομερώς το δικαίωμα βέτο.

Για να αλλάξει ο τρόπος λήψης αποφάσεων και να αντικατασταθεί η ομοφωνία από ειδική πλειοψηφία στην εξωτερική πολιτική, απαιτείται τροποποίηση των Συνθηκών της ΕΕ, κάτι που προϋποθέτει την ομόφωνη έγκριση και των 27 κρατών-μελών.

Αυτό σημαίνει ότι χώρες όπως η Ελλάδα και η Κύπρος διατηρούν το δικαίωμα να ασκήσουν βέτο ακόμη και σε μια πρόταση κατάργησης του ίδιου του βέτο, επομένως καμία τέτοια αλλαγή δεν μπορεί να επιβληθεί χωρίς τη συναίνεσή τους.

Παράλληλα, στην Ελλάδα εκφράζεται έντονος προβληματισμός σχετικά με το ενδεχόμενο μεταφοράς κρίσιμων αποφάσεων εξωτερικής πολιτικής σε πιο κεντρικούς ευρωπαϊκούς μηχανισμούς, ιδιαίτερα λόγω της διαρκούς έντασης με την Τουρκία.

Πολλοί θεωρούν ότι, υπό το πρίσμα των τουρκικών διεκδικήσεων, της θεωρίας της «Γαλάζιας Πατρίδας» και της ευρύτερης νεο-οθωμανικής στρατηγικής, εν μέσω τουρκικών στρατιωτικών επιδείξεων και προετοιμασιών, ενώ ολόκληρο το αμυντικό της πρόγραμμα της Άγκυρας στοχεύει Ελλάδα και Ισραήλ.

Με δεδομένη την ανησυχία που προκαλεί στην Ελλάδα η τουρκική αναθεωρητική πολιτική και ο νεο-οθωμανικός προσανατολισμός που κοροϊδεύει, εκβιάζει, προδίδει και απειλεί τους πάντες και τα πάντα στην περιοχή μας, θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο και εθνική αυτοκτονία να μεταφερθεί ο έλεγχος κρίσιμων ζητημάτων εξωτερικής πολιτικής και ασφάλειας αποκλειστικά σε υπερεθνικούς ευρωπαϊκούς μηχανισμούς.

Είμαστε της άποψης ότι θέματα εθνικής ασφάλειας, κυριαρχίας και αντιμετώπισης άμεσων γεωπολιτικών απειλών πρέπει να παραμένουν υπό τον άμεσο έλεγχο των εθνικών κυβερνήσεων, ώστε κάθε χώρα να διατηρεί τη δυνατότητα να υπερασπίζεται τα ζωτικά της συμφέροντα σύμφωνα με τις δικές της προτεραιότητες και ανάγκες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους